Minho geleli bir hafta olmuştu iyice yerleşmişti evine. Eski evi gibi değildi,belki daha büyük daha güzeldi ama orası hep farklı olucaktı en güzel anıları o evde geçmişti. Şimdi ise tekrar o güzel anıları yazmaya çalışmak çok yorucuydu.
Çocuklar eskisi gibi bir araya geliceklerdi bu yüzden hazırlanıyorlardı. Chan Hyunjin'in yanına gitmişti önce gelmesini istemiyordu. Tekrar zarar görmesinden korkuyordu. Changbinden zorla olanları öğrenmişti ama Hyunjin'e anlatması doğru olmazdı. Minho'ya hâlâ kızıyordu. "Gelicek misin,emin misin?" "Gelicem Chan zaten bir kere karşılaştık gelmezsem mahvolduğumu düşünür. Onun beni küçük görmesine izin veremem." "Çok sinirlisin farkında mısın Hyunjin , sen ona hâlâ aşıksın ama şuan hırsın aşkının önüne geçiyor." "Bana bak Chan burda kimse, sen de dahil kimse benim aşkıma karışamaz. Benim öfkem de hırsım da hepsi yerinde dozunda ama aşkım,sevgim gereksiz bir şekilde hâlâ çok fazla. Hiç gördün mü onu terk edip giden birini hâlâ deli gibi seven biri. Görmedin çünkü o enayiliği bir tek ben yapıyorum. O yüzden ne sen ne de bir başkası aşkdan bahsetmesin bana." "Biliyorum aşkını hâlâ görüyorum da ama demek istediğim onu kırıcak bir şey yapma çünkü bu seni de kırıcak" "Yapmam merak etmem hadi gidelim."
Minho buluşmadan önce okulları gezmek istemişti. Çalışması gerekiyordu birkaç okula form doldurdu. Daha sonra Changbin ile buluşup mekana geçtiler. 8 kişilik bir masa çoktan ayarlanmıştı, lisedeyken de yemek yemeye gelirlerdi buraya. Hâlâ aynı çalışanların durması güzeldi, belki biraz eskisi gibi olabilirdi diye düşündü Minho.
Yavaş yavaş hepsi toplanmıştı. Herkes yemekleri sipariş etti ve yemeye başladılar. Hiç Minho'nun gidişinden söz edilmemişti. Chan dayanamadı ve sordu "Ee Minho nasıldı oralar?" Hyunjin ifadesiz bir suratla oturmuştu tüm gün şimdi Minho'ya bakıyordu yine ifadesiz bir şekilde. Minho ufak bir yutkunmadan sonra "Pek bir şey söyleyemeyeceğim. Sadece burayı özledim sizi de tabi. Zaten sınava Lix'lerin senesinde girdim öyle bitirdim. Okul ev daha sonra da iş ev oldu. Çok fazla insan içine çıkmadı bir kaç arkadaşım oldu o kadar." Seungmin meraklı bir şekilde sordu "Ne iş yapıyorsun Hyung" "Anaokulu öğretmenliği" "Burda iş baktın mı" "Evet bir kaç yere form doldurdum" "Minho'yu çocuklarla düşünemiyorum" dedi Jisung kahkaha atarak. Hyunjin'in ilk defa ifadesi değişmişti dudakları hafif kıvrılmıştı, tabi hemen geri düzeltmişti kendini.
