Days have passed like a snap of a finger. Every single day that I spend with her makes me more confused. I don't know what this feeling called. I felt weird every time I touch her hand or hear her laugh. Walang masyadong nangyari. Not even a single information that could help us about our mission was found. Pasalamat na lang ako at start na ang pasukan. I have chosen business administration as my course, gusto kong tulungan ang family ko with our business. Well hindi lang naman yun. I also want to follow my dad's footsteps. Patuloy ang naging training namin ng MBT. Mas lalong naging puspusan ang mga training namin dahil narin this weekend na ang unang game namin. Ara and I are currently in the library. Nasa medyo liblib kami na lugar kasama ang mountain of books namay history ng La Salle, most especially the sports history of La Salle. Nasa may sulok kami nang 2nd floor ata? Hindi ko din alam. Puro mga basic information lang ang nakukuha namin tungkol kay Ara. Natapos narin naman kasi ang klase ko. So we decided to stay here muna.
"Thomas?" She whispered, napatingin naman ako sa kanya ng sandali perk bumalik din sa binabasa ko.
"Hmm?" Maiksi kong sinabi. What's weird about me is, I didn't have any proper conversation with Ara simula nung naramdaman ko tong weird feeling na to. Minsan nga pansin ko medyo malungkot siya kasi oo at hindi lang ang mga sinasagot ko.
"Kelan ung unang game nyo?" Tanong niya naman sakin. Alam kong alam niya naman talaga, pero gusto niya lang makipagusap saakin.
"Sa Sabado." Un lang ung sinagot ko. I started controlling my feelings na kasi. I put it in my kind na normal lang ung nararamdaman mo dahil unang beses mong magkaroon ng kaibigang babae na sobrang close sayo. You'll find another one after the mission. Excited ka lang magka girlfriend kaya ganyan.
"Eh di ba Wednesday na ngayon? Wala ka bang training?" Bigla nanlaki ang mata ko dahil sa sinabi niya. Tiningnan ko agad ang wrist watch ko. Late na ko!
Tumayo ako at niligpit ang gamit ko. Naku po! Malilintikan ako nito panigurado. Halos ayaw pumasok ng ibang libro sa bag ko sa sobrang pagtataranta ko. Si ara halatang panicked din. Hindi siya kumikibo pero tinutulungan niya akong magligpit. Sinuot ko ang backpack ko at tumakbo papunta sa pinto.
"Huy! Teka lang Thomas." Sigaw ni Ara habang hinahabol ako. Hind ko na rin siya napansin sa sobrang pagmamadali ko.
Nagpunta kami sa may elevator pero kahit anong pindot wala parin kaya tumakbo na kami sa hagdan. Isang floor lang naman ang tatakbuhin. Para akong hinahabol ng aso sa sobrang bilis ng pagtakbo ko Halatang hirap narin si Ara sa paghabol saakin. Nakalabas kami ng building at nagsimula sa pagtakbo papunta sa Enrique Razon. Medyo nagdahandahan ako sa pagtakbo sa sidewalk dahil maraming estudyante ang naglalakad. Pero mas binilisan ko pa.
"Thomas, please wait lang!" Sigaw ni ara sakin habang hinahabol ako.
Hindi ko na lang pinansin at nagdirediretsyo ako sa pag takbo. Mas binagalan ko lang para makahabol siya. Sawakas nakarating narin kami sa Enrique Razon. Sakto naman iyon sa pagbukas ng elevator. Pumasok kami at pinakalma ang sarili. Grabe ang hingal ko. I'm still trying to catch my breath. Si Ara naman ayon walang kahirap hirap. Mahirap talagang maging tao.
"Thomas, okay ka lang?" Pagaalalang tanong ni Ara. Hingal na hingal parin kasi ako hanggang ngayon. Tumango lang ako to answer her question.Dahil don napatigil siya at napatulala mukhang nagiisip.
Nakakabinging katahimikan ang sumalubong samin. 3rdfloor palang ang naaakyat ng elevator. Si Ara naman ayun tulala parin. Ano bang iniisip nitong babaeng ito.
"Thomas?" Bigla siyang bumulong at napatingin naman ako sa kanya.
"Hm?" tanong ko. Umiwas ako ng tingin nang bigla siyang humarap sakin.
BINABASA MO ANG
Dorm 188 (Thomara fanfic)
Fanfiction"She smiled, lived, she fell in love, she breathe and she died in this exact place, in this exact spot. He smiled, once lived, he fell in love and he was left devastated in this exact place, in this exact room." After 18 years she fell in love once...
