Rising Waves

chapter 4

Day 759 at the hospital

SAM

I was holding my tears back when the doctors were giving me my shots, but I can no longer hold it anymore—masyadong masakit.

I was screaming on the top of my lungs, and cried like a baby. Ramdam ko ang hapdi sa braso ko dahil sa higpit ng yakap ko sa sarili ko.

Pagka tapos ng treatment ko ay naka ramdam ako ng antok dahil sa pagod. Naubos ata lahat nang lakas ko aa kakasigaw at kaka iyak.

My eyelids became heavy and then my eyes finally closed. I guess I'm off to dream land.

_____

"Hmmm...." mahinang saad ko ng maka gising ako unti-unti kong minulat ang aking mga mata at muka agad ni Javen ang bumungad sakin.

He was sitting on the sofa while reading a book pero mukang hindi naman Ito nag babasa kasi sino naman ang mag babasa ng baliktad na libro ’di ba?

"Ow the sleeping beast is finally awake! good morning princess, and also good afternoon." Naka ngiting bati nito at sinarado ang libro.

Hindi ko Ito pinansin at tinalikoran nalang siya.

"Sam, do you think ants have feelings?" Biglaang tanong nito dahilan nang pag harap ko sa kanya.

"Javen, I just woke up.... Can you please give me a minute before you start being weird?" I said pero tinawanan lang ako nang loko.

"Sabi ko nanga ba e makukuha ko agad yung attention mo at alam mo bang ilang oras din akong nag hintay na magising ka tapos hindi mo lang ako papansinin! abat hindi pwedi ’yun" Naka pout na sabi nito and crossed his arms while moving his head.

"Bakit sinabi ko bang mag hintay ka diyan?" Pang babara ko rito.

"Grabe! kakagising /ang nag susungit agad. Oh skya bumisita ’yung ate mo rito kanina pero tulog ka kaya ayun nilagay niya nalang diyan sa mesa ’yung pagkain na dala niya." Sabi nito sabay turo sa lamesa.

Nakita ko naman doon ang logo ng favorite fast food chain ko.

"Jollibee!!!" I excitedly jumped out of bed pero agad ding bumagsak ng hindi pa laya ng mga paa kong tumayo—it hurts like hell shit.

"Ayan kasi hinay hinay lang! Hindi ka mauubosan, Sam. Wala lang kaagaw!" Suway sa ’kin ni Javen at tinulongan akong tumayo. Pinaupo ako nito sa kama at siya na ang kumuha ng jollibee sa mesa.

Inabot nya ito sa akin at agad ko naman itong kinuha sa kamay niya.

I happily cheered as I checked the food inside.

Mas natuwa pa ako ng makita na may ice cream din sa loob pero mukang natunaw na Ito pero do I care? hell nah. Masaya ko itong nilabas sa plastic and place the food on my hospital bed.

2 pairs of chicken joy, 2 palabok, 2 spaghetti, 2 french fries, 2 burgers, and 2 ice cream, pero bat dala-dalawa? E isa lang akong kakain.

"Aherm sabi ni ate Diane akin daw ’yung isa diyan." Sabi ni Jav sabay kuha ng pagkain. Abat ang kapal!

Hindi ko nalang pinansin si Jav. Masaya kong kinain ang bigay ng ate ko. Gosh! I miss this kind of food, dati kasi halos tuwing linggo lumalabas kami para kumain sa jollibee kaso natigil lang ’yun nung na hospital ako.

"Para kang bata kumain!" Sabi ni Jav and then wiped the corner of my lips using the tissue beside him.

"Thank you!" I said in delight.

"Paano nalang kapag wala na ako? wala nang pupunas ng muka mo, ang dugyot mo panamang kumain." Inirapan ko naman Ito ng mata.

"Nahiya maman ako! Kung ako dugyot kumain, ikaw naman parang baboy, so talk to my hand nalang." I said and showed him my hands. Napa iling iling nalang Ito at nag simula naring kumain.

___

Laughters invaded my room as Jav tells his silly stories to me. Hindi ko Ito pinapaniwalan pero talaga namang nakaka tuwa Ito.

"Mukang masaya ang mga alaga ko ah." sabay naman kaming napa tingin ni Jav sa pintuan nitong kwarto ko. And nakita namin si nurse Jay na naka tayo roon habang hawak hawak ang daily schedule nito.

"Nurse Jay gusto mo?" Alok ko rito ng burger ko pero umiling lang Ito.

"Sayo nalang iyan, Sam. Alam long kulang pa ’yan sa iyo." Sabi nito kaya napa pout ako.

"Ganun naba ako katakaban sa paningin niyo? Grabe kayo sa akin ah!" Naka pout na saad ko pero tinawanan lang ako ng dalawa.

Pina inom lang ako ni nurse Jay ng gamot at agad na ring umalis.

"Sam, naniniwala ka bang gagaling la?" Biglaang tanong ni Jav habang kumakain.

"Hmm... oo naman, syempre, e ikaw ba Jav? Do you believe na gagaling Ka?" I asked him back.

Pero wala akong nakuhang sagot mula kay Javen. Tahimik lang itong naka tingin sa kawalan habang nag iisip. It's just a yes or no question ganun ba kahirap sagutin ’yun?  

"Maybe no, maybe yes, you know what, that question is the hardest question that someone has ever asked me in a while?"

"Because I have Glioblastoma multiforme, and maybe I'm going to live or maybe I'm going to die who knows?" Mahabang sagot nito.

Natahimik naman ako sa sinabi nito.

"Pero makaka labas kana nang hospital hindi ba?" I ask again. Ngayon ay tumingin na Ito sa akin and then gave me his warm smile.

"At ayun nanga... yes, makaka labas na ako rito, so it means pagaling na ako. Shessh nagiging ma drama na ako. Sam, promise me this, when I'm gone please continue living for me ok?" Sabi nito at hinawakan ang dalawa kong kamay. He then looked straight into my eyes, his eyes tells me that please say yes! So I nodded.

"Syempre I'll live, gusto ko pang makita ’yung sunset sa dagat e, and remember mag ro-roadtrip pa tayo." I said and then gave him a headpat

"Ay oo nga! libre mo panaman lahat." Sabi nito sabay tawa nang malakas, so I laughed with him. He then averted his gaze and whispered something na hindi ko narinig dahil sa sobrang hina nito.

"Please live for me, Sam."

****