Dorm 188 (Thomara fanfic)

Chapter 20 - Bad Memory

"Please tama na!" Sabi nung Ara na nakapotrayed sa memory.

"Anong tama na? Bakit kasama mo nanaman ung Bang na yun! Diba sabi ko lumayo ka sa kanya?" Sigaw nung lalaking kaaway ni Ara.

"Ilang beses ko ba sasabihing kaibigan ko na lang siya! Bakit ba hindi mo maintindihan yun!" Sigaw ni Ara. Mas lumakas ito at hindi makakaila na mas malakas ito sa boses nung lalaki.

And the next thing the man did is...*pak* Sinampal niya si Ara. Napaupo na lang si Ara sa lakas at sakit. This time umiiyak na siya habang nakahawak sa pisngi niya ung isang kamay, habang ung kabilang kamay niya ay nakahawak sa tiyan?

"Mukha bang magkaibigan lang yon ha? Victonara?! Magkaakbay kayo! There was even a time na nagyayakapan kayo!" Sumagaw muli nung lalaki. Tila ba hindi nagiguilty sa pananakit niya kay Ara.

Iyak lang ng iyak si Ara habang nakaluhod sa sahig.

"Ano! ipaliwanag mo! Wala kang masabi kasi totoo! You are cheating on me Ara!" Biglang sinabunutan nung lalaki si Ara.

"Aray!" napatayo si Ara dahil hinila siya ng lalaki pataas. Kinakaladkad siya patungo sa kama habang si Ara ay ngayon ay nakahawak na ang isang kamay sa buhok. Pilit na tinatanggal ang kamay ng lalaki. Ngunit hindi parin inaalis ni Ara ang isang kamay niya sa tiyan nito.

Hinagis ng lalaki si Ara sa kama. At tumalsik ito. Buti na lang malambot ang kama ung kaya't hindi masiyadong nasaktan si Ara. Lumapit ang lalaki sa kanya at hinawakan siya sa may panga. Halatang madiin ang paghawak niya dito dahil napapabuka na lang ang labi ni Ara habng umiiyak.

"Please Thomas tama na!" Hiling ni Ara habang umiiyak.

Ngunit *pak* Sinapal muli ni Thomas ang pisngi ni Ara. Ngayon ay sa kabila naman. But Ara just gasped. Itinayo muli ng Thomas si Ara. Ngayon ang kamay ay nakasakal. Akmang susuntukin ng Thomas si Ara sa sikmura ngunit bilang sumigaw si Ara.

"Waaaaaaagggg!!! Thomas please tigilan mo na!" Nagtaka naman si Thomas. Dati kasi hindi na nagsasalita si Victonara dahil alam niya masasaktan laman siya lalo. Pasuntok na sana si Thomas ngunit sumigaw muli si Victonara.

"Buntis ako Thomas! Buntis ako!" Sigaw ni Ara. Nanlaki ang mga mata ng lalaking si Thomas at binitawan ang pagkakasakal kay Ara. Napaupo na laman muli sa sahig si Ara habang hinihimas ang kanyang leeg na kanina lang ay hawak ni Thomas.

Tumulo ang luha ni Thomas ngunit pinunasan niya agad ito. Sinabunutan niya muli si Ara habang itinatayo. Nagulat naman si Ara dahil hindi niya akalaing ipagpapatuloy ni Thomas ang kanyang balak. Tumawa ng napaka lakas si Thomas at sinabi...

"Do you really expect me to believe that? Ha Ara?!?! We haven't fucked in two months and you're on a birth pill!" Sigaw ni Thomas at biglang sinuntok ni Thomas si Ara sa sikmura.

Napaubo si Ara at napahawak sa kanyang tiyan. Bigla na lang siyang sumigaw ng naramdaman ang saktin sa kanyang puson. Nabitawan ni Thomas si Ara nang nakita niya ang dugo. napaluhod na lamang si Ara habang sigaw ng sigaw at iyak ng iyak. Para bang sinaksak ang babae sa dami ng duo na lumabas mula sa kanya.

Ang hindi alam ni Thomas ay tuwing dumarating siyang lasing may nangyayari sa kanila ni Ara. Kahit labag ito sa kanyang kagustuhan. Tungkol naman duon sa birth pill ay itinigil niya ito dahil nagkakaroon siya ng problema sa menstration at ang buong akala niya ay ang pagkakaroon ng anak ang magbaabgo sa ugali ni Thomas.

