POLAROID PICTURE.

15: de strijd

[ROBBIE]

Angstig keken Raoul, Matthy en ik elkaar aan. We hadden niet lang de tijd om na te denken, we moesten actie ondernemen.

"Daar. Raoul. Matthy. Robbie. Dood. Moord." Klonk het nu dichterbij. Milo wees als een soort robot onze kant op. We stonden alle 3 snel op, en klemden de wapens die we hadden stevig in onze handen. "Ik probeer Milo af te leiden... Jullie moeten een bocht nemen naar het beeld..." Zei Raoul streng. "Maar Raoul-" "Nee Robbie, doe wat ik zeg! Op mijn teken rennen jullie naar het beeld toe!" Zei Raoul nog strenger. "Op mijn teken zetten jullie het op lopen."

Ik knikte en pakte Matthy's hand. Raoul legde zijn zwaard in zijn hand klaar. Milo was bijna bij de heg aangekomen. Met lange, gecontroleerde passen liep hij op ons af. "Ik hou van jullie." Zei Raoul voordat hij vanuit de heg naar voren sprong.

[RAOUL]

Ik weet dat ik de enige ben die in staat is om Milo te vermoorden, of wat er nog van hem over is. Matthy en Robbie zouden het niet kunnen.

Ik sprong naar voren, met mijn zwaard gereed. "Raoul." Zei Milo. Zijn stem was gewoon anders. De jongen waarmee ik beste vrienden was, is er gewoon echt niet meer.

Milo had een boog, en hield deze gereed. Ik wist dat praten geen zin had. Ik had echt maar 1 optie.

Ik maakte een gier met mijn zwaard, en hij kwam terecht op Milo's arm. Milo reageerde nauwelijks. Met zijn doffe ogen keek hij mij aan. Zijn gezichtsuitdrukking veranderde. Zijn oogkleur veranderde. In zijn irissen kun je vuur zien branden.

"Nu!" Schreeuwde ik hard. Uit mijn ooghoek zag ik de 2 jongens hand en hand naar het standbeeld rennen.

Ik voelde een enorme pijnscheut door mijn buik gaan, Milo had een pijl afgeschoten. Ik schreeuwde het uit en trok snel de pijl eruit. Ik zwaaide mijn zwaard weer richting Milo, en raakte nu zijn borst. Maar het zwaard kwam bij lange na niet diep genoeg.

"Raoul! Kom!" Hoorde ik Matthy een paar meter verderop schreeuwen. Een seconde bleef ik stil staan. Daarna voelde ik mijn benen vaart maken, richting het standbeeld. Het enige wat we moesten doen, is de positie aannemen van toen we de foto maakten op kantoor een paar dagen geleden, en het woord "moord" te zeggen. That's it.

Ik heb nog nooit zo hard gerend in mijn leven. Ik was er bijna, bijna! Nog maar een paar stappen.

Een helse pijn hield me tegen. Ik voelde hoe ik naar de grond zakte. Zo'n pijn heb ik nog nooit ik mijn hele leven gevoeld. Achter me hoorde ik hard geschreeuw.

Alles om me heen werd vaag. Milo had een pijl in mijn achterhoofd geschoten. Langzamerhand werd ik minder bewust van de dingen om me heen. Herinneren van mijn leven schieten door mijn hoofd.

Mijn zicht verminderde. Ik zag Milo naast me hurken. "Raoul. Uitgeschakeld." Zei hij in een zachte robotstem.

Een herinnering van Robbie, Matthy en van mezelf schiet door mijn hoofd. We reden samen naar Bankzitters opnames, ik achter het stuur. We moesten om een opmerking van Matthy zo hard lachen, dat ik de auto langs de weg stil moest zetten.

En bij het herbeleven van deze herinnering, raap ik alle kracht die ik nog heb bij elkaar en hef ik mijn zwaard op. Er zit nog weinig kracht in mijn armen, maar met alle mogelijke kracht die dit universum mij nu nog geeft, steek in het zwaard diep in het hart van Milo.

Milo's mond valt open, gevolgd door een zacht geluid. Ik had hem recht in zijn borstkas geraakt. Het vuur in dat in zijn ogen staat, verandert weer in dofheid. Nog een stuk doffer dan net.

Milo valt naast me neer op de grond en beweegt zich niet meer. Hij was dood. Ik had hem vermoord.

Alles om me heen werd nog vager, mijn hoofd deed nog meer pijn, en langzaam voelde ik alles verdwijnen.

2 gedaantes knielden neer, allebei huilend. "Raoul, nee, Raoul..." Fluisterde Matthy. Ik kon zijn stem nog horen. "Het komt goed maatje, hou vol..." Zei Robbie snikkend. Maar we wisten alle 3 beter.

"Jullie weten wat jullie moeten doen..." Zei ik zwak. "Nee, Raoul! We gaan niet weg zonder jou!" Zei Matthy die nu hard aan het huilen was. "Zorg goed voor Lieke... En mijn familie..." Wist ik nog uit te brengen.

"Raoul, Raoul!" Schreeuwden Robbie en Matthy allebei, terwijl ze mijn lichaam schudden. Maar mijn zicht was weg, hun stemmen klonken steeds meer in de verte, de pijn zette zich om in geen gevoel.

En daarna, voelde ik iets heel lichts. Alles werd heel even wit, voordat alles werd uitgeschakeld. Het was voorbij.