Bir RAPUNZEL Masalı

Bir RAPUNZEL Masalı- Bölüm 18

1 Ağustos Salı.

İyi okumalar.

.

.

.

Alarm sesi ile uyandığımda babamın kolları arasında olduğumu görünce gülümsedim ve bir süre yüzünü inceledim.

Ardından yanaklarından öptüm. Kaşları çatılırken gözlerini araladığında beni görmesiyle gülümseyip alnından öptü. "Amcanlar gideceği için alarm kurmuştum ona mı uyandın?" dedi.

Başımı sallayarak onayladım. "Birazdan gelirler zaten aşağıya çağırmaya. Sen in ben de üstümü değiştirip geleyim. Bu gece bir arkadaşımın evine davetliyiz. Amcanlar gittikten sonra oraya geçicez. Annenlere söylersin güzelim." dedi. "Tamam babacım. Söylerim." deyip yataktan kalktım ve odadan çıkıp kendi odama geçip kendime kıyafet ayarlayarak lavaboya girdim.

İşlerimi ballettikten sonra çıkıp üstümü giyindim ve saçlarımı örüp aşağıya indim. Herkes ayaklanmıştı, sanırım evlerine gideceklerdi artık.

"Keşke biraz daha kalsaydınız." dediğimde bakışlar bana dönmüştü.

Hakan abi "Tekrar görüşücez güzelim, ama şimdi gitmemiz gerekiyor. Yarın herkes işine ve okuluna dönecek." dediğinde başımı sallayarak onayladım.

Ardında herkes vedalaşımca gitmişlerdi. Babaannem ve dedem hariç diğerleri burada oturuyormuş. Babaannem ve dedem ise Adanada yaşıyorlarmış.

Herkes salonda otururken babam hala inmemişti. Sanırım işleri vardı yukarıda. Anneme dönerek, "Anne babam akşam bir yemeğe davetli olduğumuzu söyledi." dediğimde şaşkınca bana dönerken aynı zamanda da gözleri dolmuştu. İlk defa Anne demiştim değil mi...

Yanıma gelip oturarak sıkıca sarıldı. Kollarımı beline sararak karşılık verdim ve başımı göğsüne yasladım. Çok huzurluydu burası. Tekrar uyuyabilirdim her an.

Annem saçlarımın arasına bir kaç öpücük bırakıp geri çekildi. "Hadi hazırlanın o halde. Geç kalmayalım." deyince hepimiz ayaklandık.

Mirat abim saçlarımı karıştırıp kaçınca peşinden koştum ancak merdivenlere adım atacağım an birinin belimden yakalayıp kucağına almasıyla beni alan kişiye baktım. Barlas abimdi.  "Merdivenlerden koşarak çıktığını görmeyeyim bir daha." dedi sert sesiyle.

Usulca başımı sallayarak onayladım. Alnından öperek yukarı çıktı ve odamın önünde yere bıraktı. "Aşağı indiğinde direkt benim arabama geç." deyip göz kırpınca gülerek başımı salladım. "Anlaştık." diyerek odama girip kendime şık kıyafetler çıkartarak üstümü değiştirdim.

Ardından saçlarımı ve makyajımı yapıp odamdan çıktım. Mirat'ta benimle aynı anda çıkmıştı. Giydiği takım elbise çok yakışmıştı ona. Zaten yakışıklıydı, böyle daha da yakışıklı olmuştu. "Çok güzel olmuşsun Rapunzel." dediğinde gülümseyerek sarıldım. "Sen de çok yakışıklı olmuşsun abicim." dedim. Sıkıca sarılıp saçlarımın arasına birkaç öpücük kondurdu. "Güzelim benim. Hadi inelim aşağıya." dedi. Başımı sallayarak geri çekilip elinden tuttum ve merdivenlere ilerleyip aşağı inmeye başladım.

Herkes inmişti. Barlas abim elini uzatınca elini tutup yanına gittim. Babam "Hepinize attım konumu çocuklar, dikkat edin. Mirat sen bizimle gel oğlum." dedi. Barlas abim kolunu omzuma atarak dışarı çıkıp arabasına doğru ilerledi. Benim için ön kapıyı açınca "Teşekkürler." diyerek arabaya bindim ve kemerimi taktım.

Abimde arabaya binince yola çıkmıştık. Yol biraz uzun sürecekti. Bu yüzden şarkı açıp yolu izlemeye koyuldum.

İçimde uçsuz bucaksız bir huzur vardı günlerdir. Bunda ailemin payı oldukça fazlaydı tabiki. O kadar güzel sevip sevilmeyi öğretmişlerdi ki, bana yeniden aile olmanın ne demek olduğunu o kadar güzel öğretmişlerdi ki.