𝗘𝗩𝗥𝗘𝗡𝗟𝗘𝗥𝗶𝗡 𝗙𝗘𝗟𝗔𝗞𝗘𝗧𝗶 [𝗙𝗮𝗻𝘁𝗮𝘀𝘁𝗶𝗸]

SEKİZİNCİ BÖLÜM

Hayat vazgeçtiğin yerden başlar.

UĞRUNA FEDA ETTİĞİM ŞEYLER UĞRUNA FEDA EDECEĞİM ŞEYLERİN YANINDA HİÇ BİR ŞEYDİ...

Kapının eşiğini geçtiği anda Melek'in zihninde bir anı, keskin bir bıçak gibi patladı. Gözleri büyüdü, nefesi hızlandı. Aniden bir çocuk kahkahası duydu, ardından bir ses: "Bugün senin doğum günün, küçük prensesim."

Görüntü, babasının gülen yüzünü getirdi zihnine. Ah baba... En büyük keşkem. Hani derler ya mutlu son vardır diye. Hep inanmak isterim. Elbet vardır ama... Ama mutlu sonlar gerçek olsaydı, ben baba sevgisini başka yüreklerde aramazdım... Bilemiyorum belki de arardım. O adama kapımı açtığım an hayatıma da bir eksikle başlamışım gibiydi. Sanki bir kayıp daha verecektim. Babamın kaybı yetmiyordu değil mi? Yetmeyecekti... Babam Elinde bir pasta tutuyordu. Ama bu sahneyi bir başka görüntü takip etti: Sirenler, karanlık bir gece ve annesinin çaresizlik içinde attığı çığlıklar. Babası o doğum gününde geri dönmemişti. Allah rahmet etsindi.

Kapının eşiğinde, olduğu yerde donup kaldı. Elini kapı koluna dayadı, nefesi düzensizleşti. Adam arkasında duruyordu, onun bu hâlini görünce kaşlarını çatıp bir adım yaklaştı.

"Melek, iyi misin?" diye sordu, sesi endişeyle doluydu.

Melek, cevap vermedi. Babasının yüzü, anılarında bulanık bir resim gibi belirmişti. O geceyi, o karanlık anı hiç hatırlamak istememişti. Ama şimdi her şey üzerine bir dalga gibi çöküyordu.

Adam bir kez daha seslendi, sesi bu kez daha yumuşaktı. "Melek... bir şey mi oldu? Bana söyleyebilirsin."

Melek, gözlerini sıkıca kapattı ve kafasını iki yana salladı. "Hiçbir şey olmadı," diye mırıldandı, sesi neredeyse duyulamayacak kadar alçaktı.

Ama adam ona inanmamıştı. Onun sessizliğinde, derinlerde gömülü bir acının yankısını hissedebiliyordu. Melek hızla içeri adım attı ve arkasından kapıyı çekmeden önce, soğuk bir tavırla, "Girmek istiyorsan çabuk ol," dedi. Pişman olacağını bile bile!

Adam, bu sözlerin altında saklanan bir kırılganlık olduğunu biliyordu. Ama Melek'in bu konuyu konuşmaya asla izin vermeyeceğini de fark etmişti. İçeri girdiğinde, zihnindeki sorular ve Melek'in geçmişiyle ilgili hissettiği derin merak, ona daha ağır bir yük gibi gelmeye başladı.

^_^

👀Ah şu kimsesizler olayı..! 👀

Rica ederim bana kızmayın bölüm kısa tutulmalı.
(şahsi fikrim)

Seni seviyorum okurum Allaha emanet ettim.

Sevgiyle kal. (Allah sevgisiyle.)

Yıldızı da varlığın gibi parlatır mısın?

💙💙

"Üstüne alınma felaketim sen değilsin.
EVRENLER FELAKETİM"