"Buradan kaçamazsın Mislina! Yuvandan kaçamazsın!" Arkamdan gelen sert ses beni korkuttu ama durmadım. Ağaçaların içerisinden geçerken bir çıkış arıyordum. Kahrolası bir çıkış!
"Bırak beni lanet olası!" Diye bağırdım karşılık olarak. Aldığım nefes b...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
- Lütfen oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın. -
Keyifli okumalar dilerim :)
▪︎▪︎▪︎
Yazar'dan...
"Koral! Aranızdaki gerginliği fark etmiyorum sanma! Aranızdaki problem ne?" Annesinin sert bir sesle sorduğu soruyu yanıtlayamazdı Koral. Gerçeği söylerse annesi onun yüzüne bile bakmazdı biliyordu. Hatta gerçeğin tamamını değil, yüzde beşini bile öğrense kıyamet kopardı.
Onun iyiliği için bir oyun başlatmıştı ve o oyunu kusursuz bir şekilde oynamak istiyordu. Her şey tam da tahmin ettiği gibi ilerliyordu zaten. Mislina'yı annesinin ve kendisinin hayatına sokması annesini iyi yönde etkilemişti.
Diğer ikinci evre kanser hastalarına göre durumu daha iyiydi ve günden güne iyi olmaya devam ediyordu. Bu yüzden bu durumu bozmamak için elinden geleni yapmaya çalışıyordu.
"Her evlilikte olur böyle şeyler. Kafaya takma sen." Derken sesinin umursamaz çıkması için gayret göstermesine gerek yoktu ancak annesi zeki bir kadındı. Tek bir hareketinden yalan söyleyip söylemediğini anlayabilirdi.
Bu yüzden dikkatli bir şekilde annesini geçiştirip başka konulardan konuşmaya başladı. Ancak bir süre sonra annesi yine lafı o kadına getirdi. Ondan bahsederken kendisinin aksine Mislina değil, Safir olarak bahsediyordu. O kadar mutlu oluyordu ki onu görünce bazen kıskanası geliyordu.
O kadın gelince kendisini unutuyor, bir an olsun ona bakmıyordu.
Konu yine Safir'den açılınca sinir olup annesinin sorularını yanıtsız bıraktı. Annesi onu darlamaya devam ederken telefonunun çalmasıyla sanki bu anı bekliyormuş gibi telefonu cebinden çıkardı ve arayana baktı.
Aramanın evden geldiğini görünce kaşlarını çatıp aramayı onaylayarak telefonu kulağına götürdü. Evin içinde bir şeyler olmasından şüphelendi. Daha doğrusu karısı olacak o kadından...
"Koral Bey, merhaba efendim." Mislina'nın bakımı için özellikle görevlendirdiği kadının sesini duyunca kaşladı daha bir derin çatıldı.
Ona mı bir şey olmuştu yoksa?
"Efendim... Ben akşam yemeği için Mislina Hanım'ın odasına girdim ancak ne tepki verdi ne de başka bir şey. Sadece uyuyor." Duyduklarıyla sakalını sıvazladı Koral Mir. Ona dokunmamaları emrini verdiği için daha ileriye gidemeyeceklerini biliyordu.
O kuralı değiştirmek gibi bir düşüncesi de yoktu şu anda bile. Aslında o istemeden odasına girmek bile yasaktı ancak kadından ses alamadığı için girmiş olmalıydı.
