POLAROID PICTURE.

11: de oplossing

[RAOUL]

Ik heb eindelijk het verband tussen de regels tekst gelegd. Ein-de-lijk.

Alles is aan elkaar gelinkt. Dead men tell no tails slaat op Pirates of the Caribbean, wat verwijst naar het piraten standbeeld in het midden van de arena.

Het standbeeld bevat een kleine camera in het oog. We zijn hier via een camera gekomen... Wat nou als we hier ook via een camera weg kunnen?

Positie... We moeten in dezelfde positie staan als toen de foto werd genomen.

"Alleen moord kan jullie veilig stellen." Als er een foto wordt genomen, gebruik je vaak een codewoord. Wat nou als het codewoord moord is?

We moeten naar het standbeeld, in dezelfde positie gaan staan als toen de foto werd gemaakt, en ik koor het woord "moord" zeggen. Dat is het. Dat is de oplossing.

[ROBBIE]

Ik bleef lopen, onzeker over wat ik tegen zou komen. Ik had geen idee waar ik naartoe liep: of ik verder van iedereen af liep of dat ik over een paar meter iemand tegen zou komen.

Ik stopte even om een banaan uit mijn tas te pakken, ik vond een klein trosje bananen gister. Aangezien ik niet weet hoe lang ik nog met mijn eten moet doen, eet ik weinig en in kleine hoeveelheden. Straks zitten we hier nog dagen... Misschien wel weken...

Ik wil gewoon zekerheid hebben. Ik wil weten wie er doorgedraaid is en hoe dat gebeurt is. Ik wil weten of ik de andere 2 jongens nog normaal kan spreken... Ik blijf lopen, stiekem in de hoop dat ik Matthy, bij gezond verstand, tegenkom.

[MILO]

Oplossing. Raoul. Ontdekt. Moord. Piraat. Afmaken. Raoul. Moord.

[MATTHY]

Ik liep voor mijn gevoel al uren. Ik was inmiddels in een ander soort bosklimaat aanbelandt, hier waren veel meer dennenbomen en sparren, in plaats van eikenbomen.

Ik was nog steeds niemand tegengekomen. Wel hield ik de bijl in mijn hand. Niet dat ik ooit zelfbewust iemand wat aan zou kunnen doen, maar toch. Als het erop aankomt... Wie weet.

Het is akelig stil om me heen. Even blijf ik staan en slik ik. Daarna dwing ik mezelf om verder te lopen. Ik liep nog minutenlang rechtdoor, geen idee waar ik op af liep, toen ik geritsel in een bosje naast me hoorde. Geschrokken pakte ik mijn bijl steviger vast en keek vluchtig naar de struik. Het bewoog heel langzaam.

"Matthy...?" Hoorde ik een bekende stem zachtjes zeggen. Ik kon er niks aan doen, maar mijn hart smolt. "Robbie...?" Fluisterde ik terug. "Jij bent niet... gemanipuleerd toch...? Vroeg Rob stilletjes. "Nee, nee... Jij ook niet...? Kaatste ik terug. "Nee Matthy, gelukkig niet..." Zei de Brabander zachtjes.

Ik liet mijn bijl op de grond vallen en liep dichter naar het bosje toe. Misschien was het heel egoïstisch, maar ik deed het gewoon. Rob stond op zijn beurt langzaam op. Daar stond hij, zijn haar verward, zijn gezicht ingevallen, maar verder nog zo mooi als altijd. Zijn ogen fonkelden. Ik voelde dat ik een waterige glimlach op mijn gezicht kreeg, Rob lachte terug. De seconde daarna namen we elkaar in elkaars armen.

"Oh Mat, je wil niet weten hoe blij ik ben jou hier te zien!" Fluisterde Rob in mijn oor. "En ik al helemaal niet Robbie..." Fluisterde ik terug. Ik wist niet of ik hierna ooit nog een kans zou krijgen, dus ik nam de kans met beide handen aan. Na maanden, jaren, ging ik het hem vertellen.

We lieten elkaar los, en ik voelde dat ik rood aanliep. "Mat, is er iets?" Vroeg Rob bezorgd. "Het is nu of nooit Mat, nu of nooit..." Sprak ik mezelf moed in.

"Robbie, ik weet niet of ik hierna ooit nog een kans krijg om dit te zeggen, maar ik kan het niet langer bij mezelf houden..." Begon ik. Rob keek me aan. "Ik... Ik ben verliefd op je, al heel lang... En ik weet niet of dit nu onze vriendschap verpest, maar ach, we zijn hier toch verstrikt in het einde van de we-" Ratelde ik tot ik gesust werd. Ik werd gesust door de lippen van Robbie die hij op de mijne zette.

Een warme tinteling schoot door mijn hele lichaam. Ik legde mijn hand op Robbie's wang, en ik voelde zijn arm rijken naar mijn hals. Mijn tong gleed zijn mond in, en de zijne in die van mij. Het warme, tintelde gevoel werd steeds heftiger, maar het voelde heel fijn.

Na een enorm lange zoen trokken we allebei weg. "Matthy... Ik ben al verliefd op je voor zo lang ik het mij kan herinneren... Ik had nooit durven dromen dat jij het ook zo voelde..." Robbie meende het, ik kon het zien aan zijn gezichtsuitdrukking. Ik bloosde. "Matthyas het Lam, ik weet niet hoeveel tijd we samen hebben, of we überhaupt nog tijd samen hebben, maar wil je alsjeblieft mijn vriendje zijn?" Vroeg Rob met wanhoop, maar ook liefde in zijn stem. Mijn hart smolt en brak op hetzelfde moment, hoezo tegenstrijdig?

"Robbie van de Graaf, ik zou niks liever willen dan dat." Antwoordde ik en pakte zijn beide handen vast. We gaven elkaar nog een zoen, en voor even, voor heel even, was de wereld om ons heen niet meer belangrijk.