Yeniden merhaba herkese.Neden yazmadığımla ilgilİ o kadar mesaj ve bildiri aldım ki sonunda dönmeye karar verdim.Tembellikten,inadına vesaire yazmadığımı söyleyen arkadaşlara da burdan ileteyim.Hepimizin hayatı var ve ben de yaşadığım şeylerle mücadele ederken sizi yeni bölümlerden alıkoyduğum için özür diliyorum.Yine de neden yazmadığımla ilgili asılsız iddialarınızı mümkünse kendinize saklayın.Yorum ve beğenilerinizi esirgemeyin.!İyi okumalar
-Katiee....
Buğulu bir duvarın ardından uğultular duyuyordum.Sanki bir boşlukta süzülüyordum.Çok tanıdıktı.
Sesler çoğaldı ve daha yakından gelmeye başladı.Büyük bir baskı etrafımı sardı.Sonra bir anda suyun yüzeyine çıkmışım gibi buğulu duvar yıkıldı ve sesleri tam olarak duymaya başladım.
-Katie?Beni duyabiliyor musun?
Gözümü açmaya çalıştım.Bu sesi tanıyordum.Revirdeki hemşireydi.
Ve sonunda gözlerimi araladım.Büyük bir ağırlık göz kapağımın üstüne çökmüştü.
Bembeyaz odaya baktım ve revir olduğunu anladım.Ağzımda bir şey vardı.Elimi hissetmeye çalıştım ve zar zor da olsa ağzımdaki şeyi çektim.Ve anında nefes alışverişimin de zorlandığını farkettim.Ama çok da önemli değildi.
-Şimdi Katie,senden konuşmanı istiyorum.Konuşabilir misin?
Konuşmayı denedim ama aynı zamanda Tex aklıma geldi.Gözlerim istemsizce yaşlarla doldu.Titremeye başladım.Sinirliydim kendime...Üzgündüm.Hem de çok....Kafam patlayacak gibiydi.Ellerimle başımın etrafını sardım.Titremelerim devam ederken yine hemşirenin sesini duydum.Birilerine sakinleştirici diye bağrıyordu.Ya da öyle bir şey.Titremelerimi ve ağlamamı dindirmeye çalışırken bir anda rahatladım.İyiydim,iyi olucaktım...ve gözlerim kapandı.
******************************
Bu sefer uyanmadan nerede olduğumu anlamıştım.Daha sakindim.Olanları kabullenmiştim.Lexi ve Mia yatağımın başında duruyorlardı
-Hey..,dedi Mia hafifçe gülümseyerek.Lexi de elimi okşadı.Ilık teni kendimi iyi hissettirdi.
Ben de gülümsemeye çalışarak
-Hey! dedim yorgun çıkan sesimle.Farkettiğim üzere bu aralar çok bayılıyordum.Ve yine farkettiğim üzere iyi değildim.
Lexi sağıma,Mia da soluma geçip elimi tuttu.Ben de oturur pozisyona geçtim.
Gözlerimiz çok şey anlatıyordu.Onlar geçicek diyordu bakışlarıyla,ben ise biliyorum diyordum.Derin bir iç çektim.Bu okula geldim geleli rahatsız ve huzursuzdum.Ama en çok da duygusal olarak uçlarda yaşıyordum.Kendime hakim olmakta zorlandığımı farkettim.Tex'i aldattım ve onunla buluşmayı unuttum.Elbette kötü bir durumdayım ama kalbimde açtığı yarayı düşündükçe aslında kendime küskünlüğümün kalbimi acıttığını anladım.Bu olanların sorumlusu bendim.Kendime kızıyordum.Kendime acıyordum.
Bir anda olanlar gözümde netleşti.Bu kadar fiziksel bir tepki vermeyi beklemiyordum.Revire düşücek kadar değil en azından.Biraz daha sakinleştiğim için artık olaylara daha net bakıyordum.Vücudum normal bir insan gibi değildi.Çünkü normal değildim.Vampirdim.Ama normal bir vampir gibi de değildim.Peki neydim?Sürekli bunu sordum.Ama soru yanlıştı.
Neye benziyorum?
İşte asıl soru buydu.
''Eğer beni tanımıyor olsaydınız'' sesim kuru ve sakindi ''fiziksel ve ruhsal halimi neye benzetirdiniz?'' dedim gözlerimi uzaklara çevirerek.Lexi ve Mia'nın birbirine baktığını hissediyordum.İkisinden biri bir şey diyemeden devam ettim.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Vampir Okulu
FantasyKatie,güzel bir Lise de 3.sınıf öğrencisidir.Popüler bir çocukla çıkıyordur ve çok iyi arkadaşları da vardır.Ama bu hayatı ,vampir olunca tamamen değişir.Çünkü Vampir Okulu'na gitmeli ve herkesi arkasında bırakmalıdır.
