Het leven van Anna

Hoofdstuk 9 door Emma

Pov Anna

Ik ben nu al een paar dagen bij mijn oom en inmiddels is het al weer weekend! De dagen bij John, mijn oom, zijn super, natuurlijk was hij ook niet altijd thuis maar in ieder geval meer dan Ineke. Ineke is mijn moeder maar omdat ze papa en mij zo heeft verraden noem ik haar geen mam meer.

De gedachte aan mijn vader doet pijn. In de brief stond dat hij er op mijn verjaardag zou zijn en vandaag ben ik jarig… Ik word al snel opgevrolijkt nadat ik alle lieve berichtjes op whatsapp heb gelezen en geluisterd. Ik wijzig mijn status in ‘Jarig! ’ en laat ook even op twitter, facebook en insta weten dat ik jarig ben. John en ik hebben zoveel geshopt dat ik nu elke dag twee weken lang nieuwe kleren aankan.

Gelukkig had ik mijn outfit voor vandaag al uitgezocht, maar ik twijfel alsnog. Toch trek ik het jurkje en de panty aan die ik van te voren al had klaargelegd. Mijn schoenen doe ik later aan, dus doe ik over de panty sokken zodat er minder snel gaten in komen. Ook besluit ik mijn haar en make-up later te doen.

Ik loop naar beneden en daar staat oom John me al op te wachten met een zo te zien zelfgemaakt ontbijt. Zodra die mij ziet begint die te zingen en aan het eind feliciteert hij me. “Eerst cadeaus of eerst ontbijt?” vraag hij. “Serieus?! Moet je dat nog vragen?” zeg ik lachen. “Ontbijt dus!” antwoord hij. Ik kijk hem nep-boos aan wat niet echt lukt want John moet lachen. “Maar ik heb zo’n honger.” klaagt John.

Ik moet lachen maar krijg dan toch het cadeau, het is niet heel groot en als het is uitgepakt zie ik een klein doosje. Ik maak het open en zie dan een kettinktje met twee vleugeltjes, ik kijk ernaar en krijg tranen in mijn ogen. “Vind je het niet mooi? Ik mag het niet meer ruilen… Maar je mag wat anders kiezen hoor.” zegt John als hij de tranen ziet. “Nee, het is prachtig, bedankt!” zeg ik nog met tranen in mijn ogen.

Die twee vleugeltjes staan symbool voor mijn zusje, ik was eigenlijk een tweeling geweest maar er waren te weinig voedingsstoffen in Ineke's buik. Mijn zusje gaf alles aan mij waardoor zij ondervoed was na de geboorte. Mijn moeder had gekozen voor een thuisbevalling en toen de ambulance aankwam was mijn zusje al dood…

Nadat ik weer normaal kan praten bedank ik John nogmaals en laat hem het kettinkje om doen. Mijn moeder had waarschijnlijk nooit zoiets geregeld en mijn vader… Bij de gedachte aan mijn vader krijg ik weer tranen, ‘Probeer aan wat anders te denken’, denk ik bij mezelf en het lukt.

Nu moet ik wel opschieten, vanmiddag komen een aantal vrienden om mijn verjaardag te vieren en ik moet nog alles klaar zetten. Gister hebben John en ik al alles gekocht dus dat is geregeld maar ik moet nog wel wat dingen bakken.

Maar nu eerst make-up, ik besluit voor een neutrale look te gaan, maar wel wat meer dan normaal. Nadat ik me heb opgemaakt en mijn haar heb gedaan, ga ik weer naar beneden.

Ik zie dat ik nog ongeveer twee uur heb voordat mijn vrienden komen en begin met het bakken van de cupcakes. Ik wil ook nog een brownie bakken maar daar hoeft alleen water bij, als de brownie dan in de oven staat kan ik de cupcakes versieren. Als de cupcakes in de oven staan maak ik alvast het brownie beslag en bereid de versieringen vast voor. Het worden niet hele moeilijke versieringen gewoon een wit stukje fondant met een bloem erop. Na ongeveer een uur ben ik klaar met het bakken.

Ik leg een tafelkleed over de tafel waar al het eten komt te staan en stal alles uit: kleine wafeltjes, sandwiches, scones, de cupcakes, soesjes, tompoesjes, de brownie en kleine milka’s (ja die bestaan echt!). Ik zag ze dus in de winkel en ik dacht die moet ik hebben! Ik heb mijn chocola verslaving nog steeds niet onder controle…

Als alles klaar staat kijk ik nog een keer op mijn telefoon. Op facebook en twitter stromen felicitaties binnen en mijn foto op insta is al meer dan 100 keer geliked! Als ik op whatsapp kijk zie ik ook allemaal felicitaties maar een valt op… Het is die van Jason die ene enge dude die een foto van mij wilde hebben… Hij schrijft gewoon ‘Gefeliciteerd!’ maar alsnog het blijft eng…

Dan hoor ik de bel, zullen mijn vrienden er nu al zijn? Dat zou veel te vroeg zijn, maar John is beneden dus dan hoor ik het dan wel. John doet de deur open en dan volgt er een lange stilte maar daarna hoor ik: “Hoe kom jij nou hier?”

Ik snap er niks van maar ik heb een voorgevoel en besluit naar beneden te gaan. Ik loop zo stil mogelijk de trap af maar uiteindelijk stap ik op een krakende trede. Ik sta stil, maar dan hoor ik een bekende stem zeggen: “Wie hou je verborgen?”

Ik ren de laatste paar trappen naar beneden en zie hem dan inderdaad daar staan. “Papa?!” “Anna?!” zegt mijn vader al even verbaasd. Ik ren naar hem toen en omhels hem ik voel tranen maar deze keer niet van verdriet maar van blijdschap. Mijn mascara loop nu weer helemaal uit maar dat kan me niks schelen. John vraagt of papa binnenkomt en leidt hem naar de woonkamer.

Papa vertelt dat hij in Afghanistan was en daar werd ontvoerd hij kreeg uiteindelijk hulp van ene Achmed en wist zo te ontsnappen. Zijn vliegtuig was bijna ontploft, maar net niet. Er zat alleen te weinig kerosine in, waardoor hij een noodlanding moest maken. Uiteindelijk is hij hier liftend gekomen. Eerst belde hij aan bij het oude huis maar toen daar niemand open deed besloot hij hier naar toe te gaan.

“O pap ik ben zo blij dat je er nog bent!” zeg ik terwijl ik hem weer omhels. “Ik ook!” mompelt hij. Ik zie dat het inmiddels al 13.55 is en om 14.00 komen mijn vrienden. “Ga maar,” zegt mijn vader net alsof hij mijn gedachte kan raden, net als vroeger.

Ik ren naar boven, werk alles bij en ben dan net op tijd beneden om de deur open te doen voor mijn vrienden. Ik doe de deur open en daar staan ze allemaal: Diana, Amy, Sharon, Maaike, Liara, Vera, Kian, Thijs, Zack en Lukas.

----------------

Hi,  Ik ben Emma van @eiss01 ik hoop dat jullie dit hoofdstuk leuk vonden! Ik vond het in ieder geval leuk om te schrijven!

Sisi nu ben jij aan de beurt! Heel veel succes!