Vampir Okulu

VO 3

Uyandığımda bir hastahanedeydim.Her şeyi bulanık görüyordum.Etrafıma bakındım.Perdeler iyice çekilmişti.Etraf sadece lambayla aydınlanıyordu.Ve sonra gözüm koltuğa kaydı.Orda 2 kişi oturmuş,bana endişeyle bakıyordu.İkisini de tanımıyordum.Biri orta yaşlı bir kadın diğeri ise genç bir erkekti.Renkleri fazla solgundu.Ben onları süzerken içeriye doktor diye düşündüğüm bir adam girdi.Onun da rengi solgun ve boyu da uzundu.Yerimden doğrulmaya çalıştım ama her yerim ağrıyordu.Başaramayınca kendimi yatağa bıraktım.Doktor yanıma geldi.

-Merhaba,ben Doktor Klaon.

Ağzımı açtım ama fısıltı bile çıkaramadım.Boğazım kurumuştu.Doktor Klaon'un uzattığı suyu bir dikişte bitirdim.Yeniden konuşmaya çalışınca bu sefer başarmıştım.

-Merhaba."Boğazımı temizledim"Neden buradayım? Neler oluyor? " dedim.

-Vampir Hastahanesindesin.dedi.O anda nefesim kesildi.Vampir mi?Sanırım hastahanenin ismi vampir diye düşündüm.Gerçekte vampir diye bir şey yoktur.Değil mi?

Sanırım endişeyle baktığımı gördü ve ciddi bir ifadeyle ekledi

-Merak etme,sana her şeyi anlatıcaz.Öncelikle gözlerine bakmam lazım,dedi bana yaklaşarak.

-Gözlerini aç ve kıpırdama,dedi.Eliyle gözümü açtı ve ışık tuttu.Hmm.diye mırıldandıktan sonra aynı şeyi diğer gözüme de yaptı.Işık gözlerimi sulandırdığı için kırpıştırmak zorunda kaldım.

-Gayet iyi.Dönüşümü sağsağlim atlatmış.Ama yine de tam olarak dönüşümünü tamamlamamış.O yüzden tamamlayana kadar burada kalmalı,dedi doktor Klaon ,koltukta oturan iki kişiye.Yavaş yavaş neler olduğunu hatırlamaya başladım.Tex arabadan inmişti.Sonra ben arabadaydım.Ve bir şey beni hızlıca arabadan çıkarmıştı.Daha sonra da bayılmıştım.Bunları hatırlayıınca bir anda ağlamaya başladım.Odadaki kişiler bana endişeyle baktılar.

-Ne oldu canım?Niye ağlıyorsun,dedi Doktor Klaon.

-B..ben ne olduğunu h..hatırlamaya başladım.,dedim hıçkırıklarımın arasından.

-Peki ne oldu?,dedi koltukta oturan genç adam.Kendimi rahatlatmaya çalıştım.Derin derin nefesler aldım .Beynimde görüntüler titreşmeye başladı ve cevap verdim;

-Ben erkek arkadaşımlaydım.Benzin istasyonunda durmuştuk.O bana bir şeyler almaya gitmişti.Sonra araba sallandı...ve bir şey "hatırlamak için duraksadım"-sanırım bir adam-arabayı açıp beni kucağına alıp eliyle ağzımı kapadı.Sonra sanırım...bayıldım.
Doktor Klaon kaşlarını çatmış düşünüyordu.Kadın ve genç adam bakıştılar.

-Ne yapalım?,dedi kadın genç adama.Sesi nazik ve şaşkın çıkmıştı.

-İlk önce olanları kıza anlatmalıyız,dedi genç adam ve yüzünü bana döndü.''Ben John.Ve bu bayan da Dawn.'',dedi eliyle kadını göstererek.

-Tanıştığımıza memnun oldum.Ben de Katie,dedim sesimin güçlü çıkmasına özen göstererek.Çok korkuyordum.Bu kişileri tanımıyordum.Ayrıca Tex nerdeydi?

-Bak,öncelikle bu dünyada insanlardan başka vampirler de var.Ve biz vampiriz,dedi.Gözlerimi büyüterek baktım.Artık bulanık görmüyordum.Tam tersine her şeyi en ince ayrıntısına kadar farkedebiliyordum.

-Sakın korkma.Biz iyi vampirleriz.Ama bazı kötü vampirler de yok değil.Seni de kötü bir vampir dönüştürmüş.Sen hala tam olarak dönüşmedin ama yakında dönüşeceksin.Bu yüzden alışman için 1-2 gün burda kalıcaksın.Burası bir vampir hastanesi.Buranın vampirleri iyileştirmekten başka,yeni dönüştürülmüş vampirlere bakım görevi de vardır.Vampir polisler geceleyin seni bir sokakta yerde yatarken bulmuşlar ve buraya getirmişler.,dedi ve duraksadı.Ben hala şoktaydım.Vampirler gerçek olamazdı ki?Ama gözlerim öyle demiyordu.Demekki tenleri bu yüzden o kadar solgundu...Artık yavaş yavaş idrak etmeye başladım.Okuduğum romanlardan olsa gerek , çabucak bu mantığı benimsediğimi hissediyordum.Vampirler gerçek.

-Hastahaneden çıktıktan sonra seni Vampir Okulu'na götürmeliyiz.Orada vampirlikle ilgili 5 senelik bir öğretimin olucak.

Sözünü kestim;

-Peki ailem,arkadaşlarım..sevgilim?,dedim.Ben onlardan ayrılamazdım.Onlar benim her şeyimdi.Özellikle Tex...

-Üzgünüm ama onları artık geride bırakmalısın,ailene ve arkadaşlarına etkileme yeteneği olan vampirlerle seni unutturmak zorundayız.dedi.Çok sinirlendim.Beni unutturamazlardı.Aileme olur ama arkadaşlarıma hayatta olmaz diye düşündüm.Ailemi sevmediğimden değil tam tersine onların bensizlikle birlikte yaşayacakları acıyı görmezden gelemezdim.Beni sürekli ziyaret etmek isteyeceklerdi ve bu tehlikeli olurdu.Ve böyle bir dünyayı kaldırabileceklerini düşünmüyordum.

-Hayır!Aileme unutturun ,arkadaşlarıma da unutturun ama arkadaşlarımdan sadece 7 kişiye unutturmayın.Yalvarırım...onlar sırrımızı saklar.Lütfen,dedim sesimi yükseltebildiğim kadar yükselterek.Biraz düşündükten sonra,Dawn cevap verdi.

-Peki Katie.O yedi arkadaşını buraya getirelim ve sen olanları anlat.Ama kesinlikle sırrı tutmalılar.Yoksa onlara da unutturmak zorunda kalırız.

Çok mutlu olmuştum.Ama hâlâ bizim grup hariç herkesin beni unutucağı düşüncesi beni çok üzüyordu.Kendimi arkadaşlarım unutmayacak diye avuttum.

-Peki,ben size isimlerini ve adreslerini veriyim.,dedim.Ben onlara gruptakilerin bilgilerini verirken ,John'da 7 kişiyi arayıp buraya çağırdı.Her birini bir arkadaşımı çağırma görevi verdi.Onlar gelince ne anlatacağımı bilmiyordum.Ama yanımda Tex'de olucaktı.Belki onu yanımda görünce daha rahat hissedebilirdimBeni nasıl karşılayacaklarını bilmiyordum,eğer benden korkarlarsa ne yapıcaktım? Böyle olmamasını umuyordum...