Chapter 5: Smiley

50 0 0
                                        

ALIYAH IKEUCHI

"Oh, ba't ang layo ng tingin mo?" Krissy asked then tumabi sya saken.

"Namomroblema kasi ako," sabi ko habang pinagmamasdan ang mga tao sa loob ng cafeteria.

"Kelan ka ba nawalan ng problema? Hay nako."

"Eeeeh Krissy," I turned at her." Mamaya na yung try-outs para sa Tennis team ng school."

"Oh tapos?" sumubo sya ng kanin." Don't tell me na gusto mong magtry-out eh pano yan, may pilay ka," sabi nya habang ngumunguya nguya.

"Hindi. Wala naman akong balak na sumali dun."

"Oh ganun naman pala eh. Ano bang pinoroblema mo?"

"Magtatry out si Ice at di ako makakapagcheer ng maayos dahil sa pilay ko!"

Binatukan nya naman ako."Gaga! si Ice na naman ang iniisip mo. Eh kung yung sarili mo muna kaya ang isipin mo? Nakita mo ng pilay ka siya parin ang iniisip mo."

Hinimas himas ko naman yung ulo ko,"Aray ko naman. Brutal ka masyado." T^T

"Tumigil kana kase sa kahibangan mo Aya. Tigilan mo na nga ang Ice na yun."

"Alam mo naman na yan lang ang isang bagay na di ko kayang gawin."

"Panu kaya kung may mameet kang bago? May pag-asa kaya na makalimutan mo na si Ice?" there's hope in her eyes.

Kahit kelan talaga, ayaw ni Krissy si Ice para sakin. Siguro kasi sawa na syang makitang asa ako ng asa. Buti pa sya, ako walang kasawaan eh.

"Imposible yun," I just ended up saying. Kahit pa wala akong pag-asa kay Ice at muntanga na akong habol ng habol sakanya, di ko magawang kalimutan sya. Tanga na kung tanga. Pero sadyang ganun pag nagmamahal ka. Napayuko nalang ako sa mesa feeling all the pain hitting me like a blizzard again.

And my eyes squinted when a hand slid a plate of a slice of cake on the table. I looked up and saw that guy on the Gym yesterday. Yung nakatama ng bola sa ulo ko. He's standing right beside my seat and looking down on me smiling, showing off his dimples.

And before I could even question him, he rubbed his nape while smiling sheepishly then he started talking. "Pasorry ko lang sa nangyari kahapon. Sana di kana galit?" his face indicated that he's waiting for a yes or a no kung galit pa ako.

And I don't know why but I find it cute?

"Ah.." I ended up chuckling a bit kahit wala namang nakakatawa. I just really find his reaction a little overacting for someone na nakatama lang ng ulo gamit ang bola. I looked at him," No. Hindi naman ako galit eh. I mean an accident is an accident right? I'm just really not on the mood yesterday kaya mukha ata akong galit but no. I'm not," I smiled warmly at him.

His eyes lit up." So you're fine?"

"I'm fine," I said smiling.

"So," he drawled looking away but then flits his gaze back immediately," We're fine?" his eyebrows raised waiting for an answer.

I chuckled."We're fine."

He sighed a relief then smiled."That's good to hear." Then he extended his hand," I'm Tristan by the way. Tristan Sevilla."

I shook his hand,"Aliyah Ikeuchi. But you can call me Aya."

"Aya," he nodded while smiling, still holding my hand.

"Tristan! Tara na!" sabay pa kaming napalingon sa isang grupo ng mga lalake na tumawag sakanya.

"Ah sige," he finally let go of my hand na akala ko eh di nya na bibitawan. "See you around Aya. Enjoy your cake," he chuckled.

The ChaseTahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon