POLAROID PICTURE.

16: de terugkeer

[MATTHY]

Schreeuwend en huilend zag ik daar op grond. "Nee, Raoul, nee!" Schreeuwde ik door mijn tranen heen. Ik hoorde Robbie naast me ook heel hard huilen. Hij was er bijna, bijna! En heeft ons ook nog gered...

Op dat moment deed alles zoveel pijn. Ik dacht terug aan de momenten waarop we zoveel lol hadden met z'n vijven. Gewoon 5 nuchtere gasten die video's maakten. Ik sloeg mijn handen voor mijn mond en de tranen kwamen nog heftiger.

Raoul, Koen en Milo zijn er gewoon niet meer. Ik wil het me niet realiseren. Ik kan het niet geloven.

Ik voelde mijn hele lichaam samentrekken. "Mat..." Hoorde ik Rob door zijn tranen heen fluisteren. "We moeten hier weg... Samen..." Zei hij snikkend.

Ik wist dat hij gelijk had. Ik wist dat we hier weg moesten. Ik keek naar Raoul en Milo, die beide roerloos op de grond lagen. Mijn broek zat inmiddels onder het bloed van de twee, net als mijn handen. Ik wist dat ik niks meer kon doen. De laatste woorden van Raoul schieten door mijn hoofd.

"Jullie weten wat jullie moeten doen..."
"Zorg goed voor Lieke en mijn familie..."

En bij die woorden wist ik wat me te doen stond. Ik moest terug. Ik moest terug om Raoul's laatste wensen te vervullen. Als Robbie en ik niet terug zouden gaan, zou alles voor niets zijn geweest.

Ik droogde mijn tranen met de mouw van mijn shirt en stond op. "Je hebt gelijk Robbie." Zei ik. Robbie stond op en pakte mijn hand, hij snikte nog steeds. "Laten we gaan..." Wist hij uit te brengen.

Langzaam liepen we naar de voorkant van het beeld. Ik dwong mezelf niet meer achteruit te kijken. Hand in hand stonden we nu voor het beeld. Zoals Raoul vertelde zat er inderdaad een klein cameraatje in het oog van de piraat.

"Klaar voor...?" Vroeg ik zacht aan Robbie. Hij knikte.

Toen we de foto op kantoor maakten, stond ik vooraan en deed een peace teken met mijn vingers. Robbie stond achter me, en glimlachte breed. Hoe tegenstrijdig deze posities op dit moment voelen, we moesten ze toch aannemen.

"Robbie..." Fluisterde ik. "Ja..?" Fluisterde hij terug. "Ik hou van je..." Zei ik nog zachter. "Ik hou van je, Matthy..." Zei de Brabander.

We keken elkaar nog een keer diep aan, voordat we knikten. Het was tijd. We moesten terug.

Beiden namen we de positie aan. "Klaar?" Vroeg ik aan Robbie. "Ja." Antwoordde hij. "Oké... Op 1 zeggen we het codewoord..." Zei ik. Robbie knikte.

"3... 2... 1..." Telde ik af
"Moord!" Zeiden Robbie en ik duidelijk in koor.

En voor de derde keer deze dagen, werden we opgeslokt door het duister.

-

Ik voelde mezelf op mijn voeten landen, en alles om me heen kreeg weer kleur. Ik had de hand van de jongen naast me nog steeds vast. Ik keek om me heen en zag de bekende contouren van ons kantoor. Alsof we nooit weggeweest waren.

Maar onze kleding verraadde genoeg. Het bloed drupte naar de grond. Niemand was op kantoor. Misschien was het te vroeg, of te laat... We hebben dagenlang geen tijdsbesef gehad.

Robbie en ik keken elkaar aan. Onze blikken gemengd met verdriet en blijdschap. We bewogen dichter naar elkaar toe, en gaven elkaar een lange kus. "Gelukkig heb ik jou nog, Mat..." Fluisterde Robbie ik mijn oor.

We besloten ons om te kleden, en het bloed direct op te ruimen. Het doet al pijn genoeg. Ik zag mijn telefoon op tafel liggen, en pakte hem op. 20:00.

"Wil je alsjeblieft bij mij slapen vanavond?" Vroeg ik Robbie. "Natuurlijk Mat..." Fluisterde hij. Zonder al te veel te zeggen stapte ik in mijn auto, met Robbie naast me.

Het voelde verschrikkelijk. Wetende dat Raoul, Koen en Milo niet meer onder ons zijn, en ik leuk mijn auto start. Maar het gene wat me niet tegenhoudt, is dat ik zou weten wat ze zouden zeggen: "Leef je leven, vol uit."

Ze zouden niet willen dat ik mijn hele leven geteisterd wordt door de gebeurtenissen van afgelopen dagen. Dat weet ik gewoon.

Aangekomen bij mijn huis deed in de sleutel in mijn deur. Ik opende hem en rook de geur van mijn huis. Thuis.

Plots moest ik weer huilen. Robbie sloeg een arm om me heen. "Het komt allemaal goed Mat... Het komt allemaal goed..." Troostte hij me. Ik heb veel verloren deze dagen, maar ik had Robbie.

Ik heb Robbie.