"Konu abim ve sevgilisi.."
Changbin ve seungmin jisung'un abisini çok iyi tanırlardı dolayısıyla olaya da hakimdiler "Abin ve sevgilisinin minho ile ilişkisi ne?" Konuyu daha da derinleştiren seungmin olmuştu. "Bakın siz herşeyi biliyorsunuz ve beni anlayacağınızı umuyorum" Changbin elini jisung'un omuzuna koydu ve ona onu desteklediğini belirterek gülümsedi "Biz sen ister doğru,ister yanlış yap her hareketinde arkandayız..Her yanlışında düzeltmek,her doğrunda arkanda olmak için" Şu an bu sözler jisung'a o kadar çok ilaç gibi geliyordu ki birilerinin onun arkasında olduğunu bilme duygusu...Şu hayattaki en güzel duygulardan birisi olabilirdi.
İşte onlar,onlar beni ayakta tutan kişiler. Eğer onlar olmasa hayatımı nasıl ayakta tutabileceğimi bilmiyorum..Çünkü hayatımın zeminini oluşturuyorlar. İkisinin de gözlerindeki 'biz senin arkandayız' bakışı bana o kadar çok güven veriyor ki ciddi anlamda başaramadığı her ne varsa o bakışlar sayesinde güçleniyorum ve başarmak için çabalıyorum
"Abimin yıllar önce bir inşaattan aşağıya ittiği sevgilisi konu.." Seungmin bu konuya fazla yabancı değildi,bizzat gözleri ile görmüştü ama sırf jisung için sessiz kalmıştı "Abimin" Konuşamıyordu çünkü boğazında o kadar büyük bir düğüm oluşmuştu ki "Abimin ittiği sevgilisi minho'nun abisiymiş"
"Ne sen ciddi misin?" Tutmaya çalıştığı göz yaşları artık şakaklarından sessizce süzülüyordu "Şşşhhh,tamam" Changbin arkadaşının daha fazla konuşmasını istemiyordu çünkü o konuştukça daha da ağlayacaktı
"Neden?" "Neden benim gibi birisi ile arkadaşsınız?"
"Senin suçun değildi jisung..kendine haksızlık ediyorsun" Seungmin'in bu sözleri onu rahatlatamamıştı. İçindeki bu utanç gün geçtikçe daha da büyüyecekti "Canımı yakıyor..Ben minhoya nasıl diyeceğim changbin? ne diyeceğim? yüzüne nasıl bakarım onun? o her abisinden bahsettiğinde nasıl dinlerim? söyle bana" Bu sorunun cevabını ne changbin ne de seungmin verebilirdi. Bundan sonra ne olacak nasıl yaşayacaklar hiçbiri bilmiyordu. "Eğer içini rahatlatacaksa...off bilmiyorum ama bunu demek ne kadar doğru olur..Git ona herşeyi söyle jisung" Söylemeli miydi gerçekten? bu acıyı ona da yaşatmalı mıydı? ya da onu kendisinden uzaklaştırmalı mıydı? çünkü kafasındaki sesler ona bunu yaparsa onu kaybedeceğini söylüyordu. "Hayır! ne ona ne de kendime bunu yaşatamam.."
"Ben onsuz yaşayamam,onu dünyamın merkezine koymuşken uzaklaştıramam"
"O zaman herşeyi unut..Çünkü eğer öyle yapmazsan acı çekeceksiniz bunu istemiyorsan susacaksın,başka çaren yok" Seungmin haklı mıydı? hiçbir fikri yoktu
Koskoca dünyada,kendi dünyamda kaybolmuş gibi hissediyordum. Ona bu acıyı yaşatamazdım ama kendi başıma da bu gerçekle nasıl yaşayabilirim bilmiyorum..Tek istediğim onu kendimden uzaklaştırmamak
"Şimdi elini yüzünü yıka ve okula gitmek için hazırlan,mingo seni böyle görmek istemez" Changbin'in dediğini yapmak için akan göz yaşlarını eli ile sildi ve ayaklandı. Bir an durdu ve koltukta oturan ikiliye baktı "Herşey için çok teşekkür ederim. Bu zamana kadar yanımda olduğunuz her an için" Bir an changbin ve seungmin ayaklandı ve ağlayan karşısındaki miniğe sarıldılar "Senin suçun değildi..."
Benim suçum değildi ama içinde olduğum bu durumun tarifi yok.
☆
Hyunjin hazırlanmak için jeongin ile birlikte evlerine girmişti "Minho ve jisung çok yakışmıyorlar mı?" Hyunjin yatağın üzerinde oturarak onun kıyafet seçimine bakan jeongin'e döndü "Hiç kimse sen ve ben kadar birbirine yakışmıyor sevgilim." Jeongin'in gamzeleri hyunjin'in kırmızı çizgisiydi,her gamzelerini gördükçe onu öpmek istiyordu belkide ondan sürekli onu utandırıp kendisini ona itiyordu
"Jeongin.."
"Efendim?"
"Seni öpebilir miyim?"
"Bu aşamaları geçtiğimizi düşünüyorum hyunjin..4 yıldır ne zaman öpecek olsan bu soruyu soruy-"
Evet 4 yıldır soruyordu ve bunu sormaktan hiçbir zaman usanmayacaktı. Jeongin'den 'beni öpebilirsin' kelimelerini duymak hoşuna gidiyordu fakat bu sefer o kelimeleri duyamadan dudaklarını onun dudaklarında bulmuştu.
Yatakta oturan sevgilisini daha rahat öpebilmek için elinde tuttuğu kıyafetleri yatağın üzerine bıraktı,sevgilisini belinden tutup kaldırarak yatağa uzanmasını sağladı. Jeongin sadece ona karşılık veriyordu. Birbirlerine fazlasıyla odaklamışlar ve neredeyse okulu unutuyorlardı. Hyunjin tam jeongin'in üzerinde giydiği sweet'i çıkartmıştı ve jeongin'in üzerindeki mavi gömleğin düğmelerini yavaşça dudaklarını sevgilisinin dudaklarından ayırmadan açıyordu taki jeongin onu elleri ile durdurana kadar.."hyunjin şu an olmaz"
"Ama ben şu an istiyorum" Gülerek sevgilisinin yatağa bıraktığı okul üniformasının tişörtünü kafasından geçirdi "Okul?" Hyunjin,jeongin'i ellerinden tutup kucağına otutturmuştu"Bugün gitmesek olmaz mıydı?"
"Olmaz hyunjin..Bugün önemli dersler var" Jeongin hızla sırıtarak ayağa kalkmış ve koşarak banyoya girmişti. Geriye hyunjin'in haykırışları kalmıştı "Çok kötüsün yang jeongin! kaldım böyle seni bekliyorum"
"Hey kime diyorum?"
"kaç bakalım nereye kadar kaçacaksın?kurnaz tilki!"
"Neyse okuldan gelince hesaplaşırız"
_
Bölümü beğendiniz mi? Hyunin çok hoşuma gidiyor😫 !!!oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayınnn!!!
