The Chase

CHAPTER 17: Partners In Crime

Kriselda Barcellano

"What the...?" my eyes grew wide pagkabukas ko ng pinto sa kwarto ko. "ANONG GINAGAWA NIYO?!" bulalas ko.

Nakita ko ba naman na nagsisitalon yung lichi kong 10-year old na kapatid at mga pinsan ko sa aking precious bed habang naka-on yung music player ko at suot suot nila yung mga bra ko! >3<

"Do I look sexy ate?" nagpose naman yung kapatid ko at nagsitawanan sila. Nag-init na yung dugo ko. "JAAAAAAKE!" feeling ko umuusok na yung ilong ko dahil sa galit.

"She's gonna bloooooow!" sigaw ng walangya kong kapatid at nagsitakbuhan sila palabas ng room ko. Mga pesteng mga bata!

Padabog akong naglakad papunta sa music player at inoff ito. Tinignan ko naman yung paligid ng room ko. Tae. Ang kalaaaat!

Nakuuuu. Nakakairita talaga tong leshe kong kapatid lalo na pag andito rin ang lengya kong mga pinsan. Hayscxz. Highblood na naman ang beauty ko.

Napatingin naman ako sa cellphone kong nagriring. May tumatawag na unregistered number. Hm? Sino kaya to?

I reached for my phone and answered it. "Hello? Sino to?"

"Your worst nightmare," I heard an evil grin from the other line. Napataas naman ako ng kilay at saglit na tinignan muli yung number kasi baka pamilyar. Pero di talaga. Leshe. Sino to?

"Hoy kung sino ka man na poncho pilato ka wala akong oras para makipag-gaguhan. May paworst worst nightmare ka pang nalalaman eh kung babaan kaya kita ng makita mo yang hinanap mo?!" highblood ako eh. Sorna.

Tumawa naman siya. Aba't tatawanan pa ako. Binabaan ko nga. Boset.

Binaba ko phone ko sa study table ko at sisimulan na sanang maglinis nang bigla na naman itong nagring. Pagtingin ko, yung poncho pilato na naman. Kainis. Sino ba kasi to?!

Sinagot ko uli yung tawag. "Ano?! Mantitrip ka na naman?!"

The voice snickered. "Relax. It's just me. Nathan."

"Nathan?" ulit ko.

"Uh, Scheneider? Forgot about me already?"

Nanlaki naman yung mga mata ko. "Teka! Nathan Scheneider?! As in yung apo ni Mr. Harry Scheneider?!"

"Yeah. May iba ka pa bang kilalang Nathan Scheneider?" he snickered again.

UGH. Ano ba ang kailangan nito?!

"Pano mo nalaman number ko?!"

"Hindi na yun mahalaga." He smirked. "I called 'cause we need to talk. Let's meet."

Parang nabilaukan naman ako kahit wala naman akong kinakain. Teka, MEET?! Bakit bigla siyang makikipagkita sakin?

"At bakit naman tayo magkikita?!"

"Correct me if I'm wrong but I remembered that you asked for my help? Didn't you?"

Hindi ko siya nakikita pero naimagine ko na ang isang haughty smile na nakaguhit sa mga labi niya.

I just ended up sighing. "Fine." I said hard. "Saan ba tayo magkikita?"

"Sa coffee shop niyo. Afterlunch."

My eyebrows creased out of astonishment. "Pano mo nalamang may coffee shop kami?"

"Wag ka ng tanong ng tanong. Basta magkita nalang tayo mamaya."

"Hoy syempre magtatano-"

"KRISELDAAA! NAGKALAT ANG MGA BRA MO SA HAGDAAAN!"

Bigla na lamang umalingawngaw ang boses ni mama galing sa labas ng kwarto.