another day on the obx

17. Man in zwart

Pov JJ: 

Mijn doe mijn ogen snel open. Het lijkt wel of ik een eeuwigheid heb geslapen. Vluchtig kijk ik de kamer rond en achter mij,  en al snel zie ik Janne vastgebonden op een stoel zitten. Ze bloed ook maar niet zo hard als ik. 'Janne! Word wakker!' roep ik naar haar. Het geeft geen zin. Ze is nog steeds buiten bewustzijn, en met mijn geroep, gaat dat niet helpen. *Ik moet iets doen!* denk ik. Ik probeer mijn mijn lichaam te bewegen, in de hoop dat ik dichter bij Janne kom. Na een aantal minuten geprobeerd  te hebben, geef ik het op. Het doet gewoon té veel pijn. Het touw rond mijn handen en voeten zit te strak waardoor het bij iedere beweging die ik maak, het snijd in mijn vel. Het is precies een bot mes. Het is niet scherp, maar het snijd toch...

Pov Janne: 

Ik zie een zwarte waas voor mijn ogen. Mijn gezicht doet pijn, en ik kan mijn lichaam niet vrijuit bewegen. Ik wil in in mijn ogen wrijven, maar dat gaat niet omdat mijn handen en benen vastzitten. Elke keer als ik mijn hoofd een beetje bruut beweeg, krijg ik een hevige steek in mijn hoofd. Het lijkt wel of ik een harde klap tegen mijn achterhoofd heb gehad. De zwarte waas voor mijn ogen word weer erger. Uiteindelijk ben ik wéér buiten bewustzijn.

Langzaam gaan mijn ogen beetje bij beetje open. De zwarte waas voor mijn ogen is al bijna verdwenen. Rustig kijk ik rond en al snel merk ik dat ik dus wel degelijk vastgebonden zit. "Janne!" roept iemand. Ik kan de stem maar niet plaatsen, ook al herken ik hem. "Janne!" Roept de stem alweer. "Alles oké? Ik ben het, JJ!" Na een aantal minuten besef ik het eindelijk wie het is dat naar me roept. 'JJ?' vraag ik verward. "Ja?" antwoord hij terug. 'Waar zijn we? Hoe komen we hier terecht en waarom? Met mij is alles wel oké denk ik. En met jou?!' ratel ik achter elkaar. Hij slaat een klein lachje. "Ik heb werkelijk geen idee waar we zijn. Maar wel al een vermoeden waarom." zucht hij. "En alles is denk ik wel oké. Alleen wat blauwe plekken volgens mij." legt JJ uit. Ik zucht. Wat zou ik hem zo graag een knuffel willen geven. Maar ja, we zitten nog steeds vastgebonden. We kunnen elkaar niet eens goed zien. "Het komt goed Janne. Daar zorg ik voor!" zegt JJ bemoedigend tegen me. Ik plak een glimlach op mijn gezicht. Maar dan besef ik dat hij mijn gezicht niet goed kan zien, dus zeg ik oprecht: 'Dankje!' "Janne, ik moet je al heel lang iets zeggen. Ik..." Hij kan zijn zin niet afmaken omdat ik hem onderbreek. 'JJ, even stil.' fluister ik. Eigenlijk zou ik zo graag horen wat hij te zeggen had. Heel graag zelfs. Ik had hem nog nooit zo serieus gehoord. Maar we moeten nu echt even stil zijn. "Janne, wat is er?" fluistert hij snel terug. 'Ik hoorde voetstappen en stemmen van ver.' antwoord ik. "Dat heb je heel goed gehoord dan!" roept er een man, helemaal in het zwart gekleed en met een wapen in zijn hand, naar ons. "Wie ben je en wat moet je?!" roept JJ boos naar de man. "Ik? Ik moet helemaal niets. Het enigste wat ik wil, is wraak op je vader. En je weet goed genoeg waarom! Die wraak, ga ik nemen door je nou ja, gevangen te nemen zoals je ziet. Dan haal ik nog een mannetje van me, voor met dat vriendinnetje van je af te rekenen. En uiteindelijk,... Dat zien jullie nog wel!" lacht de man gemeen naar JJ. *Denkt hij echt dat ik JJ's vriendin ben? Niet dat ik dat zo erg zou vinden. Janne! Hou je verstand erbij! Dit is niet het moment voor romantiek!* zit ik te denken. 

De man in het zwart fluit, en er verschijnen meteen drie andere mannen die er ongeveer een beetje hetzelfde uitzien als hem. Ik schrik. 'Rafe?!' roep ik. 'Wat doe jij hier! Laat ons nú meteen los!' schreeuw ik hard. Hij heeft een vieze grijns op zijn gezicht die ik er zo zou willen afslaan. "Oh prinses. Jou maak ik direct los en daarna ga je met mij mee, dan hebben we wat quality time met z'n twee. Maar je vriendje, die blijft nog even zitten geloof ik!" antwoord hij op een vieze manier. Ik krijg de rillingen over mijn hele lichaam als ik eraan moet denken dat Rafe en ik in dezelfde kamer alleen gaan zijn. "Je blijft met je vieze poten van haar af! Heb je begrepen Rafe?!" roept JJ terug. Rafe lacht weer en zegt terwijl hij met zijn hoofd naar JJ wijst: "Mannen! Jullie weten wat te doen. En, stoor ons niet!" Rafe probeert me los te maken maar het lukt hem niet goed want ik stribbel zo hard tegen als ik kan. "Genoeg!" schreeuwt hij tegen me terwijl hij me een harde klap met de achterkant van zijn hand geeft op mijn wang. Ik kijk hem vies aan terwijl ik het bloed een beetje voel druppen. JJ probeert zich los te krijgen om mij te helpen maar het lukt hem niet dus zegt hij verslagen: "Rafe! Stop! Laat haar vrij en ik geef je alles wat ik heb! Je mag me vermoorden en me bestelen, zolang je Janne maar vrijlaat!" Ik schrik van zijn reactie. Rafe lacht weer. Ugh. "Oh zo lief. JJ neemt het op voor Janne. Hoe graag ik je ook zou willen vermoorden, Ik breng liever nog wat tijd door met Janne!" Antwoord hij vuil. Met een ruk trekt hij me uit mijn stoel. Ik voel mijn hart bonzen in mijn borstkas. Rafe pakt met één hand mijn haar strak vast en met de andere mijn kin. Zijn duim en de rest van zijn vingers, elk langs een kant van mijn kaak, en mijn kin al steunen tussen zijn wijsvinger en duim. Hij drukt zo hard dat het zelfs pijn begint te doen. Dan draait hij me richting JJ. "Daag JJ!" zegt hij kinderlijk. Ik kijk JJ recht in de ogen en ik zie hoeveel medelijden hij heeft. Hoe graag hij me ook zou helpen en bevrijden van Rafe, het lukt hem maar niet. Ik probeer hem een blik te geven van 'het geeft niet, het is jouw schuld niet. En stiekem vind ik je heel leuk. Vergeet me nooit.' Ik hoop dat hij het begrepen heeft. Ja, ik weet hoe dramatisch het klinkt, dat is mijn gevoel gewoon op dit moment. Angst voor wat er gaat gebeuren...

-------------------------------------------------------------------------------------------------

SPANNENDDDD

ZOUDEN JULLIE JANNE EN JJ EEN GOED KOPPEL VINDEN?