POLAROID PICTURE.

4: milo

Geschrokken kijk ik om me heen. De tranen staan nog in mijn ogen. Ik ben bang, heel bang. Het besef dat dit echt is, is angstaanjagend. Ik wil mijn vrienden niks aan doen, en ze al helemaal niet omleggen. Maar ik wil hier zelf ook levend uitkomen...

Ik kijk langzaam om me heen. Ik zit gevangen tussen dennenbomen. Naast me zie ik een lege tas liggen. Ik pak hem op en gooi hem op mijn rug. Het gene waar ik het meest bang voor ben, zijn de woorden van de stem van net. "De arena kan je veranderen." Dat wil ik niet, ik moet van mezelf bewust blijven. De arena mag me niet in een ander persoon veranderen.

Ik ben benieuwd hoe groot de arena is. Er zijn wel verschillende klimaten... Ik kon geen dennenbomen vanuit de open plek zien namelijk.

Ik heb geen tijdsbesef. De laatste keer dat ik de tijd wist was op kantoor, het was 11:15. Ik weet niet hoeveel tijd daarover heen is gegaan. Maakt het nog uit? Nee. Ik zie het wel aan de kleur van de lucht.

Ik neem diep adem. Ik weet nog niet goed hoe ik het aan moet pakken. Een paar dingen gaan door mijn hoofd: Ik wil bewust van mezelf blijven. Ik wil niemand anders om hoeven te leggen. Ik wil levend hieruit komen. Maar alleen een dom persoon zou kunnen denken dat al deze 3 wensen uit zouden komen...

Ik weet niet goed wat me te wachten staat, maar ik moet nu prioriteiten stellen: eten en drinken. Survivallen. Voor nu had ik geen andere keus. Ik moest eten, drinken en een slaapplek hebben. Minimaal dat.

Ik keek goed om me heen. Het enige wat hier is, zijn dennenbomen. Ik kan niks anders zien. Dat wordt dus lopen.

Het lijkt wel alsof het dennenbos eeuwig is. Voor mijn gevoel loop ik al een uur, wanneer ik eindelijk in de verte een blokhutje zie. Ik sprint er bijna naartoe, eindelijk een teken van leven. Of nou ja, voor zover dat gaat.

Ik ga naar binnen en kijk hoopvol rond. Het is nog best een groot huisje. Ik zie eten staan op het aanrecht. Aardappels, groente, fruit en zelfs vlees. Dankbaar ga ik even zitten om bij te komen.

Ik checkte alle lades en kastjes die er te bekennen waren, en vond nog een paar waardevolle spullen zoals een kleine tent, touw, prikkeldraad, een mes en nog meer. Mijn oog viel op de pijl en boog in de hoek van de kamer. Ik weet niet of ik er goed mee overweg kan, maar het is zeker het proberen waard.

Het was nog geen avond, dus ik besloot van een rond stuk hout een soort schietschijf te maken, om het boogschieten een beetje te oefenen.

Ik kraste er een paar cirkels in met mijn mes, en zette het redelijk ronde bord op de boomstronk van een andere boom. Ik legde de boog om mijn ene schouder, en de pijlenkoker over mijn andere schouder.

Ik nam een seconde de tijd om te realiseren wat ik eigenlijk aan het doen ben. "Wtf Milo... Vanochtend ging je nog gewoon naar kantoor... Nu ga je kijken of je vaardig bent met boogschieten, om voorbereid te zijn op wat je vrienden zouden kunnen doen..." Schoot door mijn hoofd. Ineen kreeg ik het heel warm en kwamen de tranen weer naar boven.

Ik huil niet vaak, maar dit is al de tweede keer vandaag. Waar zijn we mee bezig...?

"Milo, kom op jongen, dit kan wel de hele dag in je hoofd blijven zitten, maar je kan er niks aan doen. Op dit moment tenminste niet. Je moet blijven leven, dat moet je nu doen!" Praatte ik mezelf moed in.

Ik nam een lange en diepe adem en legde een pijl aan op mijn boog. Ik schoot hem, en het kan beginnersgeluk zijn, maar hij kwam redelijk in het midden van het bord. Ik legde nog een pijl aan, en die schoot ik er vlak naast.

Zo heb ik nog vele pijlen geschoten, van verschillende afstanden. Ik was er best goed in. Ik heb het bord maar een paar keer gemist.

De pijl en boog hield ik dus bij me. Voor het ernstigste geval, maar ook voor wanneer ik later geen eten meer kon vinden. Wie weet kon ik een konijn schieten of zo.

Ik was benieuwd wat de andere jongens nu aan het doen waren, zouden zij zich er bij hebben neergelegd? Zijn zij zich ook aan het voorbereiden? Wat hebben zij er voor over om hier levend uit te komen...?

Al die vragen, het is om gek van te worden. En je kan ze ook nog eens aan niemand stellen, je hebt geen luisterend oor. Hoe moeten we dit lang vol gaan houden? En de arena is nog niet eens gemanipuleerd...

Want oh, ik denk dat het allemaal nog veel en veel erger gaat worden...

Ik ben bang dat ik onder de druk zal bezwijken.