"ခင္မ်ား... ခင္မ်ား... ဘယ္သူလဲ???"
ဘဲေပါက္က အလန္႔တၾကားနဲ႔ ႐ုတ္ခနဲ ထထိုင္ၿပီး ခုတင္ေခါင္းရင္းဘက္ကပ္သြားတယ္...
"ခင္မ်ား က်ဳပ္အခန္းထဲဘယ္လုိလုပ္ေရာက္ေနတာလဲ???"
သိပ္မၾကာေသးခင္အခ်ိန္က စားသံုးခံထားရတဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီေလးက ရဲစိုၿပီးဖူးဖူးေလးေထာ္ထြက္ေနတယ္...
ေစာင္ေလးနဲ႔ သူ႔ရင္ဘတ္ကုိကြယ္ၿပီး ခုတင္ေထာင့္ကုိကပ္ေနပံုေလးက မုဒိန္းက်င့္ခ်င္စရာေလး...
Mewရဲ႕ စိတ္ကူးေတြက မ်က္ႏွာမွာထင္ဟပ္သြားပံုရတယ္...
ဘဲေပါက္က အလန္႔တၾကား မ်က္လံုးႀကီးျပဴးၿပီး ေထာင့္ကုိထပ္ကပ္သြားတယ္...
"ခင္မ်ား ခင္မ်ား ဘာ...ဘာလုပ္မလုိ႔လဲ"
"နံပါတ္၁...ကိုယ္က Mew Suppasit, A group ရဲ႕ CEO, အိမ္ေထာင္မ႐ွိေသးဘူး..., babyမေန႔ညက ဝင္ကယ္ခဲ့တာက ကိုယ္ပဲ...
နံပါတ္၂ ...အခုလက္႐ွိေနရာက baby အိမ္ကအခန္းမဟုတ္ဘူး ကိုယ့္အိမ္ကအခန္း...
နံပါတ္၃... ခုထိေတာ့ ဘာမွလုပ္ဖို႔စိတ္ကူးမ႐ွိေသးေပမယ့္ babyက အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းျပေနေတာ့ ေနာက္ပိုင္းက်ရင္ေတာ့ တစ္ခုခုလုပ္မိမယ္ထင္တယ္..."
Mewဘဲေပါက္ကို စခ်င္လာတာေၾကာင့္ အျပံဳးႀကီးႀကီးျပံဳးၿပီး တစ္လွမ္းခ်င္း အနားကပ္သြားလိုက္တယ္... ဘဲေပါက္က သူ႔အခန္းမဟုတ္ဘူးဆိုေတာ့မွ မ်က္လံုးကုိေဝ့ပတ္ၾကည့္ုၿပီး...
"အဲ့...အဲ့...အဲ့ဒါဆိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ျပန္...ျပန္ေတာ့မယ္..."
*ေၾသာ္ကေလးရယ္ မင္းေလးကုိ ေခၚလာၿပီးမွေတာ့ ကိုယ့္မွာျပန္လႊတ္ဖို႔ စိတ္ကူးမ႐ွိေတာ့ဘူး...
အဲ့ဒီအစား မင္းေလးကုိ အပိုင္သိမ္းေတာ့မွာ... ဟြင္း...ဟြင္း...ဟြင္း...*
Mewေတြးရင္း ဘဲေပါက္ရဲ႕ခုတင္ေပၚကိုတက္လိုက္တယ္...
"အ!!!"
ဘဲေပါက္က ကုတင္ေပၚကေန ကျပာကယာေျပးအဆင္းမွာပဲ ျပန္လဲက်လာတယ္...
Mewလည္း အျမန္လွမ္းထိန္းၿပီး ခုတင္ေပၚမွာ ျပန္ထိုင္ခိုင္းလိုက္တယ္...
"ဘယ္ကုိလာကိုင္ထားတာလဲ ခင္မ်ားလက္က... အခုလႊတ္စမ္း!!!"
"Babyျပဳတ္က်မွာစိုးလို႔ ကိုယ္ကထိန္းေပးထားတာေလကြာ"
"အဲ့... အဲ့ဒါဆိုလည္း ရၿပီမို႔လို႔ ခုလႊတ္"
"ဟင္း...ဟင္း...ဟင္း... ဟုတ္ပါၿပီကြာ"
