[Αναστασία]
Α: Αααχχχ...! Τελείωσε!
Είπα ξέγνοιαστη καθώς τέντωνα τα χέρια μου στον αέρα.
Επιτέλους θα γυρνούσα πίσω στο κρεβατάκι μου, θα έγραφα το πλέων καινούργιο μου βιβλίο και θα μίλαγα με τον Λιάκο. Αφού φυσικά θα πήγαινα μια μικρή βολτούλα με τη Μίνα για καφέ.
Κοίταξα γύρω μου. Είχανε φύγει όλοι αφήνοντάς με να κάθομαι ακόμα στη θέση μου. Έβαλα το κινητό μου μέσα στο μικρό, δερμάτινο, μαύρο backpack μου και με το που πήγα να σηκωθώ για να φύγω ακούστηκε η πόρτα της τάξης να κλείνει τόσο δυνατά με αποτέλεσμα να τιναχτώ λιγάκι από τη θέση μου και να κοιτάξω προς τα εκεί.
Το χειρότερο απ' όλα όσα θα μπορούσαν να μου συμβούν εκείνη τη στιγμή ήταν να εμφανιστεί η "Αγία Τριάδα". Η Ρούλα προχώρησε με στιλ ψωνισμένης ντίβας και στάθηκε μπροστά μου καθώς οι άλλες δύο ακολουθούσαν.
Ρ[ούλα]: Γεια Αναστασία.
Είπε έχοντας ένα περίεργο και σατανικό χαμόγελο στα χείλη της. Της έριξα μια αδιάφορη ματιά. Το ψεύτικο μαύρισμά της ερχόταν σε αντίθεση με το make up της, το οποίο προφανώς ήταν έναν τόνο λευκότερο. Το μαύρο της φόρεμα με τα χρυσά κουμπιά ήταν τόσο ασφυκτικά λεπτό που έμοιαζε σαν να φώναζε βοήθεια, το οποίο το είχε συνδυάσει με ένα, μάλλον πράσινο κοντομάνικο.
Α: Τι θες;
Είπα ξερά.
Στ[έλα]: Γιατί είσαι τόσο σκληρή Αναστασία μου;
VOUS LISEZ
Η Συγγραφέας
Fanfiction❗Don't Copy❗Η Αναστασία είναι ένα 16χρονο κορίτσι με έφεση στο σύγγραμα βιβλίων. Ένα χρόνο πριν ξεκίνησε να γράφει βιβλία στο Wattpad τα οποία έγιναν αμέσως μεγάλες επιτυχίες. Που να φανταζόταν όμως πως ένας από τους χιλιάδες αναγνώστες του πρώτου τ...