ရုတ်တရက်ကြီး အနောက်ကဆိုင်ကယ်က အရှေ့ကိုကွေ့ချပြီး ပိတ်ရပ်လိုက်တာမို့လို့ သက်ဦးလဲ ကြောက်ပြီး အော်မိသွားသည်။
"အားးးးးးး"
"ဟိတ် ဘယ်လိုဖြစ်လို့ နင်းကန်အော်နေရတာလဲ"
အသံကြားမှ မော့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆရာဖြစ်နေတာမို့လို့ တော်ပါသေးသည်။
"သမီးက သမီးနောက်ကို သူများလိုက်လာတယ်ထင်လို့ပါဆရာ"
"အခု ဆေးရုံပြန်မာမလား "
"ဟုတ်ဆရာ အန်တီမေကို ထမင်းစားဖို့လုပ်ပေးပြီးရင် အိမ်ပြန်ပြီး လိုအပ်တာတွေသွားယူမလို့ဆရာ"
"ဆေးရုံစောင့်ဖို့ အဖော်မရှိဖူးလား"
"ဟုတ်ဆရာ သမီးဘဲရှိတာဆရာ ဒီမန်းလေးက တခြားဆွေမျိုးတွေက အကုန်ဘုရားဖူးသွားလို့ဆရာ"
"ဟုတ်ပြီ ကဲလာတက် မင်းကိုဆေးရုံလိုက်ပို့ပေးမယ်"
မထင်မှတ်ထားပဲ ဆေးရုံနားမာတွေ့သည့်အပြင် ဆေးရုံထိပါ လိုက်ပို့ပေးတာမလို့ သက်ဦး အတွေးစိတ်ကူးများက မင်္ဂလာခန်းမ ထဲပင် ဆရာနဲ့ အတူတူဝင်နေပြီဖြစ်သည်။
"အိမ်မာပဲ နေလိုက်ပါလား ငါ့ကိုမစောင့်လဲဖြစ်ပါ့ သပတ်ခါဆို ဆေးရုံကဆင်းရပြီ"
"သမီးအဆင်ပြေပါတယ်ဆို အန်တီမေကလဲ အန်တီ ထမင်းဆက်စားထားနှင့်အုံး သမီး အိမ်မာ လိုအပ်တာလေးတွေပြန်ယူအုံးမယ်"
"ဟင်"
သက်ဦးကို ဆေးရုံထိလိုက်ပို့ပြီး ပြန်သွားပြီထင်ပေမဲ့ ဆရာက မပြန်သေးဘဲ ဆေးရုံရှေ့ဘေးက သစ်ပင်နားမာ ဆိုင်ကယ်ကိုမှီကာ ဆေးလိပ်သောက်နေသည်။
"ဆရာ ပြန်သွားပြီထင်နေတာ သမီးက "
"သမီး အိမ်မာ ယူစရာလေးတွေ ရှိလို့ ပြန်အုံးမယ်နော်ဆရာ"
သက်ဦး ဆရာရှေ့က လှည့်ထွက်မလာချင်သေးပေမဲ့ ညမိုးပိုချုပ်သွားမာဆိုးလို့ ထွက်လာခဲ့ရသည်။
"ကလေးမ"
အနောက်ကနေ လှမ်းခေါ်လိုက်တော့ ဆရာ့အသံ။
"သမီးခေါ်တာလား ဆရာ"
သက်ဦး နောက်လှည့်ပြီးမေးတော့ဆရာက သူ့ helmet ကိုဆောင်းကာ ဆိုင်ကယ်ကိုစက်နှိုးပြီး သက်ဦးအနားကို မောင်းလာသည်။
YOU ARE READING
Fire & water
Romansaအကို့ရဲ့ ပန်းချီဆွဲတဲ့ လက်သွယ်"လေးတွေကို သဘောကျမိခြင်းလား အဲ့ဒီမျက်ခုံးထူ"မျက်ဝန်းနက်"ဆီမာ သဘောကျအရူံးပေးမိခြင်းလား ကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ခင်မာ ချောက်နက်ထဲကို ခုန်ဆင်းမိတော့တာပဲ
