Dying Embers

Chapter Thirty-Four

Chapter Thirty-Four: Mundo

Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin ng restroom. Ramdam ko pa rin sa dibdib ko ang bigat ng sinabi ng Mom ni Chance, bawat salitang binitiwan niya, parang tinik na hindi ko mailuwa. Paulit-ulit itong umaalingawngaw sa isip ko, humihiwa sa tahimik kong paghinga.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili ko. You're fine, Rain. Kaya mo 'to. Pero kahit anong pilit kong ngumiti sa sarili ko, halata pa rin sa mga mata ko ang lungkot na ayaw mawala.

Huminga ako nang malalim, pero bago pa ako makaalis, bumukas ang pinto. Napatigil ako.
At nang lumingon ako, doon ko siya nakita.

Si Myka.

Tahimik siyang naglakad papasok, suot ang damit na parang galing sa magazine spread, elegant, effortless, perfect. Hindi man niya sabihin, halatang alam niyang lahat ng mata ay sa kanya palaging nakatingin. Nagtaas siya ng kilay nang makita ako, pero hindi nagsalita. Dumiretso siya sa harap ng salamin, saka marahang sinuklay ang buhok gamit ang mga daliri.

Tahimik ang paligid, pero sa loob ko, ang ingay parang bagyo.

Sinulyapan ko siya. Seeing her like that, composed, confident, untouched by everything that breaks me, parang biglang lumaki pa lalo 'yong pagitan namin. She looked like someone who belonged in Chance's world... and I suddenly felt like I didn't.

"Hindi mo yata nasabi sa'kin na nandito ka rin," sabi niya bigla, malamig ang boses pero may bahid ng ngiti. Hindi siya tumingin sa akin; sa repleksiyon lang nagtagpo ang mga mata namin.

Napatawa ako nang mapakla. Seriously? This is the team's victory party, hindi ba? Dapat nga ako 'yong magtanong niyan sa kanya.

"Hindi naman kita kailangang sabihan," sagot ko, mahinahon pero may diin.

Ngumiti siya nang bahagya, 'yong tipong alam mong hindi totoo. "Relax, Rain," she said lightly. "I'm not here to pick a fight."

Nagpatuloy lang siya sa pagsuklay ng kanyang buhok. "I saw you talking to Tita earlier," patuloy niya, casual pero may halong pang-uusig. "Let me guess... she told you to break up with Chance?"

Parang biglang lumamig ang paligid. Hindi ako agad nakasagot. Pero sa loob-loob ko, nanigas ang sikmura ko, dahil tama siya.

Ngumisi siya, mas malalim ngayon, at sa wakas ay tumingin sa'kin. "She's always been protective of Chance. We've been close since we were ten, and I've known his Mom for years. She just wants what's best for him. And sometimes..." Bahagya siyang huminto. "...that means stepping in when she feels like someone... doesn't belong."

Bawat salita niya, parang mabigat na batong bumabagsak sa dibdib ko. Gusto kong sumagot. Gusto kong sabihin na hindi ako gano'n. Pero paano? Paano ko ipaglalaban ang sarili ko sa mundong hindi naman akin?

"You think you know him, Rain?" tanong niya, halos pabulong pero matalim. "You think you can be there for him when things get harder? When his world starts to change?" Tumingin siya nang diretso, walang alinlangan. "Trust me. You don't. And you can't."

Naramdaman kong may kung anong kumurot sa loob ko. "Bakit mo 'to sinasabi sa'kin?"

Ngumiti siya, 'yong ngiting alam mong hindi para saktan ka, pero sinasaktan ka pa rin. "Because I know Chance. I know his world, his plans, what he wants... and what's waiting for him. Do you?"

Sandaling katahimikan. Then, with a tilt of her head, she delivered the final blow, "You're out of your league, Rain. Save yourself the heartbreak."

Pagkatapos no'n, iniwan niya akong nakatayo roon, tahimik, tulala, at nakatitig sa sariling repleksiyon. Pero sa pagkakataong ito, parang hindi ko na kilala 'yong babaeng nakatingin pabalik sa'kin.