All Is Not Lost

Chapter 15

Eyes

"May balita na raw ba kay Kalli?"

Nanikip lalo ang dibdib ko nang maalalang wala pa ring balita sa aking fiancé. The loud crying noise of a baby didn't help and made my head ache.

Umiling ako kay Kuya Sylnia at hinilot ang aking noo, naiiyak na. Yesterday was supposed to be an important day for us. We waited for it for months... how could she leave me? Us? Without a single fucking notice?

"She'll come around," Kuya Raki tried to console me. "Perhaps it's postpartum—"

"Really?" Inis akong humarap sa kapatid. "Her postpartum is so worse that she could leave us all behind? Really?"

"For some, yes. Ganoon kalala."

Unti-unting tumulo ang luha ko dahil sa pinaghalong frustration, puyat, at pagod. It hurts me to think that she left because of that. O kung totoo ang hinuha ng iba kong kamag-anak na umalis siya dahil ayaw niya ng responsibilidad bigla.

I'm here...

She's not going to carry all of these alone. That's why I'm here.

"I'm certain that something happened," saad ko nang makabawi at pinalis ang mga luha para makatawag sa mga tauhan.

Kuya shook his head and tried to snatch my phone away from me. "Nothing bad happened, Ranollo. She really just left."

"Why can't the hospital show us their CCTV footage? It's suspicious!"

"Ranollo—"

"Ranollo, Killian has been crying. Come here, he needs your warmth." Bumukas ang pintuan ng office namin sa bahay at iniluwa noon si Ate.

What she said made me tear up once again. Hindi ko alam kung ano ang uunahin kong gawin. Hanapin ba ang asawa o intindihin ang anak? O kahit ipaubaya ko ang paghahanap sa iba, paano ko dadaluhan ang anak? Paano ako makakapag-focus kung naiiyak na kaagad ako sa mumunting pagdidikit ng balat namin?

I feel awful when I see them struggling or crying. Hindi siguro ganito kung nandito si Kalli. She knows how to take care of a baby. Paniguradong hindi ako maduduwag o manghihina nang ganito kung siya ay nasa tabi ko.

Isa pa, ako lang ang naniniwala sa posibilidad na may nangyaring masama kay Kalli at hindi niya tinatakbuhan ang responsibilidad sa amin. Ako lang ang nagpupumilit sa mga awtoridad na hindi kayang gawin 'yon ni Kalli.

Sinunod ko si Ate at lumabas na. The loud crying voice of a newborn triggers me to cry with them. Hindi rin nakatulong nang makita ko si Mama na hawak si Killian at pinapatahan.

"Shh... your Dada is here... hush now..."

Lumapit ako sa kaniya at tinanggap si Killian. Mabilis namuo ang mga luha sa mata ko kaya napaupo na lang kami sa couch kaysa manatiling nakatayo para mahele siya gaya ng ginagawa ni Mama kanina.

How am I supposed to do this?

I glanced at my wristwatch once again when another five minutes passed. Fifteen minutes na akong naghihintay sa caf para kay Santi. We're supposed to eat together today but he hasn't arrived. Kaunting oras na lang ay matatapos na ang lunch break ko pero hindi pa ako nakakakain.

I read our recent messages to check if I comprehended them right. Baka naman mali ang pagkakabasa ko at naghihintay lang ako rito sa wala.

Santi:
You busy? Sabay na tayong mag-lunch.

Kallista:
Busy lang sa upcoming events. Dadaanan kita sa room ninyo?

Santi:
Nah. Masyadong malayo. Ako na ang dadaan sa 'yo.