"Ara." Malumanay na tinawag ni Thomas si Ara. Ngunit hindi ito kumibo at patuloy lang sa pag iyak.

"I'm sorry! i'm really sorry!" Niyakap ni Thomas si Ara na ngayo'y binabalot n ang sarili niyang dugo.

"Hindi na mababalik ng sorry mo yang buhay ng anak natin Thomas! Bakit mo ginawa yon? Bakit hindi mo ko magawang mapaniwalaan." Akala ni Ara ay matatauwan si Thomas.

Ngunit tumayo ang lalaki at biglang tumawa.

"Victonara! Hindi ako tanga! Kung buntis ka man alam kong hindi akin yan!" Sinabi ni Thomas ng hindi nagiisip. Tumayo na rin si Ara at nakipagharapan kay Thomas.

"Ganyan ba ang tingin mo sakin Thomas? Bakit ako makikipagkita sa iba kung mahal kita! Kahit kelan hindi kita niloko! Hindi ako naghanap ng iba! Ikaw nga tong umuuwi ng bahay na amoy ibang babae! Ung mga damit mo kung hindi may nakaipit na number ng babae may kiss mark naman!" Hindi na napigilan ni Ara ang kanyang damdamin at sinabi na ang matagal niyang gustong sabihin.

"E ano ngayon ha? Naghahanap ako ng iba kasi hindi ka magaling sa kama! Hindi nga lang yun yung ginawa ko e! Alam mo bang naguwi ako ng babae dito nung nasa Pampanga ka! Hiniling ko nga nasana hindi ka na bumalik e!' sinabi ni Thomas. This time it was Ara's turn para sampalin siya. Napaiyak na laman si Ara.

Ngunit kahit anong gawin ay hindi matauhan si Thomas. Galit na galit ito nang masampal ni Ara. Kung kaya't sinabunutan niya muli ang baabe at hinagis sa pader. Kumalabog naman sa loob dahil tumama ang likod ni Ara sa pader. Nauubo ito at iyak parin ng iyak. NAwalan na ng lakas si Ara kaya hindi na siya makalaban. At kahit ipagtanggol ang kanyang sarili alam niyang hindi niya kayang tapatan ang lakas ni Thomas. Sumuko na si Ara sa kanyang buhay. Tutal wala na ang bata sa kanyang sinapupunan. Nilapit siyang muli ni Thomas at ngayon ay sinakal. Hinagi naman siya patugo sa kama. Doon na siya pinagsusuntok nito hanggang umubo na lamang siya ng dugo. Akala ni Ara yun na ang kanyang katapusan. Ngunit biglang huminto si Thomas. At narinig niyang umiiyak.

"i'm really sorry Vic! Hindi ko sinasadya." Humingi ng tawad si Thomas sa kanya at niyakap siya ng lalaki.

Niyakap naman ni Ara si Thomas ng mahigpit at ngumiti ng kaunti ng marinig ang kanyang nickname na Vic. Kay tagal na nyang hindi ito naririnig. Sa pagkakataong ito parehas na silang umiiyak. Ang Dorm 188 ay napuno ng dugo mula kay Ara. tila baparang minasaker sila dahil nagkalat ang dugo.

Ngunit kahit anong gawin ni Ara ay hindi niya magawang magalit sa taong pinakamamahal niya. Alam niyang bipolar si Thomas at naiintindihan niya ito. ngunit hindi matanggal sa kanyang isip ang batang hindi nabigyan ng pagkakataong mabuhay.

Inimagine na lamang ni Ara ang maaring naging buhay nilang pamilya habang nakapikit. Inimagine niyang masaya silang dalawa kasama ang bata. Inisip niya ang pwedeng ipangalan dito at kung ano ang kasarian nito. Inisip niya kung paano papalitan ng lampin at diaper ang bata. Inisip rin niyang hawak hawak ni Thomas ang kanilang anak habang hinehele.

Ngunit kahit ano pang isipin ni Ara sa huli ay hindi na ito mahalaga. Dahil hindi na ito makaksakatuparan. Dahil matapos man ang kalunos lunos na gabi sa huli'y hindi na mabubuhay muli ang bata.

nakatulog ang magkasintahan habang magkayakap.

Dahil matapos man ang kalunos lunos na gabi sa huli'y mahal parin nila ang isa't isa.