(Kota, yaptığı bir dikkatsizlik sonucu yanlış çadıra girer ve olanlar olur.)
"Hadi, hadi!! Hızlanın biraz!" Shou'nun için içine sığmıyordu. Kamp kuracakları alana doğru ilerlerken en önde o gidiyordu.
"Taşıdığın çanta o kadar hafifken konuşmak kolay tabii!"
"Napalım, Ouzou? Siz de her şeyinizi sırtınızda kaplumbağa gibi taşımasaydınız."
"Önemli bir insan olunca eşyan da çok oluyor." Ozuou, alaycı bir tavırla dağınık saçlarını düzeltti.
"O zaman aramızdaki en önemli kişi Reika çünkü en çok eşya onda." Erika, göz kırptı. Annesi, biricik kızının üstüne fazla titrediği için kampta başına gelebilecek her olası olay için önlem amaçlı çeşitli eşyalar almasını istemişti.
"Çocuklar biraz centilmen olsanıza." Arkalarından gelmekte olan Masaru, çocuklara Reika'nın çantalarını taşımasına yardımcı olmasını işaret etti.
Reika'ya en yakın duran Aoto'ydu. Taşımakta olduğu çantalardan birini almak için uzandığında Kota hızla araya girdi ve ondan önce kaptı.
Ne yani onun gibi bir centilmenin olduğu yerde Aoto mu çanta taşıyacaktı. Hah, çok bekler!
"Ben de ne zaman başlayacaklarını merak ediyordum." Ryuuji dalga geçti.
Reika'nın taşıdığı üç çantanın ikisini Kota, diğerini ise Aoto almıştı. Kota'nın kendisine karşı olan tavırına karşı iç çeken Aoto, gözlerini devirirken belli belirsiz bir şeyler mırıldanarak ileri doğru yürümeye başladı. Kota da vakit kaybetmeden peşine takıldı.
"İddiasına var mısın? Kota önce gidecek." Ouozu, abisinin üstüne bahis oynamaya bile kalkıyordu.
"Aoto-kun daha hızlı bir kere." Erika, itiraz etti.
Aoto, sakince kendi halinde yürürken peşinden gelen Kota'nın onu geçmeye çalıştığını fark etti. Önce yaptığı nazik hareketi engelli, şimdi de kendisini geride bırakmak istiyordu. Çok bekler!
Adımlarını hızlandırdı. Kota da aynısını yaptı. Aralarındaki gerilim gittikçe artmıştı, utanmasalar koşmaya başlayacaklardı. O kadar hızlanmışlardı ki en önde giden Shou'ya rahatlıkla yetişip geçtiler. Ancak sorun şu ki durmak bilmiyorlardı. Santimine kadar aynı hizada ilerlerken bir yandan da hırsla birbirlerine bakıyorlardı. Son birkaç adımlarını atarken koştuklarını söylesek yalan olmazdı.
"Hey!" Koç'un arkalarından bağıran sesi onları gerçekliğe geri getirdi. "Alana geldik, yoksa vahşi ormana mı dalmak istiyorsunuz?"
Aralarındaki küçük yarışa o kadar odaklanmışlardı ki kamp için belirledikleri alana çoktan vardıklarını fark etmemişlerdi bile. Büyük bir hızla taşıdıkları yükler yüzünden boncuk boncuk terlemişlerdi. Ağır aldıkları nefeslerine rağmen kimin ilk geldiği konusunda tartışmaya başladıklarında, nihayet diğerleri de yanlarına varmıştı.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
