Machigai -Akakuro-

2.Bölüm

Yoğun bir sessizlikten sonra ilk tepki verebilen Midorima olmuştu.Akashi'nin yüzüne baktığında ,yeni bir oyuncak keşfetmiş gibi gözlerini Kuroko denen çocuktan ayırmadığını ,tehlikeli bir gülümseme ile ona baktığını fark etmişti.Aradaki gerilimi azaltmak için Akashi'nin karşısına geçti ve gergin bir ifadeyle gözlüklerini düzeltti.

"Neyden bahsediyorsun Akashi ?! "

Sorduğu soruya cevap alamamasının yanında Akashi onu elinin tersiyle kenara itmiş, Kuroko'ya doğru birkaç adım atmıştı.

Akashi ,sanki salonda yalnız ikisi varmış gibi konuşmaya başladı .

"İlginç birisin ,ilk kez bu tip birini görüyorum."

Kesinlikle doğruydu , daha önce gözünden hiçbir şey kaçmamıştı , kaçamazdı da .Bu çocuğun çevresine yaydığı soyut aura dan net bir şekilde hoşlanmamıştı.Biraz akıllı olsaydı bu özelliği kullanırdı diye düşündü .Kesinlikle tıpkı saçlarındaki süt mavisi gibi bu çocuk saftı .Sırıttı , öyleyse her insanın bir dönüm noktası olmalıdır dedi içinden.Saflığını alacak ilk kişi ben olacağım , Gözlerimdeki gerçeklikten kaçmanın karşılığında ...

İlk kez gözleri yanılmıştı , bu çocuğun saf durumu onu eğlendiriyordu . Onun kendine yaşattığı ilk karşısında bende ona ilklerini yaşatabilirim ...

Düşüncelerinden sıyrılmasının ardından ortamda uzun bir süredir var olan şüphe havasını yok etmek için çocuğu analiz etti.

"Belki de hiçbirimizin bilmediği bir yetenek saklıyor olabilir."

Sözlerinden sonra herkesin rahatlamış olan yüz ifadelerinden tatmin olmuştu.İnsanlar çabuk kanan varlıklardandı , hep iyliklerini düşünürler eğer yararınaysa karşısındaki kişinin yalan söylediğini bile umursamazlardı ,önemli olan onların küçük kafalarının içinde tatmin olmasıydı .

Amacına ulaştıktan sonra sıra kendi isteklerindeydi.

"Sizler bizi biraz yalnız bırakabilir misiniz ? Onunla sohbet etmek istiyorum."

Aomine ilk başta itiraz edecekti ama diğerlerini kapıya yöneldiğini görünce son kez Kuroko'ya bakıp diğerlerinin arasına karıştı. Anlamıyordu , bu çocuk bu denli kibar konuşurken , söylediği her şey neden tehtid içerikli gibi geliyordu.(Y.N:Çünkü Akashi olmak bunu gerektirir ,çünkü o mükemmel jhdjfshfkjh)

Akashi çocukla yalnız kaldığında üzerine doğru eğildi ve kaşlarını kaldırdı.

"Dilin yok mu senin, kaç saattir senin hakkında konuşuyorlar."

Beklemesine rağmen Kuroko'dan cevap gelmemişti.Çocuk onun tavırlarını anlamaya çalışıyor gibi duruyordu.Yüzünde ise en ufak bir mimik belirtisi yoktu.Sadece gözlerine bakıyordu, boş bakıyordu ama aynı zamanda anlamlıydı da.

"Anlıyorum,düşündüğüm gibi çok ilginç birisin ilk kez basketbolu bu kadar ciddiye alan ama hiç bir varlık gösterememiş birini görüyorum."