Day 749 at the hospital
Sam
Sitting at my hospital bed while looking at my old photo albums. Ah the memories of my highschool life! I miss it!
Reminiscing about every single memory that happened in my high school life always makes me smile. In highschool I am the type of girl who’s always carefree, jolly ,and on top of my class. Everyone loves me, specially my teachers.
I always love the attention, but then my life got ruined when I stepped foot at this hospital. Now, I'm trapped here with no way out tsk.
Click*
My attention was drawn when I heard the clicking sound of a camera. And there I saw Javen leaning by the door frame while holding a camera.
"Not bad. Maganda ’yung lighting kaso pangit nang subject muka ka palang alien caught on cam kapag kinunan ka ng candid pictures, Sam." Javen said while looking at his camera.
"Javen!!!!" Banta ko rito habang hawak hawak ang makapal kong photo album.
He made a peace sign and smiled while saying the words, "joke Lang, ’to naman ’di mabiro." To me.
" ’Di ka nakaka tawa, Jav. Oh s’ya bakit ka nanaman ba ng dito? anong kailangan mo?" I asked while raising one of my eyebrows.
" I want you to have this." He said and put his camera on my bed. Taka ko namang tiningnan ang camera na naka patong sa kama ko sabay tingin Ssanag bigay nito. Like wtf Javen’s camera is his most precious possession ni hindi niya nga ito pinapahawak sa akin dati because he said baka raw madumihan ko yung lense or baka raw malagyan ko ng germs ’yung camera niya, so now his just going to give me his camera like it's nothing???? So suspicious.
"Wtf bro! you Serious?" I said while making a face kasi hindi talaga ako maka paniwala. I was waiting for him to say 'it's a prank!' Or 'joke lang ’to naman ’di mabiro,' but all he did was smile and nod his head.
"Seryoso ako. Kaya simula ngayon ikaw na ang nag mamayari ng camera ko. Ingatan mo si Trixie ha! mas mahal pa ’yan sa buhay mo."
Napa ubo naman ako nang marinig ’yun. Wtf? may pangalan ’yung camera niya. Ganun naba ka lonely ang buhay nito kaya pati camera pinapangalanan niya na?
Naka ngiti ko namang dinampot sa kama ang camera ni Javen na ngayon ay akin na.
"ok, aalagaan ko si Trixie. Don't worry your Trixie is in good hands." I said while smiling.
"I don’t trust that expression of yours pero sabi mo ’yan ha! by the way, here's a can of coffee for you. Bumili na ’ko sa vending machine pag akyat ko rito and it's caramel flavour." I was hesitant to accept the can of coffee in Javs hands kasi ang weird niya ngayon.
First, he gave me his camera and then gave me a can of coffee. Isn't it weird? He never does this things unless I ask him to. I'm starting to freak out a little.
"Wala ’yang lason don't worry." Dagdag pa nito. Napansin niya sigurong parang ayaw long tanggapin ang coffee in can na alok nito.
"Thanks? I guess." Tanging nasabi ko nalang at binuksan ang kape na bigay nito.
He then sat on the sofa and make himself looked like he own this place.
"Feel at home lang tayo ah!" Biro ko rito pero tinawanan lang ako dito.
"Pag nawala ba ako, Sam, ma
mi-miss mo ako? Like pag nawala ako wala nang mangungulit sayo. Wala nang maingay na willing kang kausapin kahit minsan hindi ka naman nakikinig. Pag nawala ako wala kana ding uutosan na bumili ng paborito mong kape sa vending machine. Wala na ring tutulak ng wheelchair mo under your will. wala ng mang gugulo sa’yo kapag nag babasa ka. Pag nawala ako wala ka ng kaibigan."
Agaran naman akong napatingin kay Jav nang sabihin niya ’yun. Hindi naka tingin sa ’kin si Javen. His just randomly staring at the ceiling while leaning at the sofa.
"What a weird question, alam mo nagiging weird kana ngayon, Jav. Ano bang nakain mo?" I asked back.
"Wala naman, curious lang ako sa magiging sagot mo, pero kalimutan mo nalang ’yun. Tara, Sam, samahan mo ’ko sa canteen gutom na ’ko." Aya nito at dali daling tumayo mula sa pag kakaupo.
Napa hinga nalang ako nang malalim at tumayo na rin sa kama ko. I don't need a wheelchair, I can walk. Sadyang masyado lang talagang maarte ang hospital kaya kami pinapa sakay sa wheelchair it's 'their protocol' daw kasi.
"Sam, I only have one year." Javen said that made me choke on my pinakbet.
"Ow! I didn't mean it in a bad way, sorry. I mean 1 year nalang makaka labas na ako nang hospital. Gulat ka no~" Naka hinga naman ako nang marinig ’yun kala ko 3 month nalang siyang mabubuhay hahaha my bad.
"Pero anyways after 1 year hindi mo na ako makikita paano ba ’yan? Hindi mo na makikita ’tong gwapong mukang ’to araw- araw." Proud na saad nito.
"Hala! self proclaimed." Pang aasar ko.
"Abat ako na ’to e, e do-down ko pa ba sarili ko? Syempre hindi no. Tsaka admit it I'm handsome." He said while moving his eyebrows shesssh goosebumps, but I must admit totoong gwapo si Jav mahangin nga lang.
Kapag siguro nakita Ito nang mga babae, they will easily fall head over hills for his looks—kadiri—pero sad to say parang bata ang personality nito, so his just a no for me and I know he feels the same for me, so we're just even.
"Sam, do you sometimes wonder how does it feels to fall for someone or to be Inlove?" Javen asked while stabbing his chicken with a fork.
"Hmmm sometimes, why'd you ask?" I answered Kasi totoo naman I never experienced being Inlove with someone. I've fallen before pero it's just a crush at hindi ko Ito matatawag na 'love" so I do sometimes wonder what does it feels to fall or to be inlove.
"Because I want to know the signs." He said.
"Bakit may nagugustohan naba ang Javen ko?" Biro ko rito at ginulo ang buhok niyang magulo na.
He then stopped murdering his chicken and looked straight into my eyes dahilan para mapa tigil ako sa ginagawa kong pang gugulo sa buhok niya.
"Maybe Sam, maybe." He said then smile.
Javen is really weird today.
Really really weird I must say.
***
BINABASA MO ANG
Rising Waves
Novela JuvenilIf you are only given a certain amount of time, will you spend it with someone watching the sunset that's reflecting in the ocean? This story isn't a love story. This story is about loving to live. COMPLETE.
