POLAROID PICTURE.

17: de toekomst

[10 JAAR LATER]

[ROBBIE]

"Nee Memphis! Niet de lamp!" Zei ik tegen het jongetje voordat hij de lamp van de tafel gooide. Ik zuchtte. "Lieve schat, waarom maak je het papa zo moeilijk...?" Fluisterde ik tegen hem terwijl ik hem op pakte.

Ik nam hem op schoot, en aaide hem over zijn hoofdje. "Wat wordt je al groot Memphis..." Zei ik. "Bijna 3!" Bracht het jongetje uit. Ik moest lachen. "Al bijna 3!" Zei ik net zo enthousiast als hij.

Ik hoorde de voordeur opengaan. "Hoi lieverd!" Schreeuwde ik vanuit de woonkamer. De deur van de woonkamer werd opengedaan.

Zijn prachtige blauwe ogen fonkelden in het zonlicht. Zijn glimlach breed op zijn gezicht. Zijn spijkerbroek en trui staan hem geweldig. God, wat was die jongen toch perfect.

[MATTHY]

Ik liep naar Robbie en Memphis toe. "Hey mannetje!" Zei ik tegen Memphis terwijl ik hem een kus op zijn voorhoofd gaf. "Papa, bah!" Zei Memphis met een verzuurd gezicht. Ik moest lachen. "Nou zeg!" Zei ik nep-verontwaardigd.

"Hoi lieverd." Zei ik tegen Robbie en kwam naast hem op de bank zitten en gaf hem een zoen. "Fijne dag gehad?" Vroeg hij. Ik knikte. "Mooi zo..." Zei hij zacht.

Memphis is het mooiste cadeau wat wij samen hebben kunnen krijgen. Soms kan ik het gewoon nog niet geloven dat Robbie en ik vader zijn. Ouders. Van hetzelfde kindje.

Ik liet mijn hoofd op Robbie's schouder vallen, en hij ging met zijn vingers door mijn haar.

Mijn zilveren ring glansde in het licht. Ik glimlachte toen ik ernaar keek. Een verlovingsring. Robbie en ik zijn verloofd.

"Wat zou ik toch graag dat ze ons nu konden zien... Zo..." Fluisterde Robbie. Ik kreeg direct een brok in mijn keel, en keek naar de ingelijste foto boven de televisie. Ik moest mijn tranen wegslikken.

"Ze kunnen ons zien..." Zei ik. Ik wees omhoog. "Ze kijken altijd mee..." Zei ik zacht. "Je hebt gelijk Mat..." Zei Robbie wiens stem nu ook trilde. "Ze zijn altijd bij ons..." Zei hij, zo zacht dat alleen ik het kon horen.

-

[8 MAANDEN LATER]

[ROBBIE]

Nerveus stond in daar, klaar bij het altaar. Ik frommelde aan de mouwen van mijn pak. Ik haalde diep adem en sloot mijn ogen voor een paar seconden. Ik deed ze weer open en draaide mijn hoofd naar de zijkant. Daar stond hij; in zijn blauwe pak. De mooiste jongen die ik ooit gezien heb.

[MATTHY]

Gespannen was ik klaar om naar het altaar te lopen. Ik vond het spannend, vooral al die mensen die er stil voor zouden zitten... Ik verwierp de gedachte en zette door. Ik kan niet wachten.

Ik zag Robbie een paar meter verderop staan. Zijn zwarte pak stond hem prachtig. Hij droeg een grote glimlach op zijn gezicht.

Ik zette stappen, zijn richting op. Ik voelde dat alle mensen hun hoofden naar me om draaiden. Toch liep ik door. Gek genoeg had ik er niet eens moeite mee. Want de jongen van mijn dromen, de jongen waar ik zielsveel van hou, staat daar op me te wachten. Samen met hem, durf ik alles aan.

Ik stapte het altaar op, kijkend in de mooie ogen van mijn vriend. De trouwambtenaar stond op zijn plek, en begon met het voorlezen van de bijbel.

Het was tijd voor onze beloften. Ik weet dat ik ze goed voorbereid heb, maar ik ben zo bang dat het fout gaat. De beloften maken me het meest zenuwachtig.

[ROBBIE]

Ik moest beginnen. Ik slikte de brok die ik in mijn keel had weg, en begon.

"Lieve Matthy...

Mijn steun, mijn toeverlaat. Het is misschien het meest makkelijke om te zeggen als je gaat trouwen, maar de woorden betekenen nog steeds enorm veel. Ik ken je al zo lang, en wist vanaf minuut 1 dat jij in mijn leven zou blijven... Ik had in mijn stoutste dromen niet kunnen bedenken dat we hier zouden terechtkomen...

We hebben samen zoveel doorstaan, en we staan nog steeds rechtop. In goede tijden, en slechte tijden zijn we er voor elkaar. En dat is belangrijk.

Matthyas Maarten het Lam, ik heb nog nooit zoveel van iemand gehouden als van jou.

Jouw lief, Robbie."

Ik voelde tranen opkomen, van blijdschap. Ik keek naar Matthy, zijn ogen stonden ook waterig. Maar de fonkeling in zijn ogen was nog goed te zien.

[MATTHY]

Rob zijn woorden waren prachtig. En nu moest ik. Ik slikte en nam diep adem.

"Mijn liefste Robbie...

Al jarenlang ken ik jou als mijn vriend. Mijn lief. Dat ik nu de liefde aan jou mag verklaren betekent zoveel voor mij. Je bent de liefste, grappigste, mooiste en gevoeligste jongen die ik ooit ontmoet heb en deze woorden beschrijven nog niet half hoeveel ik van je houd.

Ik wil voor altijd de jouwe zijn, ik zal altijd achter je staan, ik zal altijd van je houden.

Jouw lief, Matthy."

Ik zag een traan over Rob zijn wang lopen. Mijn ogen zijn ook waterig, en even later voelde ik ook een traan zijn weg naar beneden vinden.

Maar het waren tranen van geluk. Geluk.