Dying Embers

Chapter Thirty-Eight

Chapter Thirty-Eight: White Lie

ᯓ★ play this while reading: different world — alan walker, k-391 & sofia carson 𝄞 ⋆ˎˊ-

"Rain!"

Mabilis akong napalingon nang marinig ko ang boses ni Jilliana sa kabilang dulo ng hallway. Tumakbo siya papalapit, halos kaladkad ang bag habang sumisingasing sa paghinga.

Paglapit niya, napahawak siya sa tuhod, hinihingal. "Wait—" hingal niyang sabi, trying to catch her breath.

Napatawa ako nang bahagya, pilit kahit ramdam kong peke ang tunog nito. "Ayos ka lang? Parang galing kang marathon, ah."

Umayos siya ng tayo, diretso ang tingin sa'kin. Her eyes searched me, parang hinuhuli kung ano'ng mali. "Sinabi sa'kin ni Hari ang nangyari."

Napakunot ang noo ko. "What?"

"Sa inyo ni Chance."

Parang tumigil ang oras. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko, at napalunok ako, pilit pinapakalma ang sarili. "Ano? Paano niya nalaman?" tanong ko, halatang nanginginig ang boses.

Tumikhim si Jilliana, halatang nag-aalangan. "Napansin daw ni Hari si Chance kahapon sa training ground. Wala raw sa sarili. Tinawag niya, tinanong kung ayos lang siya, and then... Chance told him everything."

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. The hallway suddenly felt smaller, the air heavier. I stood frozen, staring at her like I couldn't quite process the words.

"Oh," mahina kong tugon.

Nag-cross ng arms si Jilliana, and her expression hardened. "Rain, seriously? This is why you've been acting weird? Bakit hindi mo sinabi sa'kin? And why the hell would you break up with him?!"

Umiling ako, pilit iniiwas ang tingin. "Jill, ginawa ko 'yon para sa kaniya," bulong ko, halos pabulong na nawawala sa ingay ng hallway.

"Para sa kaniya?" Umangat ang boses niya, halos hindi makapaniwala. "Rain, he's miserable! And you, look at you! You don't look fine either." Lumapit siya, mahigpit na hinawakan ang braso ko, forcing me to face her. "Ano ba talaga ang iniisip mo? What's going on in that overthinking head of yours?"

At doon ako tuluyang naputol. "Because I'm holding him back!" halos pasigaw kong sagot, sabay pikit, as if the words themselves burned. "Pupunta siya ng London, Jill. Gusto niyang makasama ang Mom niya. He has a future that shines there, and I don't want to be the reason it dims. Pero ako, ako ang dahilan kung bakit hindi niya magawa. Kung mahal ko talaga siya, hindi ko siya pipigilan. Kaya kailangan kong bumitaw."

Tahimik siya saglit. The anger in her eyes softened, replaced by something gentler, sadness, maybe. "Rain..." bulong niya, "sino bang nagsabi sa'yo na pinipigilan mo siya? Si Chance ba? Kasi kung hindi, then why are you deciding for him? Bakit hindi mo na lang siya kausapin?"

"I'm not deciding for him," mahina kong sagot, halos paos. "I'm giving him a chance to choose his dreams. Kasi kung kinausap ko pa siya, baka sabihin ko lang kung gaano ko siya namimiss. Baka bumigay ako. At kapag bumigay ako, baka piliin niya pa rin ako. At 'yon 'yong kinatatakutan ko, na baka sa pagpili niya sa'kin, siya mismo 'yong mawalan ng pagkakataon para abutin 'yong mga pangarap niya."

Huminga nang malalim si Jilliana, pinipigilan ang panginginig ng boses. "Ang problema, Rain, hindi mo naman siya tinanong kung ano na ang pangarap niya ngayon."

Tumaas ang luha sa gilid ng mga mata niya. "Did it ever cross your mind na baka ikaw na 'yong pangarap niya?"

Napalunok ako, napapikit. "That's part of the reason why I want the breakup," mahina kong sabi. "Masyado siyang focused sa'kin. Ako lang ang iniisip niya. He's too selfless, Jill. Paano naman siya? He deserves someone better. Someone who won't hold him back."