Angel

5.5K 543 8
                                        

နေ့လယ် ၁၁ နာရီ ၄၇ မိနစ် ။


ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်မှ လက်ပတ်နာရီလေးကို ငုံ့ကြည့်နေမိတာ ဘယ်နှခေါက်မြောက်ရှိပြီမှန်း ယူဂျင်း မမှတ်မိတော့ချေ ။ ယနေ့တွင်မူ သူ့စိတ်နှလုံးဟာ ယမန်နေ့တွေထက် ပိုပြီး တက်ကြွနေသည် ။ မနက်တုန်းကလည်း နှိုးစက်အကူအညီမပါဘဲ လန်းလန်းဆန်းဆန်း နိုးလာခဲ့ပြီး ကျောင်းမှာလည်း တစ်မနက်လုံး ပြုံးနေမိသော နေ့တစ်ရက်ပါပင် ။ 


ယူဂျင်း၏ ကိုယ်ပိုင်ရာသီဥတုလေးတွင် လေထုအငွေ့အသက်များသည်တောင် တစ်မူပြောင်းလဲကာ သာယာနေခဲ့ပါသည် ။ တစ်ရာသီတည်းဖြစ်နေရင်တောင် မနေ့က ဒီလိုအချိန်မှာ ဆိုင်ကလုန်းမုန်တိုင်း တစ်လုံးဝင်ရောက်တိုက်ခတ်နေခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား ။ 

ယနေ့မှာတော့ ယူဂျင်း၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေးကမ္ဘာလေးထဲတွင် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ပြာလဲ့တောက်ပနေလျက် သက်တန့်ရောင်စုံတို့နှင့် ခြယ်မှုန်းကာရံထားသည့်နှယ် အမှန်တကယ်ပင် စိမ်းလဲ့တောက်ပနေတော့သည် ။


* ပါကင်မှာရောက်ပြီနော် ကိုယ်စောင့်နေတယ် *


ဘယ်ကစပြီး သည်လိုအခြေအနေအထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲသွားတာလဲဆိုတာ ယူဂျင်း မသိ ။ သိရအောင်လည်း မတွေးရဲတော့ပါချေ ။ မနေ့က ခေါင်မိုးထပ်ရင်ပြင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာတွေဟာ ပြန်တွေးဖို့ အစဖော်မိသည်နှင့် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးမှ သွေးကြောများ ပေါက်ထွက်သွားတော့မည့်အလား ရှက်သွေးဖြန်းလာတတ်သည်ကိုး ။ 


" နှုတ်ခမ်းကို ကိုင်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ ယူဂျင်း " 


သူ့ ထိုင်ခုံဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားသော ဆရာမအသံကြောင့် ယူဂျင်း သူခိုးလူမိသလို ဖြစ်သွားရ၏ ။ သူမ ပြောမှသာ သတိရတော့သည် ။ ယူဂျင်း ဘာတွေများလုပ်နေမိပါလိမ့် ။ ဘာတွေကိုများ တွေးနေမိပါလိမ့် ။ 


အောက်နှုတ်ခမ်းသားတွေပေါ် ထိလက်စ လက်ချောင်းကလေးများအား အမြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ရင်း ဆရာမကို အားနာပါးနာ ပြုံးပြကာ ခေါင်းကိုသာ တွင်တွင် ခါယမ်းလိုက်သည် ။ 

My Blue : 규진Stories to obsess over. Discover now