Rising Waves

chapter 6

Day 772 at the hospital

Sam

"Mukang makaka labas kana rin sa hawlang ’to ah. Good for you." Nginitian ko na lang si Javen habang unti-unting nililigpit ang mga gamit ko para sa araw ng paglabas ko ay kunti nalang ang liligpitin namin.

"Mukang ganun nanga, oh diba mukang tuloy ang road trip natin ah pero paano ba ’yan mukang mauuna ako sa iyong maka labas dito." Naka ngiting saad ko kay Javen.

Naka sandig si Javen sa frame nitong pintuan habang naka tingin lang sa akin habang nag liligpit ako.

"Jav, kung tinulongan mo akong mag ligpit tapos na sana ako ngayon." Sabi ko pero umiling iling lang Ito.

"Di ko naman gamit yan, Kaya mo na ’yan malaki kana." Sabi nito at biglang tumalon sa sofa.

Minsan ’di ko alam kung tao ba itong si Javen o pusa. Minsan naman para naman siyang kabute.

Bumuntong hininga naman ako sabay sarado sa maleta. Tumayo ako at tinabihan si Javen. Taka naman itong tumingin sa akin ng patuloy ang pag buntong hininga ko habang naka tingin sa kanya.

"You're creepy." He uttered.

"Javen, alam mo once you start living life once again. Find friends that you can hang with, find someone that you'll truly love, napaka loner mo kasi then start enjoying life, ako once na maka labas ako rito I'll start doing that at hinding hindi na ako babalik pa rito." Seryosong saad ko habang naka titig sa mata niya.

"Nah.... no need I already found someone that I’ll love for the rest of my life." Sabi nito.

"And that's food." Proud na dagdag nito kaya napa iling iling ako. Wala Javen will always be Javen his love for food is unmatched.

"Goodluck my friend you'll need it." I said as I tapped his shoulders while moving my head to the right and left.

Napa tingin naman kami ni Javen sa pintuan ng bumukas yun nang tuluyan and then nurse Jay appeared on front of us.

"Sam! Balita ko makaka labas kana raw dito ah." Naka ngiting saad ni nurse Jay kaya nginitian ko rin siya pabalik.

"Oo nga e. Finally after 2 long years of waiting."

"Oh siya nandito ako para sa morning check up mo ready kana ba?" Sabi nito sabay labas ng mga gamit niya.

Kinuhaan ako nang dugo ni nurse jay for testing and then he gave me my medicine he also checked my heart and lungs at nag sagawa pa sya nang iba't ibang test SA akin.

"Oh ok kana Sam aalis na ako." Paalam ni nurse Jay at tuluyan ng umalis.

"Oh ano let's celebrate kasi aalis kana din kaya TARA SA CANTEEN!!!" Sabi ni Javen at dali dali akong hinila patayo at bigla itong tumakbo.

Nag pahila lang ako dito hanggang Canteen, pero pag dating namin SA canteen ay agad napa simangot si Javen ng makitang walang masarap na pagkain doon.

"Mag Order nalang tayo, basura pagkain dito walang lasa." Naka simangot na saad nito at hinila ako pabalik sa kwarto ko. Sira ulo talaga.

Pabagsak na umupo Ito sa sofa at nilabas ang cellphone niya sa bulsa.

He then started tapping something on his phone screen seryosong seryoso Ito habang Ginagawa ’yun "and send." Sabi nito at biglang tinapon ang cellphone sa sofa na parang wala lang Ito.

"Now, let's wait for about I don't know how long to finally eat our lunch." Sabi nito kaya umupo nalang din ako sa sofa at nag hintay ng inorder nito.

_____

After almost an hour of waiting kumatok na ang delivery guy sa kwarto ko and we finally got our order. I'm surprised to see kung gaano kadami Ito. Nataranda pa nga ako nang saradohan bigla ni Javen ng pintuan and delivery guy ng hindi nag babayad, but then later on I found out na nag bayad Ito via credit card—yaman.

"Now, let's eat!" Masayang sabi nito at nilapag ang mga pagkain sa sahig. We then sat on the cold floor and started digging in.

Tinaas naman ni Javen ang hawak nitong milktea kaya taka ko itong tiningnan.

"PARA SA PAGLABAS NATIN DITO SA HOSPITAL. CHEERS!!" tinaas ko rin ang milktea ko at nakipag cheers kay Javen.

"Abat bakit hindi ako invited dito?" Naka pamaywang na sabi ni ate Dianne habang naka sabit ang bag nito sa braso niya.

Naka tayo Ito sa pintuan habang may dala namang plastic sa kanang kamay niya.

"Then join us wala namang pumipigil saiyo." Pam babara ni Javen dito kaya binatukan siya ni ate at ginulo ang buhok ni Javen.

"Abat ikaw ginaganyan mo na ako ngayon Javen ha! At ikaw naman Ms. Samantha, ok na ang iyong mga papelis at pwedi ka ng lumabas dito bukas na bukas din." Sabi ni ate at umupo din sa sahig.

"Wahh nakaka pagod ang trabaho pero maganda parin ako." Reklamo ni ate habang kumakain.

"Wtf San banda?" Pam babara nanaman ni Javen dito.

"Dito sa muka malamang nako siguro Javen kailangan mo ng mag pa check ng mata SA EO masyado nang lumalabo ’yang mata mo. hindi mo na nakikita ’tong beauty ko." Balik ni ate rito.

"No need baka masiran lang ang araw ko." Proud na sabi ni Javen.

Nanonood lang ako sa palitan ng salita ng dalawa habang busy sa pagkain. This is a much better entertainment than any movies that I've watched.

Mukang pikon na pikon na si ate pero si Javen he looks like he doesn't give a fuck kaya mas nakaka tuwa silang panoorin dalawa.

"Ay tama ka nga Javen no need ipatingin sa EO yang mata mo baka kasi ma fall kalang sa akin at mabalian ka nang buto kasi Hindi kita sasaluhin." Proud din na sabi ni ate sabay flip hair.

"Hahaha, I'd rather be alone than date a monkey, ow wait? Unggoy ka nga pala, hahahahaha."  Napa iling nalang ako dahil kasing pula na ng kamatis si ate habang si Javen naman ay halos mamatay matay na sa kakatawa.

"Don't be so full of yourself my dear, dahil base on Republic Act No. 10627 or the "Anti-Bullying Act of 2013" is a relatively new law which seeks to address hostile environment at school. that disrupts the education process which, in turn, is not conducive to the. total development of a child at school."  Sabi ni ate.Sii javen naman ay bored na bored ng naka simangot at mukang hindi nakikinig kay ate.

"Blah blah blah too much talking, at isa pa hindi kana bata." Bored na saad ni Javen.

"But I'm your baby." Sabi ni ate kaya mukang masusuka na si Javen sa pandidiri na kahit ako ay napa taas ng kilay like the fuck what was that?

"Ew not in a million years." Sabi ni Javen.

Mag sasalita pa sana si ate ng pasakan ni Javen ng fries ang bunganga nito.

"Ayan kumain kana lang malapit ng nabasag ear drums ko e kawawa naman."

Ngayon palang ako tumawa ng malakas dahil hindi ko maipaliwanag ang reaksyon ni ate.

So now that's a one point for Javen.

The score is now 1-0 so it's Javen's win for today.

So we continued talking until the sunsets, and tomorrow is another day.

And like my friend Javen used to say.

Yesterday is a history tomorrow is a mystery today is a suprise and the future is unknown.

So we must look forward to it.

**