"ဂျောင်ကု၊ ဂျောင်ကု"
"အင် ဟင်?"
"ထတော့ ထတော့လို့"
ညကမောမောနဲ့အိပ်သွားတာ နိုးလာတော့ ဂျောင်ကုရင်ဘတ်ပေါ်မှာ။
(ဒီကောင် တနေ့ဘယ်နှနပ်တောင်စားလို့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလောက်ထိကြီးနေရတာလဲ)
"ထတော့လို့"
"အင် ဘာလို့လဲ ကိုယ့်အသည်းလေးရဲ့"
"လက်ကြီးကဖယ်မရဘူးလေ "
ဆူပုတ်ပုတ်နဲ့ပြောနေတဲ့ ဝက်ဝံလုံးလေးကြောင့် အိပ်ချင်ပါပြေသွားတယ်။
ဟုတ်တော့လဲ ဟုတ်ပါရဲ့ ပြုတ်ကျမသွားအောင် ညကတည်းကသေချာဖက်အိပ်မိတာ မနက်ထိလက်ကမပြေဘူး ထင်ပါတယ်။
"ကိုယ့် ဖက်လုံးလေးကို ဖက်ချင်လို့လေ"
"နောက်မှဖက် ရှူးပေါက်ချင်ပါတယ်ဆို လက်ကဖယ်မရဘူး ဖက်ထားတာ တအားပဲ"
ရှူးအောင့်ထားရလို့ နီရဲနေတဲ့မျက်နှာလုံးလုံးလေးရယ်ပါ။
(ဟာ စောစောစီးစီး ချစ်ပြီးသေအောင်လုပ်နေတာပဲ)
ချစ်တာကို ခဏအောင့်ပြီး မချင့်မရဲလေးလက်ကို ဖြေပေးတော့ ရှူးအောင့်ထားရတဲ့ ဝက်ဝံလေးက သစ်ပင်တွေဘက်ပြေးပါလေရော။
(ဟော ပြေးတာတောင် ဘောလုံးလေးလို လုံးလုံးလေးပြေးတာဗျာ)
ချစ်မဝလို့ တစ်ဆုံးထိကြည့်နေတုန်း ခပ်မြင့်မြင့်မှာပျံနေတဲ့ ခိုဖြူ။
အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ စာပို့ခိုဖြစ်တာမို့ ဂျောင်ကုလေချွန်သံနဲ့ အနားကိုခေါ်လိုက်တယ်။
နှုတ်သီးနဲ့ကိုက်ထားတဲ့ စာလိပ်ဖြူကိုယူလိုက်တော့ အလိုက်သတိလေး ပုခုံးပေါ်လာနားတယ်။
"ဟင်? ဘာလို့လဲ?"
စာက အတိုဆုံးနဲ့ အရှင်းဆုံးရေးထားပေမဲ့ ဂျောင်ကုအတွက်တော့ ရှုပ်ထွေးဆန်းကြယ်နေတယ်။
မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ထပ်တလဲလဲပြန်ဖတ်နေတုန်း ပြန်ရောက်လာတဲ့ ယောင်း။
"ဘယ်သူလဲ"
"ဘာကိုလဲယောင်း"
"ဘယ်သူလဲလို့ အဲ့ပုခုံးမှာနားနေတဲ့ကောင်ကိုမေး နေတာ"
"ဪ သူကစာပို့ခိုလေးလေ"
"သူ့ကိုမေးနေတာကို ဘာလို့ဝင်ပြောနေတာလဲ"
"ဟမ်"
"ပြောစမ်း ငါ့ကောင်လေးပုခုံးပေါ်ဘာတတ်လုပ်တာလဲ"
YOU ARE READING
My Glory
Fanfictionငါအမြဲလိုချင်တဲ့မင်းက ငါ့ဘေးနားမှာရှိနေပါရက် မမြင်ခဲ့မိဘူး တောင်းပန်ပါတယ် ငါမင်းကိုအမြဲနာကျင်စေခဲ့ပြီ တတိယသားတော် ဂျွန်
