another day on the obx

11. They miss you

pov JJ:

Ik kijk naar de klok, *6 uur s'ochtends.* Vannacht heb ik echt geen oog dichtgedaan, ik heb 1 uur en 3 uur en zelfs 5 uur gezien. Elke keer schoot ik wakker uit een droom. Altijd droom ik over mijn moeder, over wat er met haar is gebeurt en over hoe hard ik haar mis. Wat haat ik dit toch, en ik kan er met niemand over praten, zelfs niet met Kierra...

pov Janne:

Ik schiet wakker door mijn wekker. Vandaag zou ik weer naar school moeten na een aantal dagen thuis te zitten. Langzaam kruip ik uit de zetel en maak ik mijn boekentas. Dan smeer ik mijn boterham met choco en eet hem snel op. Al stappend eet ik mijn boterham, pak mijn boekentas, en fiets ik naar school. En, ja hoor. Mijn voeten doen nog wel pijn, maar het gaat. Zolang ik mijn pijnstillers maar neem. Rustig stap ik de schoolpoort binnen. Iedereen kijkt naar me, tuurlijk, ik loop hier met krukken, wat niet de normaalste zaak is. Van de dokter moet ik zo veel mogelijk niet steunen op mijn voet, wat moeilijk gaat als je met de fiets naar school moet. Maar ja, ik lijd nog liever pijn, dan dat mijn vader me naar school doet. Nou ja, vanaf waar hij woont gaat dat ook niet echt. Eigenlijk zou Herbert me kunnen brengen, maar hij moet soms wat vroeger op zijn werk zijn en hij moet trouwens Daan ook nog naar school brengen. En geloof me, met Daan wil je NIET in de auto zitten. Dus, ga ik maar met de fiets, en geen enkele dokter die dat moet weten.

In de verte zie ik JJ staan. Oh wat hoop ik dat hij me niet ziet, ik vond het de laatste dagen zo raar tussen ons. Vandaag heb ik echt geen zin in drama. "Hier is onze prinses gebleven.' zegt een bekende stem opeens tegen me. 'Ah, mijn prins op zijn motor. Wat lang geleden!' zeg ik lachend terug. "Maar mevrouw, waar was u toch? Uw dienaren hebben u hard gemist hoor.' zegt hij zo beleefd mogelijk. 'HAHA, grappig hoor. Ik ben wel kreupel voor de rest van m'n leven hé!' zeg ik overdramatisch. "Maar mijne hoogheid, dat is een ramp! Zal ik u dragen naar de les?" Vraagt Rafe deftig aan me. Dan besef ik me dat ik nu les heb in hetzelfde lokaal als hem. 'O dappere prins, alsof jij dat kan?!' lach ik. "Dat zullen we nog wel eens zien dan!" roept hij terwijl hij me optilt met krukken en al. Volgens mij ben ik voor hem een veertje, want hij rent door de gangen naar ons lokaal. Iedereen staart ons aan, maar het kan me niets schelen, ik vind dit TE leuk om te vragen om me neer te zetten. Eenmaal in ons lokaal zeg hij me op mijn bank en samen schieten we in de slappe lach. Hij komt naast me zitten, en er valt een stilte. Al snel maken we oogcontact en voor ik het weet drukt hij zijn lippen tegen die van mij. zijn lippen voelen warm en zacht aan. Als je mijn hartslag zou meten denk ik dat je een ambulance zou kunnen bellen. "Zeg, kan dat niet buiten deze klasmuren?!" roept onze leerkracht. Onze kus stopt en samen schieten we weer in de lach. Ondertussen zit het lokaal al vol met leerlingen, inclusief JJ. Ik zet me neer en probeer oogcontact te maken met hem maar hij negeert me, en ik heb geen idee waarom. Is het om de kus? Heeft hij het gezien?...