Het leven van Anna

Hoofdstuk 12 door Emma

Als ik thuis ben plof ik helemaal buiten adem op de bank en begin te huilen. Al het verdriet van de afgelopen dagen komt naar boven. Vanaf dat mijn vader ‘dood’ was, mijn moeder die zei dat ze een ander had, mijn vader die toch niet dood was en nu dat mijn moeder zegt dat ze zwanger is. Mijn oom komt binnenlopen en als die mij ziet gaat die naast me zitten. Het is net alsof hij mijn gedachtes kan lezen, want hij slaat als enige een arm om me heen. Op dit moment wil ik helemaal niet praten, ik wil gewoon huilen totdat ik ik geen tranen meer heb.

Als ik uitgehuild ben verpest hij het dan toch weer door te vragen: “Wat is er allemaal aan de hand, meid?” Ik sta op en loop naar de trap zonder hem nog een keer aan te kijken. Ik heb het gevoel alsof niemand mij begrijpt… Wanneer ik op mijn tijdelijke kamer ben, plof ik op mijn bed en wanneer ik net nog dacht dat ik geen tranen meer had begin ik toch weer te huilen.

Op dit soort momenten denk ik dat God toch wel een enorme fout heeft gemaakt om de mensheid te bedenken en zou ik liever willen dat ik een mier was ofzoiets. Een mier heeft volgens mij best wel een makkelijk leven, gewoon de hele tijd spullen verzamelen voor de koningin. Alles is makkelijk en er zijn geen plotselinge veranderingen, zoals een scheiding…

Na een tijdje word ik opgeschrikt door mijn telefoon, ik kijk op mijn schermpje en zie dat Diana belt. Ik krijg meteen een glimlach op mijn gezicht en pak zo snel mogelijk mijn telefoon en neem op. A is Anna en D is Diana.

A: Heei Diana! Met mij!

D: Hi! Heb jij nog wat te doen vanmiddag?

A: Nee eigenlijk niet echt… Waarom?

D: Nou ik moet van 16.00 tot 23.00 op mijn twee overbuurjongetjes passen…

A: Ja?..

D: Ik vroeg me af of je mee zou willen. Ik zou eerst alleen gaan maar het leek me eigenlijk veel gezelliger met zijn tweeën…

Ik moet even nadenken of dat wel kan maar eigenlijk weet ik al vrij zeker dat ik gewoon ga. Met of zonder toestemming van mijn vader.

D: Alleen als het uitkomt hoor! Anders kan ik ook wel alleen gaan.

A: Nee joh! Ik ga graag mee! Hoe laat?

D: Nou we moeten daar iets voor 17.00 zijn dus als je 16.45 bij mij bent moet dat op tijd zijn.

A: Oke, dan zie ik je zo!

Ik hang op en kijk dan hoe laat het is, het is nu 15.38 dus ik heb nog ongeveer een uur om me klaar te maken voordat ik naar Diana toe moet. Ik besluit gewoon straks een briefje neer te leggen dat ik naar Diana toe ben daar eet en niet weet hoe laat ik thuis ben.

Ik kijk in die spiegel en zie dat mijn make-up helemaal is uitgelopen en niet meer mooi is door het huilen. Ik haal alles er van af en zoek een filmpje op YouTube voor een makkelijke look. Als ik er een heb gevonden ben ik toch wat langer bezig dan ik dacht.... Ik besluit ook andere kleding aan te doen, ik pak een andere broek met een makkelijk shirtje en nog een vest voor als ik het koud krijg.

Nu moet ik als enige nog mijn tas inpakken, ik pak een make-up tasje met al een paar standaard dingetjes erin, een paar tijdschriften en ik vul een flesje met water. Ik kijk op de klok en zie dat het nu 16.20 is. Als ik nu we zou gaan zou ik wel heel vroeg zijn, naar Diana is het hooguit 5 minuutjes fietsen.

Ik zoek nog een filmpje op YouTube en als ik dat heb gekeken ga ik naar beneden. Ik pak een blaadje en schrijf daarop: ‘Ik ben naar Diana toe, ik eet daar en ik weet niet hoe laat ik thuis ben. X Anna’ Dan doe ik snel mijn jas aan en spring op de fiets naar Diana.

Binnen 4 minuten ben ik daar, veel te vroeg maar dat maakt niks uit :). Ik bel aan en na een tijdje word de deur open gedaan door Diana. “Heei An, kom binnen!” Ik geef Diana een knuffel en loop naar binnen. Diana is natuurlijk nog lang niet klaar, maar uiteindelijk vertrekken we nog redelijk op tijd naar de overkant waar we net op tijd aankomen we krijgen wat instructies en dan gaan de ouders weg.

We eten macaroni wat al is gemaakt en alleen nog maar opgewarmd moet worden en na het eten moeten de kinderen meteen naar bed. De ene mag dan nog even lezen en na een kwartiertje moet die ook gaan slapen. Daarna hebben wij de avond voor ons alleen, dus nadat we de jongetjes op bed hebben gelegd besluiten we een film te kijken. Als die film is afgelopen kijken we nog een film en daarna kijken we totdat de ouders terugzijn ‘Komt een man bij de dokter’.

------------------

Heei! Het spijt ons dat wij nu een maand niet hebben geupdate… Dit komt doordat iedereen het in de groep het eigenlijk mega druk heeft. Ik had nu even tijd om dit hoofdstukje te schrijven maar ik weet dus niet wie de volgende is en of de volgende binnen een week zal updaten.... Ik zelf vindt dit niet een van mijn beste stukjes maar het is iets :). Ik hoop dat jullie het leuk vonden! Emma