Uzun süre oturmuşlardı akşama dopru sohbet baya iyi gidiyordu. Minho meraklı bir şekilde "Eee siz hâlâ arkadaş mısınız?" diye sordu Seungmin ve Jeongin'e dönerek. Lix hemen atıldı "Ne olduklarını biz de anlayamadık ki" Changbin "Flörtler bence " Seungmin güldü "Valla ben onu Hyunjin Hyung'un Minho'yu sevdiği kadar seviyorum. Hyunjin Hyung gibi ne olursa olsun pes etmeden seviyorum. O istemese de bırak gitse de Hyunjin Hyung gibi yapcam vazgeçmiyeceğim." Minho duyduklarıyla gözlerini yere kaçırdı. Hyunjin ise yine ifadesizdi. O sırada Jeongin yanıtladı "Ama ben seni Minho Hyung'un Hyunjin Hyung'u sevdiği gibi sevmeyeceğim. Daha çok seveceğim onun gibi seni bırakıp gitmeyeceğim. Senin hiçbir zaman Hyunjin Hyung gibi acı çekmene izin vermiyeceğim. Hiçbir zaman Hyunjin Hyung gibi tek başına sevmeyeceksin ben Minho Hyung gibi kötü olmayacağım hep seveceğim seni." Minho gözlerini yerden kaldıramıyordu. Gözyaşlarını tutamıyordu. Herkes şok içinde bir Jeongin'e bir Minho'ya bakıyordu. Hyunjin naptın der gibi başını salladı Jeongin'e. Jeongin ise sesli bir şekilde "Umrumda bile değil" dedi. Minho aniden ayağa kalkıp "Benim gitmem gerekiyor iş için görüşme varmış kusura bakmayın. Her şey için teşekkürler çok güzel bir gündü." diyip hızlıca çıkmıştı.
Jisung Minho çıkar çıkmaz Jeongin'e bağırmaya başladı. "Ne yaptığını sanıyorsun sen. Ya sen kimsin de böyle konuşabiliyorsun , ne hakla sen onun aşkını küçümsersin ya nasıl yaparsın bunu başka türlü itiraf edemiyor muydun aşkını" Felix "Sakin ol Jisung" "Ya bırak Felix ne sakini ya hiçbir bok bilmeden aptal aptal konuşuyor. Ya siz hepiniz aptal mısınız ya , mal mısınız abi sizce kim sevdiği adamı hiçbirşey demeden öylece terk edebilir. Nasıl bu kaar aptal olursunuz ya, nasıl anlayamıyorum. Hiç mi tanımamıştınız Minho'yu ya hiç mi?" Changbin "Jisung naptın " "Ne ya Changbin napabilirdim evet söz verdik ama dayanamıyorum onun acı çektiğini bir biz görüyoruz burda bu üçünün asla umrunda değil. Hiç sorguladılar mı acaba neden geri geldi madem hepimizi sildiyse diye. Bana bakın eğer bu aptal düşüncelerinizi Minho'da uzak tutamayacaksanız ondan da benden de uzak durun. Onun daha fazla acı çekmesini istemiyorum. Şimdi iyi eğlenceler hepinize" Hyunjin Jisung'un dediklerini anlamaya çalışıyordu bir anda kalbi acımaya başlamıştı.
Minho yine en iyi sığınağı o eski sahile gitmişti. Tutamıyordu artık kendini gözyaşları birer birer akıyordu başta daha sonra elleriyle yüzünü kapatıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamıştı. Hyunjin de kendini her zaman attığı her kaçmak istediğinde geldiği o sahile gelmişti Minho'nun burda olabileceği aklına gelmemişti tabi ama onu görünce adım atamadı uzaktan izlemeye başladı. Onun ağlaması canını daha çok yakıyordu. Bu yüzden de kendine kızıyordu Hyunjin , neden hâlâ onun iyiliğini düşünüyordu neden canının yanmasına bu kadar takılıyordu. Hyunjin tutamadığı gözyaşlarına daha da çok kızıyordu.
Minho çalan telefonunu ağlayarak açtı. "İyi misin Minho nerdesin neden açmıyorsun telefonlarımı?" "Jisung yemin ederim ben onu çok sevdim hâlâ da seviyorum gerçekten çok seviyorum onu ben" "Biliyorum Minho biliyorum nerdesin sen söyle geliyim yanına " "Eski sahildeyim." Hyunjin uzaktan izlemeye devam ediyordu. "Aptalım ben tam bir aptalım. Hâlâ seviyorum, hâlâ canının acımasına dayanamıyorum." Hyunjin kendine sinirlenirken hızlıca kalkıp uzaklaştı ordan daha fazla dayanamazdı.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
.Jeongin'e kızmayın çünkü o da bir şey bilmiyorr.❣
