Dying Embers

Chapter Twenty-Eight

Chapter Twenty-Eight: Captain

"I'm sorry," mahina niyang sabi, habang pinupunasan ang mga luha ko kanina pa. Ramdam ko ang init ng palad niya sa pisngi ko, pero mas mainit pa rin ang hiya na kumukurot sa dibdib ko. Panay ang iwas ko ng tingin. Hindi ko siya kayang tingnan nang diretso. I feel like I made conclusions on my own, without asking, without clarifying. Pero siya rin naman, 'di ba? Still, it felt... out of character for me. Parang ako mismo ang nagtulak sa pagitan naming dalawa.

"Chance, it's fine," bulong ko, halos pabulong lang.

"Tingnan mo ako," sabi niya, mas malambing ngayon, pero may diin. Nag-iwas pa rin ako ng tingin.

Nasa round table na kami ngayon. Maraming estudyante ang narito, chatting, laughing, and living in their own little worlds. Habang kami, parang stuck sa sarili naming bubble ng tension. Umupo siya nang mas malapit. 'Yong isang braso niya naka-rest sa likod ng upuan ko, 'yong kabila naman ay hinanap ang kamay ko. He intertwined our fingers and gave them a gentle squeeze, paulit-ulit, parang sinusubukang pakalmahin ako.

"You make me weak. You make me mad. You make me crazy," he breathed out, halos bulong pero ramdam kong totoo. Napatingin ako sa kaniya. His dark eyes, those pitch-black eyes, met mine. There was something burning there, something real.

"What I'm saying..." he chuckled softly, gaze flickering between my eyes and my lips, "God, I am so in love with you."

Pakiramdam ko nangatog ang tuhod ko nang sabihin niya iyon sa'kin. His tone hit something deep inside me. I didn't know how he could do that, how just a few words could mess me up this way.

"You finally looked at me, huh?" he teased, a small grin tugging at his lips.

Siniko ko siya nang marahan. "Tumigil ka nga. Hindi pa tayo bati, 'no."

"Then what can I do para bati na tayo?"

"Nothing."

"Halikan kita?"

Nalaglag halos ang puso ko sa sinabi niya. Namula ang pisngi ko at agad akong tumayo, kunwari galit, kahit gusto kong matunaw sa kinatatayuan ko. Narinig ko ang mahina pero totoo niyang tawa.

"Tara na nga!" sabi ko, pilit na iniiwas ang tingin.

Tumayo rin siya, humarap sa'kin, at sa tinig niyang may halong tawa at lungkot, sabi niya, "I missed this. I missed you."

Seryoso ko siyang tiningnan. I missed him too. Three weeks pa lang mula nang umalis siya para sa training, pero parang ang bagal ng bawat araw. Parang bawat gabi, may kulang. Hindi ko alam na kaya ko palang ma-miss ang isang tao nang ganito. Iyong tipong sa kaniya ko lang naranasan lahat, ang maghintay, ma-frustrate, mainis, masaktan, at magselos. Pero despite everything, it felt... human. It felt real.

Huminga ako nang malalim bago ko tuluyang sinabi, "I missed you too, Chance."

Bigla siyang natigilan. Parang hindi niya inasahan marinig 'yon. Gumalaw ang panga niya, saka niya ginulo ang buhok niya na para bang gusto niyang itago ang ngiti o inis — hindi ko alam. I heard him mutter a soft curse under his breath. Pagtingin niya sa'kin, nahuli ko kung paano nagbago 'yong mga mata niya, mas naging mabigat, mas totoo. Dumulas ang tingin niya pababa sa mga labi ko, at sa pagitan ng mga mabagal niyang hinga, parang may gusto siyang pigilan.

"Shit," mahina niyang bulong, halos pabulong lang sa hangin. "Tara na nga."

Hinawakan niya ang kamay ko, mainit, mahigpit, parang may ibig sabihin, at marahan akong hinila palayo sa puwesto namin.

Habang naglalakad kami, hindi ko alam kung ano'ng tumatakbo sa isip niya. Galit ba siya? Naiinis?

Hindi ko alam kung paano, pero natagpuan na lang namin ang sarili namin sa isang malawak na field. Iba ito sa field kanina kung saan ginanap 'yong program at cheers and yells. Mas tahimik dito, mas buo ang hangin. Parang stadium, pero hindi kasing laki ng mga nakikita sa TV. It feels more intimate, like it was built just for baseball or soccer matches, the kind that holds memories of victories and small crowds.