Chapter Twenty One

11 1 0
                                        

Why can't we just accept the unreciprocated feelings and just move on? Why can't we just be happy with the person who we have feelings for because that person is blissful? Bakit kailangang may sakit kang maramdaman kahit na hindi mo gusto?

Well, I have an answer to that question. People are very selfish, they tend to get that happiness whatever it costs. Ang problema nga lang sa posisyon ko, mas gugustuhin ko na lang masaktan, kaysa makasakit ng dalawang taong alam kong masasaktan din ako kapag nasaktan.

Sino nga ba ang talo? Even if I won, I knew that I'd lose. My parents will pamper their princess. They will get whatever she wants even if in change of my pain.

"I don't understand everything, Cali!" My hands were trembling as I heard his shaking voice soaked with pain. "B-bakit tayo nagkaganito? We are okay, pero bakit ka umiiwas? Can't you see! Your feelings would destroy our fucking friendship!"

Sinundan niya ako nang makalabas ako ng cafeteria. Katulad noon, wala pa rin siyang pakielam sa mga taong makakarinig ng mga sinasabi niya. All of the students here in the corridor stopped their things and then just watched the two of us.

My fist balled, trying to calm down even if it would cause me to drain, bago ako tuluyang humarap sa kaniya.

"We are not okay, River,"napapailing na sagot ko habang pinipilit na ipitin ang halo-halong emosyon sa sistema ko. "Pinipilit mo lang yung sarili mo! Binubulag mo lang ang sarili mo sa paniniwalang okay tayo, pero hindi."

"You were my best friend, Cale! At masakit sa akin na makita kang lumayo dahil lang sa feelings mo na alam ko namang kababawan lang!"

How dare this man belittle my feelings? Ilang buwan na ba? This man in front of me is not the same man I had been.

Doon sa sinabi niya napigtal ang kaunting pasensya na mayroon ako. I felt how he stilled as he saw how red my eyes were. Gusto niyang bawiin ngunit alam niya, ninuman na ang mga salita ay kahit kaylan hindi na maibabalik.

"You made me believe, Riverdale!" I am trying to calm down and be sensible. "Pinaramdam mo sa akin na kaya akong mahalin...na kaya akong pahalagahan...pero hindi eh! In the end, katulad ka rin nila...iniwan mo rin ako para sa kaniya."

I am looking at his eyes, ramdam ko ang pagdagdag ng isang presensiya sa likuran ko. River's bloodshot eyes turned into that someone. Kitang-kita ko kung paanong nag-igting ang bagang niya at tumalim ang tingin.

A pair of hands immediately covered my both arms, squeezing them to give me strength.

"Stop this, bro. You're just hurting her," William calmly said.

"Don't bro me, William! Talaga bang hindi ka masabihan? I already told you that you can flirt and get anyone you want but don't add Cale to your collection. You will just cause her pain, dumbass."

William chuckled, nawala ang mainit na kamay na nakahawak sa akin saka naglakad ng ilang hakbang, sapat lang para mapunta ako sa likod niya at maharap ang pinsan.

"She is in pain right now, but who do you think is the reason?" nakangising tanong nito habang mas umigting ang panga ng pinsan niya. "Huwag kang magmalinis! You hurt her first. You let her shed tears for you first, dumbass."

William held my arm, habang nakikipagtitigan pa rin kay River bago ito tumalikod at nagsimulang humakbang kaya napasunod na rin ako but he stopped.

"Don't worry, Riverdale... I'll take care of her and I won't hurt her the same way you did."

Dahil sa komusyon ay nauna na kami sa aming silid. I sat on my respective chair as I felt his endearing eyes on me. He opened a water bottle and gave it to me.

Dela Cuesta series #4:Mistaken Love  Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon