In The Professor's Shadow

Chapter 21

Jasmine

I told Adrian about the incident that happened that night and adviced me to be more careful on what I am doing. It seems like someone is spying on me. However, that person is not doing anything other than warning me.I am getting curious because everything is becoming serious.

"Ms. Verlice are you listening?" I heard our instructor called me. Tumingin ako sa harap at sinalubong ang mga mata ni ma'am Scarlet.

"Opo." Sagot ko habang nakatingin pa rin sa kaniya.

She is a gorgeous woman with authority but I can't let her win over me.

"What's the last word that I said?" She asked while staring at me.

"It's said ma'am." I responded.

"What?" Tanong niya at hindi makapaniwala sa sagot ko.

"I just answered your question po ma'am. You asked me about the last word you said and that's the last word you mentioned." I answered her.

"Just sit down Ms. Verlice and listen to my discussion." Sabi ni ma'am sa akin at nagpatuloy na mag-discuss.

Pagkatapos ng klase ay hinintay namin si Prof Kiglen kasi siya ang last subject namin pero ilang minuto ang lumipas ay wala pa rin siya. My phone suddenly vibrated and it was from Adrian.

Go to the hospital where you have seen Professor Kiglen and the woman,Heather Dela Cruz is the name. I read from the text.

Grab that opportunity.

Sunod na text niya.

Tumingin ako sa likod at mukhang malalim ang iniisip ni Riza while Bim is looking at her phone same with their two friends. Ano kayang problema ni Riza, it seems like she's hurt. It's visible on her eyes. Maybe I can ask Bim after ko kay Prof Kiglen.

Pumunta na ako sa parking lot at pumunta sa hospital na pinuntahan ko dati. Pumasok na ako at diretso sa may front desk.

"Heather Dela Cruz." Sabi ko sa nurse.

"Room 25 nasa third floor po." Sagot ng nurse kaya tumango ako.

Naglakad na ako sa hagdan dahil medyo malapit lang naman. Saktong pagkarating ko ay may napansin akong grupo ng tao sa harapan.

Nagmamadaling itinutulak ng mga nurses ang isang hospital bed at may nakahigang isang babaeng nanghihina at nahihirapan papunta sa kabilang direksyon ko. Sinundan ko sila pero nakatago lang ako sa isang pader medyo malayo sa kanila, pumasok sa OR ang nurses at naiwan sa labas sila Prof Kiglen. Umiiyak ang isang babae at sa tingin ko ay ang ina. Nakayakap sa kaniya ang asawa habang hinahaplos ito sa likuran. Ang isa pang babae ay naluluha na rin at si Prof Kiglen ay tahimik lang pero kita sa mata niya ang lungkot.

Nakaramdam ako ng kirot sa aking dibdib habang nakatingin sa kanila. Ilang minuto ang lumipas ay narinig kong bumukas ang pintuan sa OR pero hindi ako sumilip at nakasandal lang sa pader.

"Pasensiya na po pero ginawa na namin ang lahat. Hindi kinaya ng katawan ng pasyente. Nakikiramay po kami sa pagkawala ng inyong anak." Sabi ng doctor at isang hagulgol ang aking narinig.

"Edwardo ang anak natin." Rinig kong hinagpis na sabi ng ina. "Iyung anak ko."

I can feel their pain of losing someone. It will really wreck you inside. Your focus will be on your lost that you didn't notice everything around you.

Maya-maya ay napansin ko si Prof Kiglen na napadaan pero hindi ako napansin kasi diretso siyang naglakad paalis. Sumilip muna ako sa pamilya bago ko sundan si Prof Kiglen na pumunta dito sa parking lot. Huminto siya sa harapan ng sasakyan niya at ipinatong ang dalawang palad habang nakayuko.