Dorm 188 (Thomara fanfic)

Chapter 8

"Sir tapos na po yung ride." Biglang binuksan nung operator yung pinto. Nagulat kaming dalawa ni Ara at lumayo sa isa't isa. Dahil siguro sa hiya ay lumabas na si Ara, alam nyo naman lusot lusot na lang pagmay time. The operator Might think that I'm being crazy by leaning on an open space. kung alam mo lang manong. Ang ganda nung babaeng muntik ko nang makiss. Ikaw kasi kuya eh pangulo talaga. Sinundan ko palabas si Ara hawak hawak parin ang teddy bear. Ningitian ko na lang yung operator at lumabas.

Why would you do such a thing Thomas? Bakit ka ba nagkakaganyan? Buti na lang dumating si Mamang operator. Kung hindi lagot ka big time. She's too hard to resist. Patuloy siyang naglakad kung saan saan. Huminto naman ako para bumili ng cotton candy. Peace offering ba. Teka ang mga multo ba may natitikman din? Binigay ko ang bayad kay kuya at sinundan siya. Hinawakan ko ang braso niya at napaharap siya sakin. Halatang gulat na gulat.

"Hindi dyan yun parking dun tayo." Sinabi ko.

Naglakad na kami patungong sasakyan. No one tried to say a word. Ang tangging naririnig lang ay ang paghinga ko. Alanganamang paghinga namin? Nakarating kami sa sasakyan and as usual lumusot na naman siya. Nilagay ko ung teddy bear sa passenger seat. Hawak hawak ko parin ung cotton candy at sumakay ako sa driver's seat. Tinapat ko sa kanya ung cotton candy at napahawak siya sa dib dib niya. Nagtatanong kung sakanya ba talaga. Tumango lang ako. Hindi niy ito kinain at tinitigan lang. Habang hawak hawak niya.

"I'm sorry for doing that, Ara." I apologize to her para hindi maging awkward ang paligid.

"Ok lang. Nadala lang tayo ng magandang tanawin." She smile at me and I smiled back. Fake smiled to be exact. I felt sad na yun lang yung sinabi niya. But I know she's right. Nadala lang kami ng view. Patuloy niyang tinitigan ung cotton candy habang nagdadrive ako. Kaya minabuti ko nang magtanong tungkol duon.

"Hindi ka ba kumakain? Sorry wala na kasi akong maisip na peace offering eh." Sinabi ko. Napansin ko naman na may babagsak na luha sa mata niya.

"Hey, Bakit Ara?" Pagaalala kong tanong.

"First time kong makakakain after 18 years. Ang saya ko lang." Sabi niya. May malalasahan ba siya?

"Hindi ka pa nga kumakain umiiyak ka na. Try mo muna kayang kumagat diba?" Napatawa na lang kaming dalawa.

Dahan dahan siyang kumagat. Nanlaki ang mata niya at napangiti. So I assume may nalalasahan nga siya. Tapos bigla lang siyang natawa kahit ang mata nya ay naluluha na. Hindi ko maiwasang ibaling ang attention sa kanya. She's really beauitiful. Buti na lang medyo traffic kung hindi baka mabangga na kami sa kakatingin ko sa kanya. Napaisip na lang ako, ano kaya ang buhay niya noon? Noon na buhay pa siya. May naging boyfriend kaya siya. Did he treated her right? Did he love her like how she should be loved? Patuloy lang siya sa pagkain ng cotton candy. Tuwang tuwa siya, at ganun din ako. It's an honor for me to be with her in every step of her way. Ngayon ko lang ata na laman na boring ung buhay ko nung wala pang ganitong adventure. Basketball, aral, kain, tulog yun lang ang tangi kong ginawa. Parang na ka schedule lang lahat ng kailangan kong gawin. But when I'm with her, I felt happy going with the flow of fate.

After a few minutes of us laughing at her reaction we finally reached the mall. Bumaba kaming dalawa. And by that I mean lumusot na naman siya. She's hopping as we walk to the entrance. Pati ba multo nagkakasugar rush na din? Natatawa na lang ako magisa kasi ba naman takbo siya ng takbo. Tinitingnan niya ng mga bagay sa mall. Dun nga sa pet shop na gulat ako nung tumahol ung aso nung tinapik niya ung salamin. Pati mga laruan sinisilip niya din. Kahit sinasanggi lang siya ng tao at wala siyang nararamdaman nagaalala parin ako. Sasakay pa nga dapat siya sa carousel nanghinatak ko na siya. Nakapout kang siyang sumunod sakin. Para tuloy akong may kasamang bata.