Dorm 188 (Thomara fanfic)

Chapter 7

Nakakatawang panoorin si Ara sa totoo lang. She looks like a kid who is discovering things for the first time. Kitang kita ko ang tuwa sa mga labi niya. She's really happy can tell. Ikaw ba naman ang mahindi lumabas ng 18 years. But I also sense fear. She doesn't know what the world has for her right now. Binuksan ko ang exit door at duon siya napamangha. For the first time in 18 year lumabas siya. Well hindi naman kasi counted ang pagpunta nya sa rooftop. Naptigil kami sa taas ng hagdan. Alam kong naninigas siya, alam kong takot siya. Hindi namin namalayan na magkahawak na ang aming mga kamay. I felt happy knowing she feels protected with me on her side. Sobrang higpit nanghawak niya sa kamay ko. Kinakabahan siya, namuo na kasi ang pawis ng kamay ko sa sobrang higpit ng pagkakahawak niya. Hindi ko naramdaman ang lamig na kadalasan kong nararamdaman. Dahan dahan kaming bumaba ng hagdan. Akala mo malagiraffe na leeg niya. Ung ulo naman niya kung saan saan tumitingin. Kahit onti lang ang naglalakad na mga tao, at walang masyadong bagay na makakapagentertain sa kanya, sobra parin ang ngiti nya. Pwede mo na ngang gawing exhibit ung labi nya sa museum kasi hindi na ito maalis sa pagkakangiti

Napagdesisyonan ko na dalhin siya sa amusement park. Wala na kasi akong ibang alam na pwedeng pagdalan sa isang babae. I never had any Girlfriends before. Hindi rin ako lumalabas ng babae lang ang kasama maliban kay mom at Marra. Ang weird naman ata pagdinala ko siya sa mall. Alangan namang magshopping kami ng mga damit niya. Edi napagkamalan akong bakla ng mga tao. At sa mga tipo niya parang hindi naman siya mahilig magshopping. Napahinto ako sa harapan ng sasakyan. Huminto rin siya syempre. Magkahawak nga ang kamay namin diba? *Sniff*Sniff* teka? umiiyak ba siya? It was confirmed when I raised her head by her chin. Pinunasan ko naman ang luha niya.

"Salamt Thomas, Hindi mo alam kung gaano mo ako napasaya!" Sinabi niya habang napapaluha.

"Akala ko ba masaya ka? Bakit ka umiiyak?" Pabiro kong sinabi. I was caught off when she hugged me tight. Hindi ko maexplain ang feeling everytime na niyayakap niya ako o niyayakap ko siya. Kahit puro coldness lang ang nararamdaman ko hindi alin tana yun. She continued to cry on my shoulders, tumingin naman ako sa paligid ko. Baka kasi may nakatingin samin, este sakin. Nung wala na, niyakap ko siya pabalik.

"Hindi ko naman kailangang gawin to eh." Binulong niya. Kumalas ako sa yakap at pinunasan kong muli ang luha niya.

"I don't need to, But I want to. Kaya tumigil ka na sa pagiyak at mageenjoy tayo!',Sinabi ko. Being the gentleman that I am I was about to open the passenger's door. Pero inunahan niya ako. Hindi sa pagbukas, nagulat akong bigla nung lumusot siya. Kani kanina lang ang tigas tigas ng katawan niya eh. Napatawa na lang ako sa sarili ko. What are you even thinking Thomas. Multo sya. They use to do that

Sumakay ako sa drivers seat at naglagay ng seatbelt. Hindi parin mawala wala ang ngiti niya. We we're heading to the park ng mapansin kong tahimik kami. So I started to make a conversation.

"Ara, naaalala mo pa ba yung itsura ng dorm mo dati?" Sabi ko. I'll be asking her to help me actually.

"Medyo. Oo. Bat mo nga ba natanong?" Tanong nya.

"Well, malapit nang magstart ang sem. I need to make the dorm comfortable for me, for us. I want to make you feel like we're home." Nagulat ata siya.

"Magiistay ka sa dorm?" Nakangiti niyang sinabi. Umabot naman sa tenga niya ng ngiti ng tumago ako. Kapansin pansin ang t-shirt niya na Lady Spikers. Kaya minabuti ko nang magtanong.

"Lady Spikers yang t-shirt mo. At nakita ko rin yung jersey mo sa closet kahapon. I think volleyball player ka ng La salle. Naalala mo ba yun?" Nagulat siyang muli.

"Talaga? Sa tingin mo player ako dati? 18 taon kong iniisip kung para saan yung jersey. Wala naman kasing mga photo album dun sa dorm." Hay Ara. I think you wasted 18 years. Kung lumabas ka na dati baka alam mo na yung mission mo. Baka nga wala ka na dito. Pero malungkot naman at yun. Hindi ko siya makikita.