Dorm 188 (Thomara fanfic)

Chapter 4

I opened my eyes and saw no one. Just what I expected. Sino ba si Ara. And why am I also hearing my own name. Ito ba yung sinsabi nilang creepy sa dorm na to? It isn't actually creepy. There are lots of questions lang na gusto kong masagot. Does everyone who rented this room feels really weird similar to what I'm feeling right now? This room is still cold. Wala namang nakabukas na bintana. Baka nga nagha hallucinate na ako dahil sa hangin sa loob. So I decided to open a window. Ito yung malapit sa Sofa katabi ng portrait. Mas lalong lumamig nung binuksan ko. Pero mas ok na ito. Maganda na may pumapasok na oxygen sa loob. I was about to sit on the bed once again when-

"Ara! Hinaan mo naman yung pagpalo sa bola! Ang sakit na eh!" Bigla ako napatalikod at lumapit ulit sa bintana. Ara. Ung narinig kong pangalan kanina. That manly voice is also familiar. Parang palagi ko na siyang naririnig. But I can't really remember kung sino yun. Parang I heard that kind of tone fro a person I'm really close to.

Sumilip ako papunta sa baba. May mga bata akong nahagilap na naghahabulan. Tumingkayad ako para makita pa ang nasa gilid. Pero it is no use. Why am I even gifted with this incredible height!(note the sarcasm!) Narinig ko ang mga talbog ng bola. Kasabay nito ang familiar chuckles of that 'Ara' girl. Baka sila lang yung naririnig ko kanina. I was about to ignore it and look around the room, pero napansin ko nanaman yung portrait. I slowly peel off the fabric at unti unting lumabas ung picture. I think jersey it. Green at white siya. 2 different jersey was put together to create this portrait. Walang nakalagay na any surname. Yun lang ata ang nagkasya. The first one is number 18. Mas malaki siya nang onti sa pangalawa which is number 8. I don't know what got into me. But I found my self tracing the numbers. I felt the urge to touch the fabric. Pero hanggang sa glass lang talaga.

Narinig ko ang footsteps na papalapit. Baka si Jeremey yun. I immediately put the white fabric back. And run to seat on the bed. Para kasing kanina pinagbabawalan niya ako. Bala mahuli pa ako.

"Thomas, Ito na yung susi." Sabi ni Jeremy pagpasok na pagpasok niya palang sa kwarto. Hinagis niya ito at luckily nasalo ko. Para saan pa ang pagiging basketball player ko kung hindi ako maasahan ng maayos.

I got the keys and move towards the room na bubuksan ko. Hindi na sumunod si Jeremey kasi may kausap siya sa telepono. Binuksan ko ito nat nakita ko ang medyo malaking walk in closet. Parang pang dalawang tao to ah. Hinanap ko yung switch at buti na lang gumagana pa yung ilaw. I saw lots of boxes lang pagopen ko ng lights. Lakd lang ng lakad. May pinto pang isa so I opened it. Bathroom lang pala. Papaalis na sana ako sa closet ng may nakita akong kumikintab. There's an open box beside me. I walk towards it. And saw a familiar number. The number 8. Kunin ko sana nang biglang dumating si Jeremey.

"Thomas pasensya na. Kailangan ko na kasing umalis. May pupuntahan kami ng pamilya ko. Pasensya na." Sabi ni Jeremey. Nagulat naman ako. Bigla bigla kasi siyang pumapasok.

"It's okay. So I'll take this room. Magkano mo kaya ito mabibigay saakin?" Tanong ko naman.

"Okay na ung 15k per year. Tutal magiging teammates naman kayonni Jeron. Pang extra lang naman sa studies ni Jeron tong rerenta mo." Sabi niya. Kinuha ko ang wallet at luckily may dala ako. Nakwento ko kasi na nirecruite ako ng MBT ng La Salle.

"Here o." I said while handling him 20 thousand. Sobra na nga ang discount.

"Sure ka ba dito?" He said unsure pa na tatanggapin ung pera.

"Oo naman. I didn't expect it to be this cheap. It didn't even reached my budget." I said. So closed deal na pala to. The only thing na kailangan kong gawin eh ung pagbili ng furniture. Baka naman pwede kong mapakiusapan ung Tito ko na may furniture business.

"I think okay na tayo? May pupuntahan pa ako." He said while giving me the keys.

"Well I'll be going na din. Thanks for your time Mr. Teng" I said while shaking hands with him.