POLAROID PICTURE.

3: matthy

Ik kan dit niet. Ik kijk om me heen en zie alleen maar bomen. Iets verder op die ik een klein kistje. Maar ik kan het niet, ik kan me er toch niet toe zetten om mijn beste vrienden iets... Aan te doen?
Toen stond mijn hart even stil, bij het besef van 1 van de dingen die nu misschien niet belangrijk zijn, maar wel heel veel pijn doen.

Ik ga Robbie nooit kunnen vertellen hoe ik me nou echt over hem voel. Ik heb het hem tot nu toe nooit durven vertellen, maar nu ga ik het hem nooit kunnen vertellen. Die gedachte doet pijn.

Angstig kijk ik om me heen. De woorden van de mevrouw over de speaker gonzen nog door mijn hoofd. "De arena verandert je." Betekent dit dat ik over een poosje... Mijn vrienden wel echt wat aan kan doen... Dat ik ze... Wil vermoorden?"

Mijn ogen schieten vol. Waarom... Waarom wij? En hoe, is dit überhaupt mogelijk...? We zijn gewoon belandt in een soort film. We zijn gewoon belandt in The Hunger Games.

Ik raapte mezelf bij elkaar. Heel misschien, heel misschien kan er een andere oplossing zijn. Dat was bij de echte Hunger Games toch ook zo...? Hoe erg het ook is, we mogen nu nog niet de bijl erbij neerleggen. Er moet iets zijn waardoor we allemaal hieruit kunnen komen...

Ik kijk nog een keer om me heen, en zie dat er een lege rugtas naast me staat. Ik pak hem op en loop verder, naar het kleine kistje. Ik deed hem open, en zag 2 stukken fruit, een touw en een lap stof. Niet veel. Ik doe het kistje weer dicht, en stop het geheel in mijn tas. Het kistje zou nog van pas kunnen komen.

Zo loop ik een paar uur aandachtig rond. Ik denk dat de andere jongens hetzelfde aan het doen zijn, vooral nu iedereen nog bij zijn gezonde verstand is. Ik ben niemand tegengekomen. Wel heb ik redelijk wat eten, gebruiksmiddelen en 2 wapens verzameld. Ik heb een ax en een zwaard. Ik wil er niet aan denken dat ik ze voor... hun... ga gebruiken, maar ik wil het wel graag bij me hebben. Uit voorzorg. Stel, het eten is op, dan zal ik toch echt een dier moeten omleggen...

Dit klinkt allemaal heel stoer, maar ik ben vreselijk bang. Hoe lang zal het duren voor de andere jongens totdat ze gek worden... Hoe lang zal het duren voordat ik gek word... Hebben we genoeg tijd om een oplossing te vinden...? Is er een oplossing...? Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat ik gewoon nu nog niet mag opgeven.

Het wordt donker. Ik de verte zie ik een klein huisje. Ik loop er naartoe en stap binnen. Er staat een bed in, een klein kastje en een kleine stoel. Ik besloot hier te blijven, en zette mijn rugzak op de stoel. Het is misschien niet slim om hier over dagen nog te zitten, maar de eerste nacht geloof ik echt niet dat er iets gaat gebeuren, zo gek kan iedereen echt nog niet zijn. Ik eet nog een appel voordat ik mijn schoenen uit doe, en op het bed ga liggen.

Ik word wakker. Ik kon me even niet realiseren waar ik was, maar toen drong alles weer tot me door. Een angstig gevoel vond zijn weg door mijn lichaam, ik zit er nog steeds middenin. Voordat je gaat slapen doe je nog een schietgebedje dat het allemaal een droom was, dat je gewoon wakker word ik je eigen bed, opluchtend ademhalend dat het allemaal niet echt was. Maar dat gebeurde niet.

Ik wreef met mijn handen in mijn ogen. Ik stond op en opende het kleine gordijntje die het kleine raampje bedekte. Het was licht buiten. Ergens was ik daar dankbaar voor, dat betekent dat ik flink wat uren heb kunnen pakken, zonder tussendoor wakker te worden.

Lekker in bed blijven liggen met mijn telefoon had geen zin, aangezien ik die natuurlijk niet had. Ik had niks meer. Survivallen, dat is het enige wat ik moest doen, survivallen.

Ik had het best koud, ik had mijn normale kleding nog aan. Ik keek het kleine huisje rond, en tot mijn verbazing zag ik iets uitsteken uit een heel klein kastje. Ik deed het open en zag een thermopak liggen. Het was alsof mijn gebeden gehoord waren. Ik trok mijn kleding uit en deed het pak aan ik deed mijn shirt er nog overheen en deed mijn broek in mijn tas. Het ziet er niet uit, maar daar gaan we echt niet moeilijk over doen in deze situatie.

Ik gebruik deze dag om nog meer spullen te weten bemachtigen. Ik word er wel naar van, de hele tijd rondlopen met alleen mijn eigen gedachten... Meestal vertel ik ze aan iemand, bijvoorbeeld aan Raoul. Maar dat kan nu niet, ik ben de enige die ze hoort.

Van alle jongens gonst Robbie het meest door mijn hoofd. Robbie van de Graaf. Ik ben al jaren stiekem verliefd op hem. Ik weet niet hoe het zit met mijn geaardheid... Maar ik weet wel dat ik al jaren iets voor hem voel... Ik probeer al maanden de moed bij elkaar te rapen om het hem te vertellen, maar het is me gewoon niet gelukt. En nu zal ik de kans nooit meer krijgen.