Unicode
.
အရင်းနှီးဆုံးသူစိမ်းတွေ။
အင်း .. နားထောင်ရတာပဲဆိုးမယ်ထင်ခဲ့တာ တကယ်တန်းကြုံလိုက်တော့လည်း ဆိုးဆိုးရွားရွားပါပဲ။
department တစ်ခုထဲမှာမို့ မြင်နေရတဲ့မျက်နှာက နေ့တိုင်းပဲ။ ထယ်ရယ်နဲ့ ရစ်ခီတို့က သူတို့အဆင်မပြေတော့တဲ့အကြောင်းသိပြီးသွားကြပေမယ့် ဘာမှစပ်စပ်စုစုမေးမလာဘူး။ အဲ့တာကိုပဲ သူကျေးဇူးတင်နေရတယ်။ မဟုတ်ရင် ဇာတ်လမ်းအဟောင်းတွေပြန်ဆွဲထုတ်ရင်း နာကျင်ခံစားနေရမယ့်အဆွေးမျိုး သူ မလုပ်ချင်တော့ဘူး။
မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့မိချိန်တိုင်း သူတို့နှစ်ဦးလုံး ကြည့်မိကြတယ်။ စက္ကန့်ပိုင်းလောက်အထိပေါ့။ ဂျီအွန်းဟျောင်းကတော့ ဘယ်တော့မှအကြည့်မလွှဲသွားတတ်ဘူး။ ဝမ်းနည်းရိပ်ယောင် .. လွမ်းနေတဲ့အရိပ်အယောင်တွေသန်းနေတဲ့အဲ့မျက်လုံးတွေ။ အဲ့လိုအချိန်တွေတိုင်းမက်သရူး ပစ်ပစ်ကာကာပဲ လွှဲခဲ့တာ။ ဂျီအွန်းဟျောင်း ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲသူတကယ်မသိတော့ဘူး။
ကင်မ်ဂျီအွန်း နဲ့ ထိပ်တိုက်ဆုံလိုက်မိတိုင်း သူ့ရဲ့စိတ်တွေထဲမှာ ခံစားချက်တွေက ကသောင်းကနင်းပဲ။
လွမ်းတယ်။ နာကျင်ရတယ်။ ပွေ့ဖက်ထားချင်ပြန်တယ်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းလည်း သူဝေးဝေးကိုပြေးမိတယ်။ ထယ်ရယ်နဲ့ ရစ်ခီတို့က သူ့ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ' အဆင်ပြေရဲ့လား ' ဆိုတာပဲအမြဲမေးတတ်တယ်။ အဆင်ပြေတာပေါ့။ သူက အမြဲအဆင်ပြေနေခဲ့တာပဲလေ .. မက်သရူးကရယ်မောရင်းပြန်ပြောတတ်တယ် .. မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းတွေထဲမှာတော့ အမြဲလိုဝဲတက်နေခဲ့တဲ့မျက်ရည်တွေနဲ့။
.
ဒီနေ့က အတန်းဆင်းတာအတော်လေးနောက်ကျတယ်။ ထယ်ရယ်တို့ကတော့ ပထမတစ်ပိုင်းပြီးတာနဲ့ထွက်သွားခဲ့တာကြာပြီမို့ အပြန်မှာတော့ သူတစ်ယောက်ထဲပဲ။ မက်သရူးက လေးပင်နေတဲ့လည်ပင်းကို လမ်းလျှောက်နေရင်းက တစ်ချက်နှိပ်နယ်ကြည့်တယ်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလိုခံစားရပြီး အိပ်ချင်နေတော့တာပဲ။
အနောက်ကတိုးထွက်လာတဲ့ အတန်းထဲကလူတွေကြောင့်ရော မက်သရူးက ဘေးကိုအလိုလိုရောက်သွားတယ်။ သူ လဲကျတော့မည့်အနေအထားနဲ့ယိုင်သွားခဲ့ပေမယ့် သူ့ပခုံးကနေခပ်သာသာထိန်းကိုင်လာတဲ့အထိအတွေ့။
