Dying Embers

Chapter Twenty-Four

Chapter Twenty-Four: Care

Tulad ng sinabi ni Chance, hinintay ko siya sa labas ng gym. Hindi na ako nag-abalang pumasok — halos lahat kasi ng players for City Meet ay nando'n. Hindi lang yata ang baseball team ang may meeting; parang lahat ng sports clubs may kani-kaniyang tawanan at ingay sa loob.

Habang naghihintay, tinadyakan-tadyakan ko lang 'yong maliliit na bato sa kalsada. I watched them roll away, bouncing softly on the pavement. The late afternoon air felt warm against my skin, the sun dipping low but still too bright to look at directly.

Natigilan lang ako nang makarinig ng mga yabag at tawanan na papalapit. Probably the players, pero habang lumalakas ang mga boses nila, napansin kong wala ni isa ro'n ang pamilyar sa akin, so maybe hindi 'yon grupo nila Chance.

"Gago, natalo nga kayo sa quarter finals, eh!" isang lalaki ang tawang-tawa habang nagsasalita.

"Pasalamat ka distracted ako no'n. Kung hindi, baka umiyak kayong defending champions, lalo na ikaw, all-time MVP at favorite ng lahat," sabat ng isa pa, may halong biro at yabang sa tono.

"Yabang!"

Lumapit pa sila kaya bahagya akong umatras, tumabi sa gilid ng pader para hindi ako masyadong mapansin. Pero huli na, isang pamilyar na boses ang tumawag sa akin.

"Oh? Rain? Anong ginagawa mo rito? Hinihintay si Martinez?"

Napalingon ako. Si Tunnel. Nakangiti, may hawak na bola ng basketball, at may kasamang tatlong lalaki na halatang teammates niya. Pero 'yong isa, medyo tumatak sa akin: si Psalm Valmonte. Nung acquaintance party, siya 'yong ipinakita sa akin ni Jilliana. Saglit siyang napatingin sa gawi ko, pero agad din siyang umiwas, parang walang nangyari.

"Uhm, oo," maikli kong sagot.

"Ah," tumango si Tunnel, saka sumilip sa loob ng gym bago muling bumaling sa akin. "Ongoing pa ata meeting nila. Sige, mauna na kami."

Ngumiti ako nang mahina. "Salamat."

Tumango siya bago naglakad palayo kasama ang mga kasamahan niya. Pinanood ko silang unti-unting lumalayo, ang mga tawanan at kwentuhan nila humahalo sa ingay ng kampana ng hapon.

"Huh? Classmate ko," rinig ko pa ang sabi ni Tunnel bago sila tuluyang lumayo.

Sinundan ko sila ng tingin. The sound of their laughter lingered in the air, faint but warm. I watched as their figures grew smaller against the fading light, carefree, full of life, and so far away from the stillness I stood in.

Tiningnan ko ang oras sa wristwatch ko. 5:47 PM.

Maraming players ang nagsilabasan mula sa gym, halatang pagod pero masaya. The air smelled faintly of dust and grass, halo ng araw na palubog na at ng mga sigaw na unti-unting humuhupa. Ilang minuto pa, nakita ko sina Henry at Nimbus kasama ang iba nilang teammates, bitbit ang mga gloves at bat. Pero wala si Chance.

"Rain?" tawag ni Henry paglapit. "What are you doing here? Pumasok ka na muna sa loob, baka ginawin ka. By the way, hintayin mo raw 'yong pa-importante kong kaibigan. Kinausap pa kasi siya ni Coach, e."

Napangiti ako. "Uhm, okay lang. Dito na lang ako maghihintay."

"Sure ka? Baka matagalan pa 'yon."

Tumango ako. "Yeah, I can manage."

Ngumiti siya bago tumango pabalik. "Okay, alis na kami."

"Yeah. Ingat."

Bago sila tuluyang makalayo, napalingon sa akin ang isa sa mga kasama nila — hindi ko kilala, pero pamilyar siya.