'99 '
အပိုင်း ( ၁ )
၁၀ တန်း A ခန်းထဲတွင် သင်္ချာတစ်ပုဒ်ကို အပြိုင်အဆိုင်တွက်နေသော ကောင်လေးနှစ်ယောက်။ လက်မှတွက်နေရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လို့ အခြေအနေလှမ်းထောက်သေးသည့်ထိုနှစ်ယောက်က ကမ္ဘာတည်သရွေ့တည့်မည့်ပုံလည်းမပေါ်ပါ ။ စူးစိုက်မှုရှိလွန်းသည့်မျက်ဝန်းနှစ်စုံ ဆုံခိုက်မှာ တစ်ယောက်သောသူကတော့အရှုံးပေးလိုက်ရသည် ။
အကြည့်ချင်းစစ်ခင်းရာတွင် အနိုင်ရသွားသည့်မြတ်မင်းခံ့က နှုတ်ခမ်းတွန့်ရုံလှစ်ခနဲပြုံးစဉ် သင်္ချာပုစ္ဆာမှာလည်း အဖြေထွက်သွားပြီဖြစ်၏ ။
" သား အဖြေရပြီ တီချယ်..."
ဘော့ပင်ကိုင်ထားသည့်လက်ကိုမြှောက်ရင်း အော်လိုက်သည့်မြတ်မင်းခံ့၏အသံမှာ ခပ်မြူးမြူးလေးဖြစ်နေပြီး တစ်ဖက်ခုံမှမင်းသီဟကို လှောင်ပြုံးလေးနှင့်လှမ်းကြည့်လိုက်သေးသည် ။ မင်းငါ့ကိုမကျောနိုင်ပါဘူးဟုအဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သည့်မြတ်မင်းခံ့၏အကြည့်များကို မင်းသီဟကလည်း အထင်မကြီးပေါင်ဟူသောအကြည့်ဖြင့် ပခုံးတွန့်ကာ ပြန်ချေပ၏ ။
စာသင်ခန်းအတွင်း စက္ကန့်မလပ်အသံတိတ်ရန်ဖြစ်နေတတ်သည့် မြတ်မင်းခံ့နှင့်မင်းသီဟကို ဆရာ ၊ဆရာမများက အရူးစိတ်ချမ်းသာလျှင် ကမ္ဘာကြီးအေးချမ်းတယ်ဟူသောသဘောဖြင့် လွှတ်ပေးထားခြင်းပင်။ အရေးကြီးသည့်အချက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လက်သီးသုံးပြီးဖြစ်စေ၊ တခြားနည်းလမ်းအမျိုးမျိုးနှင့်ဖြစ်စေ ထိခိုက်အောင်မလုပ်လျှင်ရပြီဖြစ်သည် ။
ထိခိုက်အောင်လုပ်၍လည်းမရပါ ။ ၁၀ တန်းနှစ်အတွင်း သူတို့နှစ်ယောက် ပထမဆုံးအကြိမ်လက်သီးသုံးပြီးရန်ဖြစ်ကတည်းက နှစ်ဖက်မိဘများပါ ခံဝန်ကတိထိုးထားရသည် ။ ထိုကတိကိုဖျက်မိပါက နှစ်ယောက်လုံးမင်နီသားခံရပြီး ကျောင်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်၍ မြတ်မင်းခံ့နှင့်မင်းသီဟမှာ အကြည့်နှင့်သာရန်သတ်နေခြင်းဖြစ်သည် ။
ထိုခံဝန်ကတိမှာ ' ၁၀ တန်းတစ်နှစ်လုံး ရန်မဖြစ်ပါဘူး ' ဟူ၍... ။
