CHAPTER ONE
"HUWAG!"
Tumakbo ako palapit kay Tatay. Nasalo ko ang katawan niya bago pa man iyon tuluyang mahulog sa lupa. Puno ng dugo ang kaniyang bibig. Umiiyak akong napatingin sa kaniyang tiyan na may nakatarak na bolo.
"Tay!" Pilit kong pinupunasan ang mga luha ko habang nakatingin siya sa akin.
"A-anak ko... Sana... lumaki kang mabuti k-kahit masama... ang mundo sa'yo...." Iyon ang huling sinabi niya bago niya ipikit ang mga mata niya.
"HINDIIIIIII!" Sigaw ko habang yakap-yakap ang walang buhay niyang katawan at tumatangis. Natahimik ang buong paligid habang pinapanood ako ng mga taong magdalamhati sa pagkamatay ng isa sa mga taong nagpahalaga sa akin. Patay na aking ina at maging ang aking ama.
"Kasalanan mo 'yan! Mangkukulam ka kasi," sigaw ng isang matandang lalaki na kaedad lang ng tatay ko. Isa siya sa mga kapit-bahay namin.
"Oo nga! Dahil sa'yo kaya namamatay ang mga tao!" Dagdag ng kasama niya. Nasa harap ng bahay namin ang lahat halos ng mga mamamayan ng sitio namin. May dala-dala silang mga gulok at sulo. May dalawang lalaking lumapit sa akin at tinangkang hawakan ang magkabila kong kamay. Pero agad ko silang tinignan nang masama.
"Lumayo kayo sa akin!" Galit kong sigaw. Dahil sa pagkasindak ay napaatras sila. Binitiwan ko ang katawan ng aking yumaong ama at tumayo. Nag-atrasan naman ang mga taong nasa harap ko.
"Dahil sa inyo, namatay ang tatay ko!" Galit kong sigaw. Sa isang iglap lang ay napuno ng sigawan ang buong lugar. Napalibutan sila ng apoy. Natupok... Nasunog... At naging abo.
*****
Naalimpungatan ako nang marinig ang mga tilaok ng manok sa labas. It's still dark outside but I know it's time for me to get up. I sighed as I sat on my bed. I've dreamed about it again and it sucks. It's been a year since I last dreamed about that massacre.
Kahit inaantok pa ako ay bumangon ako mula sa maliit kong higaan at iniligpit iyon. My room is the smallest room inside this house. I have everything I need. Shelter, food, clothes. But the only thing I don't have is affection. No one ever tried to give me affection.
I am an orphan. My real parents died because of those people. I once lived on a small village at the foot of a mountain here in the Philippines. We were living peacefully there. My mother was a dressmaker while my father was a farmer. We have a small farm behind our nipa house and some chicken. Even when we're living a simple life, we were happy. We always go to church every Sunday and after the worship service, we would eat some street foods from the stalls outside the church.
