'99'
အပိုင်း ( ၁၁ )
" ရှိုင်းထက် ဒီနေ့ အိမ်ကိုလိုက်အိပ်မှာမလား "
" အင်း...ငါ အိမ်မှာရေချိုးပြီးလာခဲ့မယ် "
ကျူရှင်ချိန်ပြီးသည်နှင့် ခရစ်စ်မေးလာသည့်စကားကို ပစ္စည်းတွေသိမ်းနေရင်းမှ ရှိုင်းထက်ဖြေလိုက်သည် ။ သို့သော် ပစ္စည်းတွေအကုန်သိမ်းပြီးနေသည့်ခရစ်စ်က အလိုမကျဟန်ဖြင့် သူ့ဘက်သို့စောင်းထိုင်လာပြီး...
" အိမ်မှာချိုးပြီး ငါ့အဝတ်အစားတွေဝတ်လည်းရတာကို... ဘာဖြစ်လို့လဲ "
" မဟုတ်ပါဘူး ဘာမှမဖြစ်ဘူး ။ အိမ်မှာယူစရာဘာညာလည်းနည်းနည်းရှိလို့ပါ ။ "
သူ့အကြောင်းပြချက်ကို မယုံကြည်သလိုနှင့် ခရစ်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ကြည့်သော်လည်း သူ့အပေါ် မေးခွန်းထပ်ထုတ်မလာခဲ့ပါ။
" ဒါဆို မင်းအိမ်ကိုလိုက်ခဲ့မယ် "
" မလို..."
" မင်းကိုရွေးချယ်ခိုင်းနေတာမဟုတ်ဘူး "
ပြောချင်ရာပြောပြီး ထသွားသည့်ခရစ်စ်ကို သူပြန်ချေပချိန်မရလိုက်ပေ။ သူ့အကြောင်းနှင့်သူရှိ၍ ခရစ်စ်အိမ်တွင်ရေမချိုးချင်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း မောင်ကွေးကောက်ခရစ်စ်ကတော့ တစ်မျိုးမြင်နေသည်ထင်ပါ၏။
" ပြည့်လျှံတစ်ယောက်မပါတော့ ပျင်းသလိုလိုကြီးကွ..."
သူငယ်ချင်းလေး,လေးယောက်သား ကျူရှင်အိမ်မှထွက်လာလာချင်း ကြည်သာကဆိုသည် ။ ဟုတ်လည်းဟုတ်သည် ။ အမြဲတစေ ကျောင်းနှင့်ကျူရှင်အပြန်ဆိုလျှင် ငါးယောက်တပူးပူးတတွဲတွဲရှိခဲ့၍ တစ်ယောက်လိုနေလျှင် ကျန်လေးယောက်မှာဟာတာတာဖြစ်မြဲပင် ။
" အဲဒီကောင်ကတော့ သူ့ရာရာနဲ့ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေမှာပေါ့ "
မင်းသီဟနှင့်ကြည်သာက အရှေ့မှလျှောက်ရင်း ပွစိပွစိလုပ်နေကြသော်လည်း သူနှင့်ခရစ်စ်ကြားတွင် လေစိမ်းတိုက်လျှက်ရှိသည် ။ လူကြည့်တော့ ရုပ်ဖြောင့်ဖြောင့်နှင့် ခရစ်စ်က သူ့ကိုဆိုလျှင် အကြောင်းအရင်းမရှိစိတ်ကောက်တတ်သူမျိုးပင်။
