EL OCASO (Dapithapon)

Kabanata 26: Maling akala

Present time.

Aldren POV.

"On the way to you, di mo na ko ma mimiss niyan. 😘"

I just read Deters text, pauwi narin pala siya, asusual imbes na magpahinga.
dito yun didiretso its 12 hrs flight so im sure na bukas pa siya makakarating.

I put down my phone and turn it off, i grab some books na nasa kwarto ko.

I look at the mirror one last time before i decided to come down.

Rinig ko ang ingay na nanggagaling sa TV mukhang nanonood si Luma.
At tama nga ko.
pag pasok ko sa sala ay nandun siya at pumapapak ng mansanas na binigay ko sa kaniya.

And sa tuwing pumapasok sa isip ko na naghahandog ako ng food sa patay at nauubos naman niya---kinikilabutan talaga ako ng husto.

Di ko nalang siya pinansin at naupo din sa kabilang sofa.

"Magandang umaga"

Nilingon ko siya at pilit na ngumiti sa kaniya.

"Nag-umagahan ka na ba?"

"I'm okay i already have my coffee."

"Ganun ba? Ayaw mo kumain ng almusal?"

"I don't want carbs"

"Tsk alam mo ke aga aga napakapangit mo kausap"

"It's weekend i deserve to slack off"

"Tsk"

Hindi na muli siya nag salita at nilantakan uli ang mansanas na kinakain niya.

Hindi ko naman natangal ang tingin ko sa kaniya at tinitigan siya ng may pagtataka, im just so curious why the h#ll the apples still remain on the table kahit na kapag inaabot niya yun ay may kinukuha at nakakain naman niya.

How does that even work???

Err--whatever, nagpailing iling nalang ako at nagpatuloy na sa pagbabasa.

"Can you please put down the volume?"

"Huh?"

Nagtataka naman siyang humarap sa akin.

"Im reading"

I said while waving the books at her face. Asar naman niyang binaba ang kamay ko agad ko naman kinuha ang remote sa lamesa at hinanaan yun.

Habang busy siya sa pagkain at panonood ng tv hindi ko naman mapigilan mapatingin sa kaniya. Malimit na kaming magusap dahil shes too busy completing the drafts of el ocaso.

Ngayon nalang uli kami nagkasama sa sala without thinking about work.

"Luma?"

"Mmm?"

"Nabangit mo na you died diba?"

Napatigil siya sa pag nguya at napatingin sa akin. Kita ko naman na hindi niya inaasahan itanong ko nanaman sa kaniya ito.

"Tama ka"

"For what reasons?"

"Mukhang sobrang dami atang bagay ang gusto mo itanong?"

"Curious lang"

Ngumiti siya ng matipid pero hindi parin nawawala ang titig niya sakin.
Napansin ko yung tv na unti unti humihina ang sounds even shes not touching it. Wth?

"You mention that you dont know who killed you?"

"Oo, hindi ko nga maalala, bakit mo pala natanong?"

"Wala naman nagtataka lang ako, you know everything about the stories but you dont know how your life ends?"