POLAROID PICTURE.

13: stilte voor de storm

[ROBBIE]

Met mijn ene hand verstrengeld in de hand van de jongen waar ik verliefd op ben, en met mijn andere hand om een langwerpig mes geklemd liep ik vooruit.

We waren er al bijna, de bebossing nam namelijk af. Oplettend keken we om ons heen terwijl we nog meer stappen zetten. We waren stil, om niet op te vallen, maar het was gek genoeg ook een fijne stilte. Het was fijn om iemand naast mij te horen ademen. Het gaf me rust. Maar alles aan mijn gevoel zegt dat dit de stilte voor de storm is. Er zou straks nog wel eens onweer kunnen ontstaan.

We liepen ergens waar bijna geen bomen meer waren. Ergens helemaal in de verte zag ik een beeld staan. Het piratenbeeld. Ik bleef even staan, waardoor Matthy ook bleef staan. Ik gaf hem een zoen, niet wetende wat ons straks zou overkomen. "Ik hou van je Matthy..." Zei ik zachtjes. Matthy bloosde. "Ik hou van je..." Zei hij. Hij liet de "ook" weg, wat me gek genoeg een heel fijn gevoel gaf. Hij meende het.

Na het moment pakten we elkaars hand weer vast, en liepen de laatste meters.

Aan de ene kant van het standbeeld, de kant waar wij nu liepen, was een stuk gras met veel begroeiing. Aan de andere kant van het beeld was een eikenbos. Het beeld kwam steeds dichterbij.

Ik voelde dat Matthy mijn hand steviger vast pakte, en ik deed hetzelfde. Met mijn andere hand legde ik een goeie grip op het mes, en Matthy deed hetzelfde maar dan met zijn bijl.

We stonden aan de rand van de open plek, achter een bosje. We keken allebei om ons heen, maar zagen niks. Toch besloten we om langs de rand naar de overkant te gaan. Zo min mogelijk risico, dat is zo ongeveer de slogan van dit spel geworden.

Hand in hand liepen we langs de bosrand, om het open veld en om de piraat heen. En eindelijk waren we aangekomen bij een grote heg, waar je perfect achter kon zitten. Ik wees ernaar, en Matthy knikte. Het was een vrij dichte heg, wij kunnen er een beetje doorheen kijken, maar vanaf de andere kan is weinig te zien. Precies wat we willen.

We gaan allebei zitten, onze wapens legden we binnen handbereik. We hielden nog steeds elkaars hand vast.

[MATTHY]

Ik keek hem in zijn prachtige lichte ogen aan. Ondanks alles fonkelden ze nog steeds. Ik ben zo blij dat ik Robbie ben tegenkomen. Bijna zielsgelukkig kun je stellen.

Anders was ik nu nog alleen... Of ik had Raoul of Milo tegen kunnen komen... Maar dan had ik het misschien in mijn eentje op moeten nemen tegen 1 van hun...

Het liefste kijk ik Robbie uren in zijn ogen aan, breng ik mijn lippen naar de zijne, raak ik hem aan, maar dat mag ons nu niet verslappen. We moesten achter de eventuele oplossing komen. Anders kunnen we hier niet samen vandaan. En bij die gedachte wil ik niet stilstaan.

Robbie ziet de bezorgde blik in mijn ogen, en leest mijn gedachten. "Dus Mat... De oplossing... Ben jij al een stap verder gekomen?" Vroeg hij. Lichtelijk beschaamd schudde ik mijn hoofd. Normaal ben ik goed in dit soort dingen... "Ik ook niet..." Zei Rob zachtjes...

We zwegen een poosje. "Oké, wat zei die vrouw ook alweer, over de speaker?" Vroeg Rob. Ik bewandelde het pad naar de herinnering aan een paar dagen terug. "Uuuhh, welkom in de arena... Met de klik van de camera kwamen jullie hier, iets met positie... 1 winnaar, Schijn bedriegt, dead men tell no tails.. En iets met alleen moord kan jullie redden... Dat was het zo ongeveer denk ik..." Dreunde ik op.

"1 winnaar maar schijn bedriegt." Zei Rob. "Dan kunnen er dus meer winnaars zijn denk ik." Vervolgde hij. Ik knikte. Zover was ik ook al gekomen.

"En dat Dead men tell no tails... Is dat niet van een film?" Vroeg ik op mijn beurt aan Rob. "Ja dat is van pirates of the Caribbean, maar dat heeft hier verder niet echt wat mee te maken denk ik." Zei hij.

Mijn ogen werden groter. "Wat?" Vroeg Rob verbaasd. "Dat piraten beeld natuurlijk!" Zei ik net iets te hard. Nu werden Rob zijn eigen groot, hij sloeg zijn handen voor zijn gezicht. "Natuurlijk!" Zei hij. "Sukkel!" sprak hij zichzelf toe.

Ik legde mijn hand op zijn schouder. "Hey, het maakt nu toch niet meer uit?" Zei ik zacht. Robbie glimlachte, waardoor ik ook moest glimlachen.

"Maar oké, het standbeeld dus." Herhaalde ik. "Ja, dat lijkt er wel op..." Antwoordde Robbie. "1 positie... oplossing is moord..." Herhaalde ik hardop.

"Je enige uitgangspositie is moord...?" Zei Robbie. Ik schudde mijn hoofd. "Lijkt me niet, dat lijdt verder niet tot een andere oplossing..." Zei ik. "Nee, je hebt gelijk." Antwoordde Robbie. Maar wat betekende het dan wel?