POLAROID PICTURE.

12: het vertrouwen

[ROBBIE]

Ik had hem gevonden, god wat was ik blij om hem te zien. Een teken van leven, een teken dat hij nog normaal is, een teken dat hij niet gek is geworden. Het stelde me gerust, gek genoeg.

We hadden gezoend, 2 keer. Ze waren allebei lang, maar toch ging het allemaal zo snel. En het mooiste van alles... Matthy is al een lange tijd verliefd op me... En ik heb het gewoon nooit doorgehad...

Hoe graag we het ook zouden willen blijven staan zoenen, elkaar aanraken en weet ik veel wat nog meer, we moeten ons hoofd erbij houden. We kunnen niet nu bezwijken.

Matthy wijst naar een omgevallen boom op de grond, en we gaan er allebei op zitten.

"Ik denk dat er een oplossing is..." Zei Matthy. Ik knikte. Dat dacht ik zelf ook al. "Alleen ik heb nog geen idee wat het is..." Ging hij verder, je kon de teleurstelling in zijn stem horen.

"Aangezien wij elkaar gevonden hebben, betekent het dus ook dat of Raoul of Milo gek is geworden..." Fluisterde ik. "Jij weet het dus ook niet?" Zei Matthy. Ik schudde mijn hoofd.

"We moeten samen blijven Rob, proberen de oplossing te vinden... Ik weet niet of iemand anders hem al heeft, maar we kunnen het risico niet lopen om iemand te zoeken... Het is nu 50%, en straks gaan we er allebei aan terwijl er een oplossing is..." Zei Matthy terecht.

Ik knikte. "Maar we moeten wel wat afspreken." Zei ik streng. Matthy keek me aan. "Ik weet niet hoe het gebeurt is, maar of Milo of Raoul heeft nooit, maar dan ook nooit Koen op eigen hand kunnen vermoorden." Begon ik. "De spelleiders moeten er iets mee te maken hebben. Dus als 1 van ons daardoor geteisterd wordt... Dan..." Ik hakkelde over mijn woorden. "Moet de ander hem afmaken..."

Matthy's gezicht betrok. Ik pakte zijn handen vast. "Mat, we zullen onszelf niet meer zijn als dat gebeurt..." Fluisterde ik. "Stel, ik word gemanipuleerd, en ik wil er niet aan denken, maar dan zal ik je proberen wat aan te doen..." Fluisterde ik nog zachter. "En hetzelfde geldt andersom..."

Na een paar seconden knikte Matthy. "Je hebt gelijk..." Zei hij uiteindelijk.

"Wat is ons plan?" Vroeg ik terwijl ik opstond. "Ik denk dat we rond het middenpunt een schuilplaats moeten vinden. Als er ergens een oplossing ligt, ligt hij denk ik daar en niet aan de rand van de arena..." Zei Matthy. Ik knikte, dat denk ik ook. "Heb jij nog genoeg te eten?" Vroeg Matthy aan mij. Ik knikte heftig, al dat eten wat ik had gevonden was nog bijna onaangebroken.

"Oké." Zei Matthy. "Dan kunnen we onze weg vervolgen naar het midden..." Ging hij verder terwijl hij met zijn hand over zijn nek wrijft.

We gaven elkaar nog een wat vlottere kus, pakten elkaars hand beet, en begonnen met lopen.

[RAOUL]

Ik ging deed mijn tas op mijn rug en sprintte bijna de boomhut uit. Ik moest maar het midden toe. Ik kan het niet riskeren om heel de arena te doorzoeken, dat heeft bijna geen zin. Bij het midden heb ik overzicht, en de meeste kans dat iemand daar ook in de buurt is.

Ik moet schuin naar voren bewegen, want ik kon de open plek zien vanuit de boomhut, maar alsnog moest ik er nog wel een flink stuk voor lopen.

[MATTHY]

Hand en hand lopen mijn vriendje en ik richting de open plek. Mijn vriendje. Ik mag Rob mijn vriendje noemen. Het voelt gek, sinds we een uur geleden nog niet eens wisten of we elkaar ooit nog terug zouden zien.

Ik ben zo dankbaar dat ik zijn hand vast mag houden, ik weet niet hoe lang we nog hebben, dus ik hou hem stevig vast.

Mijn bijl in mijn andere hand geklemd, wetend dat er nog maar 2 andere jongens zijn, en 1 daarvan gestoord is. Ik kan niet geloven dat of Milo of Raoul gewoon niet meer zelfbewust is...

Helaas weet ik ook, dat als ik 1 van mijn 2 beste vrienden tegenkom, de kans minimaal 50% is dat ik deze bijl richting zijn gezicht moet gooien.

[MILO]

Stap. Lopen. Bos. Snel. Moord. Oplossing. Raoul. Matthy. Robbie. Dood. Milo. Winnen.

[RAOUL]

Er lijkt geen einde aan het eikenbos te komen. Voor mijn gevoel loop ik al een hele tijd, maar het lijkt alsof ik niet vooruit kom. Elke meter is hetzelfde, alsof ik in een eeuwige loop vast zit.

Ik besluit heel even te stoppen, mezelf bij elkaar te rapen. Ik opende mijn rugtas en haalde het zakje opgedroogd rundvlees eruit. Het was niet heel erg lekker, maar het was zoutig, en aangezien ik flink transpireerde van alle inspanning van het lopen, kun in wat zout aanvulling wel gebruiken.

Na een paar minuutjes te hebben stilgestaan, loop ik verder. Het zal nog wel een paar kilometer duren voordat ik eindelijk bij de open plek ben. Met mijn ene hand strijk ik het haar voor mijn ogen weg, en met mijn andere hand klem in mijn zwaard stevig vast. Er mogen nu geen risico's meer genomen worden.

Ik ben wel bang, bang voor wat er komen gaat. Ik zal of Matthy of Milo of Robbie misschien wat aan moeten doen... De spelleiders zijn slim; ze hebben vast iemand op zo'n manier gemanipuleerd dat er geen greintje medelijden of liefde meer in die persoon te vinden in. En met ongeluk voor ons, kan hij ook nog wel eens een goed wapen bezitten.

"Let the Hunger Games begin..." Zei ik met een flauwe lach hardop. Maar diep van binnen wist ik dat ik gelijk had.