Dorm 188 (Thomara fanfic)

Chapter 5

"Oo! Anong akala mo sakin tanga? Bulag?" Sumigaw na ako. Paano na kapasok itong babae na ito sa loob ng dorm ko? Nakalock naman yung pinto.

"Nakikita mo talga ko? Niloloko mo ata ako ei! Sige nga anong itsura ko?" Sabi niya. Aba anung akala niya saken? Bobo?

"Ungas ka pala ei. Paano tayo nakakapagusap kung hindi kita na kikita. Hindi ako baliw para kausapin ang pader!" Look at this woman. Nawala tuloy ang pagkaconyo ko. She's unbelievably crazy.

"Sige naman na kasi! anong itsura ko?" She started to pout. I don't know why. But I find it cute. Parang madadala ka talaga sa spell nya.

"Fine. You're morena. Matangos ang ilong mo. Your eyes complements your face. It shines like a star. Pero last but not the least, ang pinaka unang bagay na napapansin sayo eh yang super thick lips mo na parang inistretch ni lastikman." Nanlaki ang mata ko. Wait did I just said that? Pati mata niya nana laki. Umuusok ang ilong nya.

"Anong sinabi mo? Loko ka ha!"

"Aray!" Sabi ko. Pano ba naman binato ako ng unan sa mukha. Hindi ako ready. Ung zipper pa tumama din. Ok sana kung ung unan lang ei! I can't help but stare at her. She's wearing a thick grey sweater and white plain pajamas. Medyo matangkad siya sa normal na girls. Pero syempre mas matangkad ako. Medyo malaman siya. Hindi chubby, ung may muscles ang ibig kong sabihin. She also has short hair. Short as in really short. Sa unang look parang tibo nga eh. Meron rin siyang headband n color green. Sa itsura niya para siyang nasa early 20s. Baka nga teenager pa siya ei.

"Thomas?" Kumaway kaway siya sa harap ko. And that's when my senses came back.

"Oh? Bakit?" Bigla ulit nanlaki ang mata ko. Teka? Thomas?

"Sandali lang! Paano mo na laman ang pangalan ko?" Bigla siyang napa tayo sa kabilang side. The only thing that separates us is the bed. Humarap siya sakin at halatang gulat na gulat din siya. Ano bang meron sa pangalan ko at buong araw na lang may nagugulat?

"After 18 years this time finally came." Onti unting may pumatak na luha sa mata niya. Akala niya siguro hindi ko na rinig. Bumulong lang kasi siya.

"Teka teka. Anong after 18 ye-" Ano? 18 years? Don't speculate Thomas. Wag. Wag kang matakot.

"Ikaw si VSG?" Sumigaw ako ulit. Totoo ba lahat ng nagyayari? Bigla akong pinagpawisan. Naginig din ang tuhod ko.

She just nodded. I don't really know what to do. She doesn't seems like someone you should be afraid of. She looks sweet and innocent. I walk across the room to get to the entrance door. I look at the knob and it answered my question. Hindi na buksan ung lock. She is VSG. Meron bang libro dyan ng 'How to Act when a ghost is in your dorm?' Thomas. Stop being silly. Bakit nga ba hindi ka pa tumatakbo palabas at magsisigaw. From my peripheral vission I saw her watching me intently. I was about to open the door and walk away when she said something.

"Please don't go! Naghintay ako ng 18 years para sa araw na to. For someone to know my existence. I need you help." Sigaw niya. Hindi alam kung paano ko siya matutulungan. Mas mabuti na lang na hindi ko na sya tutulungan. Ayoko ng gulo. Lalbas na sa na ako when someone held my feet.

"Please Thomas. Please tulungan mo ko I'll do everything. Lahat please lang. Kailangan kita." Nakaluhod siya sa harapan ko haban umiiyak. How can I resist such a thing. Pero madami nang namatay dito. Should I risk my own life?

"Tumayo ka na dyan. Oo na, I'll help you. But I need to know everything before I help you. Lahat. As in lahat." Sabi ko habang tinutulungan ko siyang tumayo.

"Talaga Thomas? Talaga? Oo Ikwekwento ko lahat sayo."She caught me off guard n niyakap niya ako ng mahigpit. I can't explain the feeling. Pero sobrang saya ko. Its like I found the missing piece of me. I felt like I'm finally whole. Napangiti na lang ako. No one ever make me feel this way. She's cold really cold. Walang warmth na naramdaman ang katawan ko.