Dorm 188 (Thomara fanfic)

Chapter 9

Pati ung mundo ko biglang tumigil. Paulit ulit lang ang mga salitang binitawan niya. Is this the beginning? Pero lahat ng may start palaging may end. I don't want this to end. Not yet. I still want her here. Pero your only purpose Thomas is to help her, to remind her what happened in the span of her life. Fate brought you here. Fate choose you to help her. So let fate bring what else may come. Props ka lang. Hindi mo mapipigilan ang tandahana. Siya ang tanging makapagdidikta. Magtulungan kayo. I told those words to myself. You need to Help her.

"What did you remember?" I asked her. Nakaupo parin kami sa kama.

"Hindi ano Thomas. Sino." Sinabi niya. Nakahawak parin siya sa ulo niya habnag nagsasalita.

"Well then could you tell me who do you remember?" I formed my question once again.

"Parang may kilala akong nagsuot ng jersey na yan. Napansin ko rin na dito sa dorm na ito ko siya nakita. Pero blurred yung mukha niya. Hindi ko rin alam ung pangalan niya." Sinabi niya halatang namomroblema. She's forcing her self to remember more.

"Do you think he's important? Malaki kaya ang parte niya sa buhay mo?" Tinanong ko siya. Kung mahalaga man siya, sino siya? Kaano ano siya ni ara?

"I think so. Kung nakita mo na ung nandun sa frame 18 ung number niya. At akin 8. Bakit namin pagtatabihin ang mga jerseys namin kung walang resemblance? Bakit kailangan ipaframe? Bakit kailangan idisplay sa dorm? at bakit nandito pa yang damit na yan sa closet?" She said, stating the facts why that particular person is important.

Napaisip ako. She is right though pero sino ba talaga siya? Kuya? Kapatid? Bestfriend? O Boyfriend? Isa lang naman sa mga un ang papel niya sa buhay ni Ara. Wala nang ibang dahilan para magpaframe ka pa. But I know one thing. Green Archer siya. Isubract natin yung 18 sa taong ngayon. Parang madali lang mahanap si Green Archer #18 T. Makapagbibigay siya ng malaking impormasyon samin. Para malaman kung sino ba talaga ang tunay na Ara. Ilang sandali pa ay naging okay na si Ara pero hindi rin siya mapakali.

"Ano ba Ara? Huminahon ka nga please." Sabi ko habang tinitingnan siya na naglalakad back and forth sa harap ko pinipilit makaalala.

"Paano ako hihinahon Thomas? Paano kung wala na palang oras? Paano kung huli na ang lahat at hindi na ako makatawid?" She frustratedly said. Napasigaw pa nga siya sakin. Ayun ako dahil hindi sanay nang nasisigawan hindi narin ako nakapagtimpi.

"Sana inisip mo yan 18 years ago!" Sigaw ko. Bigla naman siya napatingin sakin. Pati ako nagulat sa mga sinabi ko.

"Ang ibig kong sabihin, hindi mahuhuli ang lahat. 18 years na ang nakaraan. Wala namang taning yang mission mo." Sinabi ko nang mahinahon. Pero patuloy parin siya sa pagtitig sakin. Poker face lang. Wala siyang sinabi.

"Look, I'm sorry ok? Hindi ko sinasadya." Sabi ko. Pero umiwas siya ng tingin at tumitig sa ding ding habang nakaupo sa sofa. Medyo tuyo na ung t-shirt ko kaya nagpalit na ako. Bakit ba kasi sinuot ko pa ito. Nagaway pa tuloy kami. Hindi parin niya ako pinapansin. At patuloy na tumingin sa ding ding.

"Ara, please." Lumapit ako sakanya pero pinigilan niya ako. Ung pang kamay niya nagsisignal na wag akong lumapit.

"Bakit mo ba ako tinutulungan?" Sinabi niya. Hindi parin siya tumitingin sakin.

"Ara, please wag-" Pero pinutol niya ako.

"Bakit mo ako tinutulungan Thomas?" She sternly said.

"Becaused I promise you. Kahit hindi pa kita kilala tutuparin ko parin yun. And I'm willing to wait until I know you." Sanabi ko. Dahil duon napatingin siya sakin.